Sittardia-speler Zef Hamers keek gisteravond vol bewondering toe hoe het Poolse Vive Kielce tijdens de finale van de Limburgse Handbaldagen de vloer aanveegde (34-26) met Ringsted. Geen betere leerschool, volgens de prille international, dan afgeschoten worden door een stel meedogenloze mannetjesputters.

Zef Hamers fluit bewonderend tussen zijn tanden. De 23-jarige speler van Sittardia is sinds kort international, maar vergeleken met de mannetjesputters van Vive Kielce voelt hij zich in alle opzichten een kleine jongen. Hoe goed de koploper uit de Poolse competitie is, heeft de opbouwspeler zelf ondervonden in de poulewedstrijden waarin zijn team met 39-19 onder de voet werd gelopen. En in de finale tegen het Deense Ringsted kent Kielce al evenmin mededogen. In een razend tempo grijpt het team uit het voormalige Oostblok de macht en doet het de goedwillende Denen naar lucht happen. Alleen het publiek, op de hand van de Scandinaviërs, pruttelt nog een beetje tegen, maar daar hebben de Polen geen oren naar.

Hamers geniet met volle teugen, goed wetende dat dit niveau voor een Nederlands team onhaalbaar is. ,,Die jongens zijn al vanaf hun jeugd serieus met het spelletje bezig. Onze trainer Jorg Bohrmann vertelde me dat hij in Duitsland als jongetje een klein balletje mee naar huis kreeg, waar hij de hele dag in moest knijpen. Zo zou hij sterke armen krijgen. Dat zie je ook aan die Polen. Alleen al de fysieke verschijning van die jongens is indrukwekkend.''

Hamers ervaart het niet eens als frustrerend om door een geoliede machine als de Poolse te worden opgevreten. Ambitieus als hij is, noemt de speler uit Born de Handbaldagen een mooi leermoment. Met name de confrontatie met totaal verschillende speelstijlen is een meerwaarde, zegt Hamers. Toernooiwinnaar Vive Kielce spant ook op dat vlak de kroon. Het handbal van de Polen is een combinatie van het beste uit verschillende werelden. Fysiek sterk en razendsnel als het moet en frivool als het kan. Bijlange niet het stugge, louter op kracht gebaseerde speltype waarmee de Oost-Europese teams zoveel prijzen in de wacht sleepten. ,,Handbal is geen moeilijke sport. Het gaat er alleen om dat je doet wat je moet doen. Dat kunnen die Polen als de beste. Het lijkt allemaal zo makkelijk. Die mannen vinden elkaar blindelings, doen alles volgens vaste patronen.''

Hamers beseft dat de vergelijking met de Nederlandse eredivisie geen eerlijke is. Een profteam als Kielce maakt elke week drie keer zoveel trainingsuren en kent nauwelijks zwakke schakels. ,,Waar wij misschien twintig minuten op ons beste niveau kunnen spelen, doen zij dat de hele wedstrijd. Zij hebben twaalf evenwaardige spelers, die bovendien elke week vol aan de bak moeten in een sterke competitie. Van spelen tegen UDSV, zoals wij dat moeten doen, word je niet beter.'' Tijdens trips met de nationale ploeg naar landen als Roemenië en Oekraïne heeft Hamers gezien waar de gedrevenheid van de Oost-Europese spelers vandaan komt. ,,Handballen is in dat soort landen bittere noodzaak om een beetje status te verwerven. Daar is nog zoveel armoede. Waar moeten wij in Nederland eigenlijk voor vechten? Dat zie je ook terug in hun manier van spelen. Kijk eens goed naar Kielce. Tijdens elke aanval zoeken die mannen het lichamelijke contact op. Zij zijn het gewend om te vechten. In Nederland denkt een schutter al gauw: 'als ik maar niet word aangeraakt'.''

Om het niveau van de Poolse spelers ook maar enigszins te benaderen, zal hij naar het buitenland moeten, weet Hamers. Maar of hij daar als 23-jarige nog even grote spierballen zal kweken als de reuzen van Kielce? ,,Het is misschien laat, maar het kan altijd nog.''