6 juni 2005, door Bert Schilders

Na een grandioos seizoen in de eerste divisie (3e plaats) en, ongeslagen, winnaar van de nacompetitie zijn de dames van Axias/Tachos in de twee wedstrijden tegen eredivisionist en bekerwinnaar de Volewijckers uiteindelijk precies vier doelpunten tekort gekomen om promotie naar de eredivisie te realiseren.

Na de verloren eerste wedstrijd verleden week in Amsterdam (32-24) was het duidelijk, als de Volewijckers niet meer dan 23 doelpunten zou scoren, moest er met 8 doelpunten verschil gewonnen worden. Zou de Volewijckers echter 24 of meer doelpunten scoren dan zou het een verschil van 9 doelpunten moeten worden.

Om 20.00 uur was het dan zover, het voorstellen en begroeten zat er op, het publiek had zijn plaats op de tribune ingenomen en de speelsters hadden gezien dat het lekker vol zat. De laatste aanwijzingen bij het uitdoen van de trainingsjacks en dan er tegenaan. Nog één keer jezelf leeg spelen, knokken voor wat je waard bent, desnoods totdat je erbij neervalt maar vooral de spelvreugde, het plezier en de gedrevenheid uitstralen die het hele (lange) seizoen voor zoveel respect heeft gezorgd.

Het was Dammarijs Landsbergen die de score opende maar vervolgens was het de ploeg uit Amsterdam die door drie doelpunten op rij de stand op 1-3 bracht. De dekking werd iets compacter gemaakt en Sandra Konitz zorgde voor de 3-3. Vervolgens was het Kirstin Vendeloo die met een onderhands schot Axias/Tachos weer aan de leiding bracht. In de daarop volgende periode kreeg de dekking steeds meer vat op het spel van de Volewijckers, met Biorella Hooi in de mandekking op de verleden week veelvuldig (9x) scorende Jasjavarda Boogaard en Kirstin Vendeloo in een licht vooruitgeschoven positie storend tussen de midden- en de linkeropbouw. Dit zorgde ervoor dat het scoren tot 6-7 om en om bleef gaan. De Volewijckers profiteerde nog wel van een twee minutenstraf aan Axias/Tachos kant, 6-8. Hierna was het de ploeg uit Waalwijk die, verdedigend gesteund door een prima keepende Kelly van Engelsdorp, en aanvallend onder leiding van de op volle toeren draaiende motor van het jonge team, Kirstin Vendeloo, het heft in handen nam en via een doelpunt van Sandra Konitz, twee doelpunten van de als vanouds sleurende cirkelspeelster Marissa Valster en twee van Dammarijs Landsbergen, een voorsprong van 3 doelpunten nam, 11-8. Een twee minuten straf voor de verbeten strijdende Marissa Valster zorgde er echter voor dat de Volewijckers iets terug kon doen en dat de rust bereikt werd met een 11-10 voorsprong.

De rust werd gebruikt om de puntjes op de i te zetten, iedereen nogmaals er van te doordringen dat ze, gesteund door het fantastische Axias/Tachos publiek, erin moesten blijven geloven want ze hadden wel meer laten zien dat er gekke dingen in de tweede helft kunnen gebeuren.

Na de rust was het wederom de veel scorende Dammarijs Landsbergen die de score mocht openen en vervolgens was het Kirstin Vendeloo die het verschil weer op 3 bracht, 13-10. Weer krabbelde de Volewijckers terug, 13-12, en weer waren het Dammarijs en Kirstin die het verschil op 3 zetten, 15-12. Dit was het moment dat de coach van de Volewijckers niet meer zo zeker was van zijn zaak, want toen kwam toch Natasja Burgers binnen de lijnen. Direct werd Kirstin Vendeloo, net als verleden week, belast met de bewaking van de international en bleef Biorella Hooi het meer dan prima doen in de dekking tegen het "andere kanon" uit Amsterdam, Jasjavarda Boogaard. Axias/Tachos kon door doelpunten van o.a. Marion Horvers (16-13), Biorella Hooi (18-15) en Sandra Konitz (20-17) constant op een voorsprong van drie doelpunten blijven, maar het verschil voor het "wonder" moest toch 8 doelpunten worden. Dus, voor zover het nog mogelijk was, nog een schepje er bovenop en profiteren van de irritatie die bij de Volewijckers was ontstaan over, enerzijds de voor iedere millimeter bikkelende ploeg uit Waalwijk en anderzijds de, volgens alles wat Amsterdam was, eenzijdig fluitende scheidsrechters. Kelly van Engelsdorp stopte een strafworp, een vrije kans vanaf de cirkel en een break terwijl aan de andere kant Danielle v.d. Sijde, Dammarijs Landsbergen, Kirstin Vendeloo en Marissa Valster wel succesvol waren en de kloof naar de eredivisie brachten op 2 doelpunten 24-18.

