De nieuwe trainers van de herenselectie van Aalsmeer zitten op één lijn

29 november 2005 Door: Ellen Keessen en Marjon Labordus

Ze speelden beiden jaren lang in het eerste herenteam van FIQAS Aalsmeer en hebben in de huidige selectie allebei een zoon spelen. Dat zijn slechts twee overeenkomsten tussen Willem Geleijn en Kees Boomhouwer, samen de nieuwe mannen achter de Aalsmeerse selectie.
Maar ze hebben nog veel meer gemeen en zitten wat handbal betreft op één lijn. 'We denken over veel dingen hetzelfde en zijn het zelden niet eens'. Hoogste tijd dus voor een dubbelinterview: Kees en Willem kregen ieder afzonderlijk dezelfde kreten voorgelegd...

Even kennismaken
Willem is pas 50 geworden en getrouwd met Sytske. Ze hebben drie kinderen: Wendy, Stefan en Rosanne. Stefan zit in de selectie van FIQAS Aalsmeer en ook de dochters Geleijn handballen. Willem werkte jaren bij Baardse. Nu bij Logiflora, onderdeel van FIQAS.
Kees is nu 45 jaar en al 25 jaar getrouwd met Letta. Samen hebben ze drie kinderen: Simone (21), Robin (19) en Jeffrey (17). De beide jongens zijn in de voetsporen van hun vader getreden en zijn fanatieke handballers. Kees werkt nu ruim 2 jaar bij BØG Madsen en doet daar de in- en verkoop van planten.

Handbalhistorie
Kees is op zijn achtste jaar gaan handballen. Hij mocht van zijn vader niet op voetbal: "Nee jongen, want dan schoppen ze je poten verrot, " zei die. Hij is begonnen in de (toen nog) aspiranten 3 en eindigde uiteindelijk in de aspiranten 1. Na die tijd kwam hij bij de junioren, meteen in het eerste. Henny Quint was toen trainer: "Van die man heb ik echt heel veel geleerd. Met hem zijn we Nederlands Kampioen op het veld geworden."
Willem zat eerst op judo maar kwam in zijn Mavo-tijd (via Wim Beijnvoort en Conny Keessen) in aanraking met het handbal. "Ik was toen 14 jaar en drie jaar later zat ik al in het eerste. Een beetje noodgedwongen want een groep oudere handballers stopte ermee. Ik was lang en groot en zo mochten Benno (Schockman) en ik met de selectie van (destijds trainer) Bram Obbes meetrainen."

De kennismaking van Kees & Willem
Willem: "Ik ken Kees al ruim 30 jaar, maar leerde hem pas goed kennen vanaf het moment dat hij ook bij de senioren kwam handballen: hij was toen een broekie van 17 en ik al 22. En wij, de oudere spelers, moesten die jongere gasten een beetje begeleiden en coachen. Van Kees zag ik meteen dat hij een supertalent was: hij was linkshandig, had veel snelheid en een enorme sprongkracht. In die begintijd was hij alleen nog te licht en zag vaak uitsluitend het doel. Dat werd dus veel schieten, ook omdat hij de systemen die we moesten spelen niet kon onthouden. Dan kreeg hij dat van ons op z'n brood en had het daar wel eens moeilijk mee. Maar na verloop van tijd leer je elkaar beter kennen en toen bleek dat wij goed bij elkaar pasten, zowel in het veld als er buiten."
Kees: Na zijn juniorentijd kwam Kees, met Mario Groenveld en Richard van Emmerik, in het eerste herenteam te spelen. Daar maakte hij voor het eerst kennis met Willem. Die speelde daar al heel wat jaartjes o.a. met Benno Schockman, Rob en Ruud van Es, Hans Grebe, de broertjes van Dijk enz. Trainer was toen Piet Tromp. "Het was allemaal wat vrijblijvend, we trainden twee keer per week. Maar toen kwam René Oosterveld. Die wilde overgaan naar drie keer trainen per week. Nou, dat bracht heel wat commotie met zich mee. We hebben er zelfs over vergaderd in een kroeg!"

