19 februari 2005, door Hans Schets

In welk perspectief plaatsten we nu het WK kwalificatie toernooi van Januari waaraan Nederland deel heeft genomen en waar Slowakije groepswinnaar werd, Polen tweede eindigde en Nederland, uiteindelijk derde werd voor Azerbeidjaan.

Met een hele jonge ploeg heeft Nederland aan dat kwalificatietoernooi deelgenomen. Tegen Polen werd toentertijd met 32-25 verloren. Achteraf gezien werd in deze wedstrijd de kwalificatie voor de play-off verspeeld. Het was de wedstrijd van de gemiste kansen en een wedstrijd waarin de beide Nederlandse keepers niet hun beste dag hadden. Slowakije werd in januari zwakker ingeschat dan Polen. Maar juist de Slowaken verraste en wonnen met duidelijke cijfers: 35-21 van Nederland. Toen op de laatste dag Slowakije Polen versloeg was duidelijk dat Nederland haar kansen in de eerste wedstrijd had onderschat en kwalificatie daar verspeeld werd, immers Nederland was de eerste helft zeker gelijkwaardig aan Polen, maar zette al haar kaarten toen op de wedstrijd tegen Slowakije, waardoor het vergat tegen Polen voor de winst te gaan.

Zetten we dit kwalificatie toernooi nu af tegen de play-off wedstrijden van vorige week en deze week, dan zien we dat zowel Slowakije als Polen zich geplaatst hebben voor het EK. Slowakije ten kost van Oostenrijk en Polen ten koste van handbalgrootmacht Zweden.
Heeft Nederland dan zo slecht gepresteerd in januari. Ik denk dat je mag concluderen van niet. Het probleem is dat men zichzelf misschien wel onderschat. Men calculeert al een nederlaag in waardoor de houding anders wordt en men denkt "deze wedstrijd mag je verliezen". Als we de volgende maar winnen. Als je de volgende dan verliest heb je een probleem.

Met een goed toernooi in Portugal twee weken geleden achter de rug, waarin Nederland twee van drie wedstrijden tegen Egypte en Macedonië, kon domineren maar uiteindelijk niet wist te winnen. En afgelopen weekend twee goede en wel twee gewonnen wedstrijden tegen het Franse USDK Duinkerken speelde moeten we misschien wel concluderen dat bondscoach Henk Groener te vroeg de handdoek in de ring heeft gegooid. Misschien is het wel verstandig dat het NHV nog maar eens met Groener rond de tafel gaat zitten. De afgelopen maand is nog maar eens gebleken dat met een ervaren en een met veel contacten hebbende programma manager veel kan betekenen voor het Nederlandse herenhandbal.  Daar moet toch uit te komen zijn ook al rijzen de bergen niet tot de hemel. 

Groener is drie jaar geleden met een missie gestart die langzaam maar zeker resultaat begint op te leveren. Al is dat misschien nog niet meteen zichtbaar in de eindresultaten. Met een nationaal team dat een gemiddelde leeftijd kent van om en nabij de 22 jaar is geduld de enige remedie. Een gemiddelde handballer bereikt immers zijn top zo rond zijn 28ste levensjaar. Voor de vertrekkende bondscoach ging het echter allemaal te langzaam en was hij teleurgesteld in de keuzes die spelers maken. Aan de andere kant laat hij die spelers die wel een keus hebben gemaakt in de steek. Voor het oog is het misschien allemaal nog hetzelfde maar wanneer de resultaten binnen afzienbare tijd ook meer tot de verbeelding gaan spreken zal ook het Nederlandse heren handbal in de lift terecht komen. Een analyse van de eindresultaten laat zien dat de kloof met de subtop steeds kleiner wordt. De weg naar de top in het herenhandbal is immers een veel langere dan bij de vrouwen maar zeker geen onbegaanbare.

Handbalstartpunt