30 mei 2010 - Door Frits Feuler

Na 2007 voor het eerst de finale in de Champions League te hebben gewonnen, heeft het Duitse THW Kiel zich opnieuw tot Europa's beste clubhandbalteam gekroond. Een dag eerder, tijdens de eerste Final Four in de handbalgeschiedenis, had Kiel regerend Europees kampioen Ciudad Real uitgeschakeld: 29-27. In een spetterend finale, in Keulen tegen Barcelona, voor een record aantal toeschouwers van bijna twintigduizend, hielden de Duitsers in de tweede helft van het meeslepende duel de zenuwen het meest in bedwang. Het topduel eindigde met 36-34 in Duits voordeel.

De messen waren behoorlijk geslepen voor dit duel. De Spaanse aanhang, verenigd in supportersgroepen van Barcelona en Ciudad Real, had nog steeds het smoor in dat het in deze eerste Final Four niet meteen een Spaanse finale werd. Barcelona had vrij simpel in de halve finale van Moskou gewonnen, Ciudad Real voelde zich na de nederlaag tegen Kiel in alle opzichten tekort gedaan. In de kleine finale werd een deel van de sportieve pijn verlicht door winst op de ploeg van trainer Vladimir Maksimov: 36-28.

Bij Barcelona was er het allerlaatste optreden voorzien van boegbeeld en doelman David Barrufet. Veertig inmiddels en sinds zijn achtste spelend voor Barca. Vele nationale en internationale successen op zijn palmares. In dit duel mocht hij nog veertig minuten zijn allerlaatste kunstjes vertonen in een fase dat alles nog soepeltjes liep bij zijn ploeg.

Het Duitse publiek keerde zich van meet af aan tegen Barca-speler Siarhei Rutenka. Ieder balcontact werd met een oorverdovend fluitconcert begeleid. Maar de Spanjaard deerde dit niet, scoorde als hij moest scoren en verzorgde talloze goede passes naar zijn medespelers die in kansrijke positie de actie konden afmaken.

Kiel, door blessures spelend met een erg smalle selectie, kwam maar moeilijk op gang. "We moesten er in blijven geloven, we hadden ons heilig voorgenomen om die Cup na drie jaar weer terug naar Kiel te brengen," pufte Dominik Klein na afloop. Na een handvol prima treffers moest de international de tweede helft vanwege een pijnlijke rug toekijken vanaf de bank. "Een ondankbare plek, liever op het veld. Maar het ging niet meer!"

Kiel slaagde er niet in de kloof van twee, drie treffers te dichten. Barca had vrijwel op alle acties en ingevingen van de Kiel-ploeg een antwoord. Met name de kleine linkerhoekspeler Juan Garcia Lorenzana was niet alleen trefzeker vanaf de streep maar scoorde ook een aantal malen heel fraai tegen Omeyer.

Tien minuten na de pauze (20-17) gaf niemand nog een cent voor een zege van de huidige koploper in de Bundesliga: 25-19. Duitse ploegen staan bekend om hun 'Kampfgeist' en dat deed Kiel. Met steun van het 'thuispubliek' en een onverklaarbare terugval aan Spaanse kant deden het hectische duel beetje bij beetje kantelen.

Acht minuten voor tijd kwam Kiel voor het eerst aan de leiding: 29-30. In die slotminuten was het voor iedereen genieten geblazen, het duel kookte van emoties. De Deense arbitrage bleef koeltjes haar werk doen, wenste niet te marchanderen. De Spanjaarden slaagden er niet meer in om naast Kiel te komen: 36-34.

"Als je in een weekeinde twee Spaanse topploegen klopt, dan verdien je volgens mij wel een prijs", analyseerde Klein. "Onze teamgeest was perfect, we hebben samen hard geknokt. Dat heeft ons sterk gemaakt. Die twee duels hebben kracht gekost, de ploeg is total loss. Maar als je ziet dat Air France (Daniel Narcisse) drie minuten voor tijd nog vijf meter hoog springt, dan dwingt dat bewondering af. We hebben wel een Kölsch verdiend!"

Ook de invalbeurt van pivot Igor Anic - komend seizoen Gummersbach - voor de geblesseerde Marcus Ahlm, mocht er zijn al besefte hij na afloop nog niet goed dat hij dé Europese hoofdprijs had gewonnen.

Kiel-doelman Thierry Omeyer ging meteen na afloop wel erg ver in zijn vreugdedansje en begon Barcelona-speler Rutenka - toch al niet de lieveling van het chauvinistische publiek - opzichtig te sarren. Het gevolg was dat de complete spelersgroep van Barca achter de wegsprintende Omeyer aanging om verhaal te halen. Slechts door tussenkomst van arbiters en medespelers werd een handgemeen voorkomen.

Het Europese seizoen voor de Duitse ploegen kan niet meer stuk. Naast de winst in de Champions League won Lemgo de EHF-Cup en haalde Gummersbach de Cup der Bekerwinnaars op. Volgend seizoen krijgt Duitsland dan ook zeven of acht startbewijzen in de diverse Europese toernooien.

Troostprijs voor Ciudad Real

De gezichten stonden op onweer. Ciudad Real, titelverdediger in de Champions League, won de kleine finale van de Russische recordkampioen Medvedi Moskou met 36-28. De Spanjaarden - en met name coach Talant Dushebaev - werden bij het betreden van de Arena met luid gejoel begroet. Een kort geheugensteuntje voor de ploeg die in het duel tegen Kiel een dag eerder niet echt de sportieve uitstraling van een echte kampioen had. Dat deerde de doorgewinterde handbalprofs niet. Een keer mochten de Russen een voorsprong koesteren (3-2) daarna waren het de Spanjaarden die de regie voerden.

Na de pauze - 19-15 bleef Ciudad Real onverdroten verder gaan en trakteerden het publiek op enkele formidabele handbalhoogstandjes. De snelle Luc Abalo en krachtmens Alberto Entrerrios duldden geen weerstand van de Russen die toch bij tijd en wijle aardige pakketjes handbal afleverden. Maar doelman Hombrados gaf weinig weg en zorgde meermaals voor vertwijfeling bij de Russen op de vloer en op de bank.

Uiteindelijk mocht uittredend Champions League-winnaar Ciudad Real de - teleurstellende? - bronzen plak in ontvangst nemen: 36-28

Handbalstartpunt