Gestopt met handballen
Kees: Het is inmiddels 1990 en Kees besluit te stoppen met handbal. Het was mooi geweest. Dat was echter maar voor korte duur. Na twee jaar werd Kees gevraagd door Jan Alma om terug te keren. Die kampte met veel blessures in zijn ploeg en Kees bleek een prima invaller. In 1994 is Kees definitief gestopt bij het eerste en heeft zijn actieve handballoopbaan langzaam afgebouwd in lagere teams.
Willem: "Terwijl ik zelf nog handbalde heb ik trainerscursussen gedaan: eerst Jeugd Handbal Trainer en later de cursus voor senioren. Met jeugd omgaan vond ik een uitdaging en ik trainde het team van mijn dochter Wendy. Toen die uiteindelijk in de dames junioren zat, werden we kampioen in de 1e klasse en promoveerden naar de jeugddivisie. Die wedstrijden waren op zondag en ik kon het niet langer combineren met mijn eigen wedstrijden en ben gestopt met handballen."

Betekende dat een zwart gat?
Willem: "Zelf spelen blijft altijd het leukste, dat vind ik nog steeds. Maar het kon gewoon niet anders. We zijn toen met een koppeltje gaan tennissen en dat doe ik nog steeds. Bovendien zat ik toch wel vier keer in de week in de Bloemhof, dat trainen van de jeugd was ook erg intensief. Tijd om in een zwart gat te vallen was er dus niet. Bovendien had ik zo mijn eigen doelen voor de dames jeugd. Ik heb hen gestimuleerd om meer te gaan trainen en zo werden we uiteindelijk 2e in de jeugddivisie achter Oriento."
Kees: Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en omdat zijn zoons ook handbalden is Kees, samen met Willem en Peter Tier een trainerscursus gaan doen. Dat was in 1994. Hij is in het bezit van het diploma JHT-A. Kees is toen inderdaad het trainersvak in gegaan, maar dat was van korte duur. Op de veiling had Kees het niet zo naar zijn zin en toen deed de kans zich voor om, via Joop Fiege, een sportwinkel te beginnen in Amstelveen (COACH).
In een zwart gat is Kees dus niet terecht gekomen, 6 jaar lang heeft Kees de sportwinkel beheerd. In 2002 sloot de winkel zijn deuren en Kees kon weer een baan vinden op de veiling.
Hij kreeg daardoor meer tijd en toen begon de samenwerking met Willem pas echt. Samen hebben ze een aantal jaren de Heren Junioren onder hun hoede gehad.

Deze trainers constructie
Kees: "In eerste instantie was het de bedoeling dat ik dit seizoen, samen met Paul Eigenhuis, de heren junioren weer zou gaan trainen. Maar ja, toen kwam die grote naar me toe." Kees weet niet meer precies hoe de constructie, zoals die nu is, tot stand is gekomen. "Volgens mij wilde Willem dit heel graag. Er kwam goede jeugd over, waaronder onze kinderen en Willem zag dat wel zitten: een mix van jeugd en ervaren spelers. Willem zelf heeft de mensen om zich heen verzameld. En ik kon geen nee zeggen, want Als Willem mij iets vraagt, kan ik moeilijk weigeren. Zo hebben we met z'n zessen: Willem, Jeroen (Hölscher), Paul, Robert (Baardse) Margôt (Hölscher) en ik een prima team."
Willem: "Kees en ik hebben altijd gezegd dat we samen nog wel eens keer het eerste wilden doen. Toen bleek dat Alex (Vaassen) niet zou blijven ontstond er dus een situatie waarin er een nieuwe trainer nodig was en het bleek moeilijk om iemand van buiten te vinden. Bovendien ging Serge (Rink) weg, gaf een aantal jongens als Tobias (Idsinga) en Walid (Askar) te kennen liever niet meer voor het eerste te willen spelen en was de heersende sfeer om de selectie te verjongen met eigen jeugdspelers.
Ik dacht: we kunnen de zaken misschien beter intern oplossen, want wij kennen onze jeugdspelers het beste en wie kan hen hierin dan beter begeleiden dan wij? Dus kwamen Kees, Jeroen, Robert, Margôt, Paul, Mario en ik bij elkaar en heb ik de plannen die ik had, voorgelegd. Met elkaar hebben we toen besproken wat we zouden willen, dat is aan het bestuur voorgelegd, er is een trainersbijeenkomst geweest en zo hebben we het uiteindelijk ingevuld: we hebben een grote groep begeleiders, maar we denken dat we met name de jonge spelers veel kunnen leren."