Toen echter Axias/Tachos het niet voor elkaar kreeg in overtal te scoren, was het de ervaring van de Volewijckers in de persoon van Jasjavarda Boogaard die aan alle illusies een einde maakte en met nog anderhalve minuut te spelen het verschil weer op vijf bracht, 24-19. Dat 10 seconden voor tijd Enneke Timmermans nog mocht proberen via het stoppen van de laatste strafworp van de wedstrijd haar afscheid van het team een extra feestelijk tintje te geven, was voor de statistieken. Het lukte haar niet en de eindstand werd bepaald op 24-20 in het voordeel van het Waalwijkse "DREAMTEAM".

Een daverend applaus was hun deel, het publiek liet haar waardering overduidelijk blijken, het was niet gelukt het verschil op 8 te brengen maar de winst op zich en de manier waarop deze ploeg zich nog een keer heeft weten op te laden verdiende diep respect. Als een echt team, met de armen bij elkaar over de schouder, bedankten Mohsen z'n oogappels het trouwe publiek voor de steun in deze wedstrijd en vierden daarna samen met de deze wedstrijd ook weer fel meelevende Esther van Hoof en Tamara van Es een klein feestje. En bij de bank op de achtergrond, was het de al het hele seizoen geblesseerde Marigje Snoeren die stiekem een traantje wegpinkte.
Terwijl op de andere helft van het veld het team van de Volewijckers met verbazing stond te kijken naar zoveel enthousiasme. Wie niet beter wist zou denken dat niet de ploeg uit Amsterdam maar de ploeg uit Waalwijk het had gered. Maar het team had ook alle reden enthousiast te zijn, want wat dit team het afgelopen seizoen heeft gepresteerd, zal niet zomaar vergeten worden.

Met deze laatste wedstrijd van onze dames kwam ook een einde aan het spelen van officiële wedstrijden in de Taxandriahal. Reikhalzend wordt nu door iedereen uitgekeken naar het nieuwe seizoen in de prachtige nieuwe sporthal "de Slagen" die vanaf september het strijdtoneel zal zijn van hopelijk veel fantastische Tachos prestaties. Maar eerst een voor iedereen welverdiende vakantie!

Handbalstartpunt

Wonder van de Tax blijft uit voor Tachos

4 juni 2005, door Marry Bouman

Er moest een wonder gebeuren gisteravond om de vrouwen van Axias/Tachos naar de eredivisie te tillen. ‘Het wonder van de Tax’ zou het dan hebben geheten, omdat het de laatste officiële wedstrijd was in de krakkemikkige en van 1967 daterende Taxandriahal in Waalwijk

. Tachos bleef in het promotie/degradatieduel met De Volewijckers steken op vier punten verschil (24-20). Het had een score van minimaal negen punten verschil moeten zijn, omdat de Amsterdammers in het eerste duel de winst met 32-24 naar zich hadden toegetrokken. Zodoende gingen de bezoekers gisteravond luid toeterend naar huis. Zij spelen volgend seizoen opnieuw in het handbalwalhalla, de eredivisie. Voor Tachos blijft een plaats in eerste divisie gereserveerd.
De Waalwijkers kwamen na rust op kousenvoeten wel dichterbij een verrassing. Met nog zes minuten zuivere speeltijd voor de boeg stond er ineens een score van 24-18 op het bord. De wedstrijd leek af te stevenen op een geweldige ontknoping. Maar Tachos verzuimde door te drukken. Het probeerde een overtalsituatie in de slotfase uit te buiten, maar liep zichzelf als het ware voorbij. „We wilden het toen allemaal te snel doen. Iedereen wilde scoren. We hadden de rust moeten bewaren“, bekende Tachos-aanvoerster en uitblinkster Kirstin Vendeloo. Met hangen en wurgen bracht De Volewijckers bracht in de laatste zes minuten de marge nog terug tot vier punten (24-20).
Tachos-trainer Mohsen Daghrer keek het van afstand aan. De Tunesiër was teleurgesteld maar zat toch niet stuk. „We hebben een mooi seizoen gehad. Ik hoopte er op dat het vandaag toch zou lukken. Als sportman mag je jezelf nooit gewonnen geven. Dat heb ik ze de hele week voorgehouden. We waren absoluut niet kansloos.

Brabants Dagblad