30 mei 2010 - door Frits Feuler

De ogen van Ciudad Real-coach Talant Dushebaev spuwden een half uur na afloop van het verloren duel in de halve finale van de Final Four (29-27) tegen THW Kiel nog altijd vuur. Furieus als altijd keurde hij niemand een blik waardig. Iedereen had het in zijn ogen verbruid. Te beginnen de Duitse opponent die volgens hem in de tweede helft veel te hard tekeer mocht gaan. Dan het publiek, dat met bijna negentienduizend man zijn ploeg op helse fluitconcerten trakteerde. Tenslotte moesten ook de Roemeense arbiters het ontgelden. Niks was in de ogen van de ex-Kirgiziër nog normaal op deze handbalwereld. "Ik zal voorlopig maar eens twee dagen nadenken over deze wedstrijd, anders zeg ik misschien iets waar ik later spijt van krijg," was de korte analyse op de persconferentie na afloop.

Ruim een uur eerder had Barcelona in de eerste halve finalewedstrijd tamelijk vlot de maat genomen van de Russische recordkampioen Medvedi Moskou: 34-27. De Russen tikten wel af en toe nog even aan het venster maar werden even zo vlot weer door de zeker niet groots spelende Spaanse ploeg terug gestuurd.

Velen waren het er vooraf over eens: het duel tussen de Spaanse (Ciudad Real) en Duitse kampioen (THW Kiel) had feitelijk de finale moeten zijn. Maar de loting besliste anders. De Europese Handbal Federatie (EHF) hoopte - stiekem - toch dat Kiel met steun van het 'thuispubliek' het klusje zou weten te klaren. Op een Spaanse finale zat in de Lanxess Arena feitelijk geen Duitse handballiefhebber te wachten.

Daags voordien was het nog even spannend voor de organisatie. Door een ander evenement kon de speelvloer en de rest van de opbouw van de immense hal pas om acht uur 's avonds beginnen. De hele nacht werd door honderden medewerkers fors doorgewerkt want deze eerste Final Four duldde geen mankementen.

De arena waar Duitsland ruim drie jaar geleden de wereldtitel behaalde, stond opnieuw bol van de spanning. Voor Kiel-speler Dominik Klein was dat de drive om tegen de regerend Europese titelhouder voluit te gaan met zijn medespelers. Maar het zat in de eerste helft niet echt mee. Na de vlotte 2-0 ging het lang gelijk op masar bij 8-8 moesten de Duitsers lossen. Filip Jicha, topscorer in de Champions League, vroeg om een wissel, hij had zowel in aanval als verdediging al heel veel moeten geven. Ciudad rook kansen en zette een op het oog veilige marge op het bord: 12-15.

Ook na de pauze bleven de Spanjaarden lang aan de voordelige kant van de score. Kiel was weliswaar met andere, stevigere bedoelingen uit de kleedkamer gekomen maar kon die verandering in spelopvatting nog niet direct in voordeel omzetten. Integendeel, bij 16-20 (na veertig minuten) waren de uitzichten op resultaatsverbetering nihil.

"Tijdens de rust hadden we ons voorgenomen om veel agressiever te gaan spelen. We kwamen als de brandweer terug de vloer op. Deze hal behoorde in 2007 ook aan een Duitse ploeg toe. We voelden, dat het beter ging," aldus Dominik Klein na afloop.

Hij kreeg beetje voor beetje gelijk. De lichaamstaal van de Kiel-ploeg sloeg massaal over op het chauvinistische Duitse publiek. Na iedere treffer of goede actie in de verdediging werd het publiek uitbundig 'bedankt'. Dat deelde maar al te graag dat extra steuntje uit. En of dat alles niet genoeg was: de 'neutrale speaker dreef met Duitse deuntjes en zelfs het Kiel-clublied de frustraties bij de Spanjaarden nog hoger op.

Een fantastisch en sfeervol schouwspel ontwikkelde zich vervolgens op de nieuwe speelvloer. Keiharde duels, opzwepende coaches, theatrale tuimelingen, scheidsrechters die in alle turbulentie dreigden te bezwijken, prima keeperswerk van de twee beste doelmannen ter wereld, Arpad Sterpik en Thierry Omeyer. Publiek in extase, iedereen voelde dat dit duel naar nog grotere hoogte zou groeien.

Het breekpunt lag ongeveer tien minuten voor affluiten toen Jerome Fernandez een wisselfout kreeg aangesmeerd. Dushebaev over de rooie, de hele ploeg achter hem aan. Hectische taferelen, bijna iedereen de weg kwijt. De wedstrijd lag een paar minuten stop. Toen de kruitdampen waren opgetrokken, wist Real in ondertal toch nog te scoren. "Dat was een vervelende treffer," aldus Klein. Maar zijn ploeg putte hieruit toch weer hoop. In een keer waren de rollen omgedraaid en hadden de Spanjaarden grote moeite om de Duitse wals te stoppen. Sprenger en Zeitz ontpopten zich als ware afmakers, Jicha en Ahlm deden de rest: 28-25.. Dushebaev ging verbaal in de clinch met het publiek en kreeg prompt een voorwerp vanuit de tribunes naar zich toe geslinderd. Nog meer theater, nog meer emoties!

Ciudad rechtte nog een keer de rug en kwam met kunst- en vliegwerk terug tot 28-27. David Davis had een halve minuut voor tijd de gelijkmaker en dus een verlenging op de rechterhand. Doelman Omeyer redde fabuleus. Uiteindelijk legde de jonge Aron Palmarsson de eindcijfers vast: 29-27.

Handbalstartpunt