,,De Limburgse Handbal Dagen zijn toch wel een stukje van mijn leven geworden," vertelt zij in de Hogeschool Zuyd te Heerlen waar zij secretaresse is bij de opleiding ergotherapie.

De interesse voor handbal was in haar prille jeugd gering, zo niet nihil. Thuis was er gewoon geen belangstelling voor. Haar ouders komen uit Maastricht en die stad staat niet bepaald bekend als een handbalbolwerk zoals elders in Limburg wél het geval is. Neerbeek, Beek, Geleen, Sittard, Roermond Beringe en Panningen hebben wat dat betreft een heel andere reputatie. ,,Toen ik mijn man Henk leerde kennen was de belangstelling voor deze tak van sport ineens gewekt. Hij speelde eerst bij Vlug en Lenig in Geleen, naderhand bij Blauw-Wit in Neerbeek, waar we nog steeds wonen. Ik ging zoveel mogelijk naar wedstrijden kijken, ook als die op Europees niveau plaats vonden."

Rampreis naar Sovjet-Unie
Wat dit laatste betreft zal zij één van de Europacupontmoetingen, december 1982, overigens nooit vergeten. Het was een uitwedstrijd van Blauw-Wit tegen Zaporoshe, diep in de toenmalige Sovjet-Unie. Niet het feit dat de handbaltovenaars van Zaporoshe de Limburgse amateurs met monstercijfers versloegen is de meest bijgebleven ervaring van deze trip, wél de entourage. ,,Een rampreis, die ik niet had willen missen. Meer kan ik er niet over zeggen, al is er zoals altijd in dit soort situaties ook een keerzijde van de medaille. We waren met ruim dertig supporters meegereisd en hoewel daar door de thuisclub niet op was gerekend hebben wij er in alle ellende toch nog het beste van gemaakt." Overigens, sinds ruim twintig jaar geleden de Limburgse Handbal Dagen boven de doopvont werden gehouden zijn ploegen uit de vroegere wereldmacht achter het ijzeren gordijn altijd graag geziene gasten in Geleen en Sittard, de plaatsen waar het strijdtoneel is gelegen. De sporthal van Panningen, thuishaven van Bevo, is daar sinds enkele jaren bijgekomen.

Prins Bernard
Niet alleen koestert Inge Smeets de vele sportieve hoogtepunten van het sportevenement. Zij heeft ook andere herinneringen, zoals die keer dat het dak van de sporthal onder een dikke laag sneeuw bedekt was en men niet wist of de druk fataal zou worden, hetgeen overigens niet het geval bleek te zijn. Of die andere keer toen de gezondheidstoestand van prins Bernard zó slecht was dat men zich afvroeg of een eventueel overlijden van hem de Handbaldagen niet tot afgelasting zou dwingen? Zover kwam het niet. Prins Bernhard stierf een aantal jaren later. ,,Wat me óók is bijgebleven? Het was de jaarwisseling van 1992 op '93. We zaten met de deelnemende ploegen bij elkaar. Een van die teams kwam uit Tsjecho-Slowakije, het land dat met ingang van het nieuwe jaar op een vreedzame wijze opgesplitst werd in Tsjechië en Slowakije. De bewuste ploeg was een Tsjechische, namelijk Skoda Pilsen. Met een pilsje in de hand zaten spelers en begeleiders gezellig aan de tafel. Toen de klok het nieuwe jaar aankondigde en hun land dus onafhankelijk van Slowakije was geworden stonden ze op en begonnen het volkslied te zingen. Indrukwekkend, vond ik." Inge Smeets is blij het allemaal meegemaakt te hebben. Zij ziet vooralsnog ook geen reden om in de eerstvolgende jaren te stoppen. Integendeel. ,,Waarom ophouden met iets waar je enorm veel voldoening in vindt?" Een keer per drie weken vergaderen in de eerste helft van het jaar is dan ook heel normaal, zoals zij dat ook vindt als na de zomervakantie de frequentie opgevoerd wordt, waarna de bezigheden in de periode vóór en tijdens het toernooi een dagtaak worden.

Papieren rompslomp
Geen wonder dat zij een deel van haar vakantie koppelt aan het evenement. Waar anderen in de tweede helft van december verlof nemen is zij druk doende met het secretariaat. Zij benadrukt dat het werk weliswaar de nodige uurtjes vergt ('denk aan het notuleren, het afhandelen van post en versturen van uitnodigingen naar sponsors'), maar wil eveneens kwijt dat het vooral prettig is om een radertje te zijn in een goed lopende organisatie. Van voorzitter Gabrie Rietbroek tot alle andere geledingen. Iedereen heeft zijn taak.

,,Ik weet nog hoe het begon. Sittardia zou het veertigjarig bestaan vieren, maar bij het plannen van het feest bleek dat zowel Vlug en Lenig als Blauw-Wit óók iets zagen in een jubileumtoernooi." Een nieuw evenement was een feit. ,,Bij het opzetten van zo'n toernooi komt het natuurlijk op organisatorisch talent en financiële middelen aan, maar óók op een papieren rompslomp. Henk had wel iemand die daarvoor geknipt leek, zei hij. Dat was ik dus."Dan, op lachende toon: ,,Een jaar later vroeg Michel Janssen, geen onbekende in de handbalwereld, mij officieel om het secretariaat in handen te nemen. Weet je dat ik de enige vrouw op bestuurlijk niveau van de Handbaldagen ben?"

Tijdens het evenement is een kantoor in Glanerbrook haar domein. Het zenuwcentrum, zou je kunnen zeggen, al ziet Inge Smeets het meer als een gezellige werkplaats waar alle lijnen samenkomen. Tijd om veel wedstrijden te bekijken is er niet, de finale wellicht uitgezonderd. ,,Als het slotsignaal heeft geklonken en de huldiging achter de rug is heb ik net als iedereen die er bij betrokken is altijd het gelukzalige gevoel van 'Yeh, we hebben het weer gefikst.' Zoiets is met geen geld te betalen."