Taakverdeling
Kees: "We doen het met z'n allen, maar Willem is de baas. Er moet er tenslotte één de leider zijn." Kees geeft samen met Jeroen één individuele training, d.w.z. een training met specifieke oefenstof voor bijvoorbeeld hoekspelers en opbouwers. "Willem geeft drie trainingen waarvan twee met Paul en één met Jeroen. Robert is er voor de krachtraining. Het lijkt ingewikkeld, maar het loopt als een trein. Al het regelen om het team heen wordt gedaan door Margôt Hölscher. Zij doet dat op een fantastische manier, daar hebben wij geen omkijken naar."
Willem: "We hebben nu gekozen voor een groep die er echt voor wil gaan: een mix van jonge en meer ervaren spelers. Misschien hadden we in de breedte sterker kunnen zijn als we mensen van buiten hadden gehaald, maar daar hebben we bewust niet voor gekozen. Ik heb dan ook erg veel respect voor spelers als Theo van den Berg, Jeffrey Groeneveld, Ruud Neeft en Micha Hoogewoud die weten dat ze dit seizoen af en toe op hun donder zullen krijgen, maar er toch voor gaan. Misschien krijgen we een moeilijk jaar, maar zij hebben de mentaliteit om dat op te brengen en nogmaals, daar heb ik veel respect voor."

Nu 3 maanden bezig/ wat is de doelstelling?
Willem: "De voorbereiding op het seizoen verliep goed, we hebben bijvoorbeeld het LogiFlora toernooi toch maar gewonnen. Sowieso werd er de eerste twee maanden goed gespeeld. Maar wat ik eerder verwachtte, gebeurde in de competitie: het zat een keer tegen en de koppies gingen hangen. Want in hun beleving willen die jonge jongens zo goed mogelijk presteren en dat gebeurde niet. Maar ik denk dat als de mentaliteit goed is, er ook goed gehandbald wordt. Maar dat vraagt wel wat: je moet er met z'n allen voor gaan en ook acceptatievermogen opbouwen. Nu zitten ze soms nog teveel naar elkaar te kijken: de rangorde moet nog bepaald worden. Maar in potentie zit de kwaliteit er in. En vergeet niet dat veel van deze jongens bij de jeugd, maar ook de oudere spelers van nu, weinig tegenslagen hadden: er werd bijna altijd wel gewonnen, of ze nou goed speelden of niet. Nu moeten ze er voor de volle 100% tegenaan. Het is dus even wennen: soms aan verliezen en toch blijven streven naar een zo goed mogelijk resultaat. Maar dat heeft tijd nodig.De doelstelling is trouwens eindigen bij de eerste 8 in de reguliere competitie. Tot die tijd spelen we met een mix van jongens uit het eerste en tweede team. Daarna nemen we de beste 12 spelers mee en zien we wel hoe ver we komen. Eens kijken of we dan voor een verrassing kunnen zorgen."
Kees: De voorbereiding verliep, volgens Kees, heel behoorlijk."We hebben ons eigen toernooi gewonnen. De wedstrijden in België gingen iets minder, maar al met al gaf het hoop voor de competitie. Onze doelstelling vooraf was een plekje bij de eerste 8. Normaal gesproken zouden we dat moeten kunnen halen. Aan het einde van de competitie zie ik ons toch wel eindigen op een vijfde plaats." Zoals bekend valt het op dit moment wellicht wat tegen. Er wordt soms verloren, maar daarnaast winnen de mannen gelukkig ook nog hun wedstrijden. "Ja, ze moeten aan elkaar wennen. Oud en jong moeten elkaar accepteren en vooral voor elkaar willen werken. Dat gebeurt nu nog niet genoeg."

Sterke punten van de ander
Kees: "Het praten met mensen, daar is Willem heel erg goed in. Hij kan mensen/spelers overtuigen en heel duidelijk vertellen wat er van ze verwacht wordt. Hij heeft het nu niet echt gemakkelijk is constant aan het praten met spelers. Maar dat is, zoals gezegd, waar Willem heel goed in is."
Willem: "Kees is iemand met heel veel beleving, eigenlijk is hij zelf meer een handballer dan een trainer. Volgens mij zou hij het liefst nog zelf meedoen. Maar we denken over veel dingen hetzelfde en we zijn het zelden niet met elkaar eens. Bovendien kunnen we een hoop (positieve) kritiek hebben van elkaar."

