26 december 2009 - door Wiel Verheesen

Toen in 1988 de Limburgse Handbaldagen voor het eerst werden gehouden meldde Jos van Kauuwen zich spontaan als medewerker. Hij werd begeleider van een buitenlands team. Leuk werk, maar wél veeleisend. Je moest tijdens het toernooi - en ook enkele dagen vooraf - van de vroege ochtend tot de late avond paraat staan voor de ploeg die je toegewezen kreeg. Een aardig mondje Engels en Duits, alsook een dosis Frans, is dan mooi meegenomen. Maar communiceren met Russen, Oekraïners, Tsjechen, Litouwers of Serviërs is toch nog andere koek. Als straks, tussen Kerst en Nieuwjaar, de tweeëntwintigste editie op het programma staat is de 61-jarige inwoner van Neerbeek opnieuw in een begeleidende functie present. Let wel, zonder ook maar één keer ontbroken te hebben in dit topsportevenement. Want dit laatste is eveneens een feit!

,,De Limburgse Handbaldagen?" aldus Jos van Kauuwen. ,,Puur genieten. De sfeer, de hernieuwde kennismaking met mensen die al vaker present zijn geweest. Geweldig, allemaal. Beter kan ik het niet formuleren. Je ziet drie dagen fantastisch handbal en maakt in je werk als begeleider onvergetelijke dingen mee." Echtgenote Irene roept bij deze woorden meteen in herinnering hoe zij en andere vrouwen van toernooivrijwilligers in de eerste jaren vaak tot diep in de nacht de shirts en andere kledij van de Oostblokploegen moesten wassen en strijken. ,,We deden het maar wát graag voor die jongens, want we begrepen dat zij qua comfort en kleding toen nog ver achter liepen op de teams uit het westen."

Jos van Kauuwen knikt. ,,Vergeet niet dat er toen nog een ijzeren gordijn was dat Oost- en West-Europa scheidde. Ik zie ze nog komen, de ploegen uit de voormalige Sovjet Unie en andere Oostbloklanden. Meestal arriveerden ze per bus, hoewel je nauwelijks kon begrijpen hoe het mogelijk was dat zo'n vehikel onderweg niet gewoon was blijven steken. Ook qua outfit was er ten opzichte van onze teams en de ploegen uit Scandinavië, Frankrijk, Spanje, noem maar op, natuurlijk een hemelsbreed verschil. Alleen op het veld, als je begrijpt wat ik bedoel, was dat niet altijd het geval. Overigens, de kracht van de West-Europese teams is door de jaren heen óók altijd groot geweest. Bekijk de erelijst maar eens. Daar zie je een aantal keren ook Deense en Noorse winnaars op, inclusief één keer Sittardia. Om nooit te vergeten. O ja, vorig jaar, ging de hoofdprijs naar Sasja Hoboken uit België."

Jos van Kauuwen kreeg in de loop der jaren ('eerst samen met de vroegere keeper Jean Last, daarna heel lang met buurtgenoot Guus Olsen die nu wegens privé-omstandigheden helaas niet van de partij kan zijn') vaak ploegen uit het oosten toegewezen. ,,Sinds kort staat dochter Inge in de begeleidende sfeer aan mijn zijde. Zij vindt het net zo leuk als ik. Weet je, als je eenmaal met zo'n ploeg van hotel naar sporthal trekt en tussendoor naar een of andere bezienswaardigheid in de euregio, krijg je automatisch een band met het gezelschap. Niet vreemd dat je op de tribune zit te supporteren voor dát team."

Leuke gebeurtenissen? Teveel om op te noemen.,,Ik weet nog hoe we een keer met onze ploeg die het toernooi had gewonnen naar Maastricht trokken en daar in een gezellig etablissement belandden. De vrolijkheid nam zodanig toe, dat de spelers op een gegeven moment zelf aan de tap stonden. Weer een andere keer wilde een ploeg de kerk van Sint Servaas in Maastricht bezichtigen. Oekraïners, als ik me niet vergis. Die jongens waren katholiek." Een andere gebeurtenis staat ook nog helder voor zijn geest. ,,Toen in het begin van de jaren negentig de Sovjet Unie uit elkaar viel en het GOS ontstond, het Gemenebest van Onafhankelijke Staten waartoe Rusland, Oekraïne, Wit-Rusland, enzovoort gingen behoren, hadden we net een team uit Minsk op visite. Nou, toen het bericht van de veranderde situatie aan het thuisfront, Wit-Rusland in dit geval, bekend werd bouwde men spontaan een feestje."

Jos van Kauuwen herinnert zich ook nog een jaar toen hij optrok met een Spaanse ploeg die een vrouwelijke manager had. ,,Goed van de tongriem gesneden. Een madam met gezag. Zij had, om het zo maar eens uit te drukken, de broek aan. Maar de samenwerking was perfect. Naderhand kregen we uit Spanje bericht dat wij met de club contact moesten opnemen als wij ooit op vakantie op het Iberisch schiereiland zouden komen. Hetzelfde gebeurde met een Noorse ploeg die ons als dank voor de begeleiding alle medewerking toezegde bij een eventueel bezoek aan hún land. Wie praat dan nog over de vele uren en inzet?" Soms gebeurde het ook wel dat een team geen zin had om voor een uitstapje buiten het hotel te komen. ,,Nou, dan laat je ze gewoon met rust. Het is hun toernooi." Typisch Jos van Kauuwen, die in zijn jonge jaren zelf in het tweede team van Sittardia en Blauw-Wit speelde. De affiniteit met handbal is derhalve niet vreemd.

,,Met welke ploeg ik deze keer optrek? De olympische selektie van Groot-Brittannië. Dochter Inge en een collegaatje van haar, Amy Vroemen, heb ik aan mijn zijde. Tweede kerstdag arriveren de Britten op Schiphol. Nee, niet de hele ploeg met één en dezelfde vlucht. Die jongens spelen in diverse competities. De ene komt uit Cairo, een ander uit Parijs en weer een ander uit Oslo. Ik heb gehoord dat ze van dertien verschillende luchthavens vertrekken. All over the world. We zullen ze op diverse tijdstippen opvangen en daarna per bus naar Limburg brengen." Het is duidelijk. Voor de vroegere medewerker aan het Ministerie van Landbouw en Visserij in Roermond ('waar ik een paar jaar geleden van de mogelijkheid tot vroegtijdige uittreding gebruik maakte') zijn de Limburgse Handbaldagen na meer dan twintig edities nog steeds fantastisch.

Weekend Gazet