Verrassend was het begin van de avond, toen wij als inwoners van de ruim 700 jaar oude jeneverstad Schiedam - op 236 km afstand van Zwartemeer - het inmiddels traditionele boeket bloemen, in ontvangst mochten nemen. Omdat we er altijd zijn, uit- of thuis wedstrijd en omdat we bij uitwedstrijden wel eens wat te eten in de bus meegeven werd dit boeket vergezeld door een mand met speciale soorten worst.
Een soort "koekie van eigen deeg".

Prima gespeeld werd er door de mannen van Joop Fiege. De vaste supporters konden zien dat er deze week hard was gewerkt aan de dekking, die stond als een huis. Elke speler op zich wist wat hij moest doen, zorgde daarmee voor rust bij zijn buurman in de dekking en daardoor werd het voor de tegenstander een lastige klus om de bal al in de buurt van onze keeper te krijgen. En als dat dan al lukte, stond die daar ook geen vliegen te vangen. De aanval van HARO kreeg geen ruimte en daardoor was er nogal wat balverlies, kwamen er te gehaaste schoten en werd daardoor de snelle aanval van Hurry-Up in de hand gewerkt.
Maar ook de opgezette aanvallen werden met redelijk veel geduld uitgespeeld en dat resulteerde in een flink aantal mooi uitgespeelde doelpunten.
En HARO, HARO deed er alles aan om het tij te keren, vrij snel ingezette spelers wissels, aanvalsopzetten veranderen, wijzigingen in de dekking of een keeperwissel. Niets mocht baten, ondanks het feit dat ze bleven knokken voor een beter resultaat, won Hurry-Up uiteindelijk met 33-23.

Hoe krijg je een positieve deel van de avond snel naar de achtergrond?
Door een enkele malloot langs de kant van het veld

Als deze persoon op het moment dat de spelers van HARO in de hal arriveerden, daarbij aanwezig had geweest, had hij de warme manier waarop de spelers van beide teams elkaar verwelkomden meegemaakt. Had hij gezien dat er een uur later twee teams tegenover elkaar kwamen te staan die voor de punten zouden gaan, maar elkaar met veel respect behandelden. Ook in de wedstrijd op zich was dat het beeld, in de hand gewerkt misschien door de duidelijke manier waarop de wedstrijd geleid werd door de mannen in het zwart. Bij overtredingen over en weer was er acceptatie en geen gezeur. Men wist binnen het veld waarmee men bezig was.

En dan is er één persoon, die door niet te tolereren opmerkingen richting een speler van HARO, ervoor zorgt dat er na de wedstrijd alleen maar over zijn/haar gedrag wordt gesproken. De spelers van HARO en mensen om dat team heen weten dat dit gedrag niet door de spelers en begeleiding van Hurry-Up wordt gewaardeerd, en zeker wordt afgekeurd.

Maar ook 499 van de 500 supporters keuren dit gedrag af, dat blijkt duidelijk uit de reacties na de wedstrijd.
Laten we er daarom voor zorgen dat, als de volgende wedstrijd onze buur op de tribune of tegen de muur in de hoek, dit soort gedrag vertoont, hij of zij vriendelijk wordt verzocht ermee te stoppen of anders maar weg te gaan. Dit soort gedrag hoort niet in onze sport thuis. Kunnen we namelijk daarna gewoon weer nagenieten over de wedstrijd die gespeeld is.

Want laten we niet vergeten dat de mannen een prima wedstrijd tegen HARO hebben gespeeld en ondertussen in deze competitie een team zijn geworden waar rekening mee gehouden wordt.

 Handbalstartpunt