Het publiek mort: het gaat niet goed...
Kees vindt het vervelend om te horen . "Maar ik snap het wel. Het Aalsmeerpubliek is jarenlang verwend. We draaiden constant aan de top mee. Nu is er een heel andere situatie. We zijn bezig met de opbouw van een team. Van die gasten kun je niet meteen verwachten dat ze kampioen worden. Het moet nog een team worden en de neuzen staan nog niet allemaal dezelfde kant op. Die jonge jongens moeten ervaring opdoen en meegenomen worden door de ouderen, dat gebeurt nog niet altijd. Het is ook een heel andere tijd. Vroeger stonden wij, bij wijze van spreken, de hele dag te ballen. Handbal was nummer 1 bij ons. Nu hebben ze, naast handbal, nog zoveel andere dingen. Ze moeten nog wennen aan topsport en aan elkaar." Maar het komt allemaal wel goed, denkt Kees. Hij hoopt dat het publiek geduld op kan brengen.
Willem: "We zijn zelf net zo, wij stonden toch ook altijd in de hoek van het veld en wisten alles beter. En het hoort bij Aalsmeer om te streven naar het hoogste. Maar we hebben in deze selectie 12 jongens van rond de 20, het kan nog niet dat die elke week een topprestatie neerzetten. Maar het is ons doel om daar naar toe te werken. En er voor te zorgen dat Aalsmeer weer een Aalsmeers gezicht krijgt. En die tribunes komen wel weer vol als we een herkenbaar team met Aalsmeerse jongens neerzetten dat de mensen aanspreekt. Echte supporters komen om te steunen en het is al jaren zo dat het pas druk wordt wanneer de play offs beginnen. Het komt wel goed: als we beter gaan presteren, komt er automatisch meer publiek."

Het 'Aalsmeer-spelletje'
Willem: "De club heeft een beleidsplan dat gebaseerd is op dat spelletje, met de jeugd wordt daar al naar toe gewerkt. Maar je moet er wel de mentaliteit voor hebben en er met elkaar voor willen gaan. We hebben er wel de spelers voor maar het vraagt een omschakeling en het heeft tijd nodig."
Kees: " Dat staat nog steeds hoog in het vaandel. Alleen loopt het nu niet. De snelle tegenaanval kan niet gespeeld worden omdat we meer doelpunten tegen krijgen.Daarnaast is er niet een echte leider in het veld. Wai zou dat heel goed kunnen, maar die is nog erg jong. Hij komt er wel aan. En geloof me, op den duur, als ze aan elkaar gewend zijn en voor elkaar willen werken komt het Aalsmeerspelletje ook weer in beeld.

Een eigen kind in de selectie
Willem: "Dat Stefan bij de selectie zit maakt het alleen nog maar leuker. Ik ben denk ik niet strenger of minder streng tegen hem dan tegen de rest, al is er voor hem misschien iets meer druk. En soms laat ik juist expres Kees iets tegen hem zeggen, omdat ze op die leeftijd vaak van een 'vreemde' eerder iets aannemen dan van hun eigen vader."
Kees: "Op zich is het niet echt lastig. Je moet dat wel kunnen scheiden. Toch gaat mijn vadergevoel wel eens werken. Bijvoorbeeld wanneer Robin de hele wedstrijd niet speelt. Dan vind ik dat wel eens sneu. Maar Willem is en blijft de coach en die bepaalt wie er speelt. Natuurlijk heb ik het er wel eens over met hem, en dat zijn niet de makkelijkste gesprekken. Je hebt het toch over je eigen kind."

Tot slot: wie wordt er kampioen?
Willem: "Er zijn een paar echt goede ploegen: Volendam, Tachos en E&O, die gaan het uitmaken. Maar ik hoor dat ook Sittardia weer erg sterk schijnt te zijn. De rest is van een vergelijkbaar nivo: jonge ploegen - zoals wij - die aan elkaar gewaagd zijn. Maar geef ons nog twee à drie jaar en we zitten er weer bij."
Kees: "Volendam wordt kampioen en daarna Tachos, BEVO, E&O, Sittardia en wij."

Uit "De Opbouwer" november 2005