Mijn taak hier rondom de wedstrijd en trainingen is het vertegenwoordigen van KRAS/Volendam. Ik schud handjes en praat met de scheidsrechters en overige bobo's van Franse miljoenen organisatie. Ik zoek naar informatie overeenkomsten en leerpunten voor onze eigen organisatie.

De organisatie achter HBC Nantes is meer indrukwekkend dan dat ik al wist. 10 full prof trainers, 15 professionele staf en management medewerkers, 25 full prof spelers, 250 heren senioren handballers, 700 jongens jeugd, meer dan 400 vrijwilligers, drie sporthallen in eigen beheer en exploitatie, private sponsoringgelden van € 900.000, merchandise en kantine inkomsten van rond de € 2.300.000,-. Ook wordt helder door het beeldwerk op de muren van VIP ruimte (zo groot als de hoofdzaal van Sporthal Opperdam) dat de vele samenwerkingsverbanden met de vele handbalclubs in de stad constant bijdraagt aan de toestroom van lokaal talent. En als klap op de vuurpijl legt de collega Algemeen Manager van Nantes uit dat de stad Nantes en de hun provincie vorig jaar besloten hebben een extra structurele bijdrage van € 1.500.000 te investeren betaald vanuit hun city- en provinciemarketing budgetten. Het wordt helder dat we in twee compleet verschillende werelden leven. Maar goed, dit soort David-Goliath situaties heb ik al vaak zat meegemaakt, schud het van me af en zeg tegen hem "Toch doen we hetzelfde… handbal… toch?".

Mensen die mij kennen weten dat ik ook uiteraard al lang heb verteld wat wij zijn, hoe wij werken en wat KRAS/Volendam is. In mijn verhaal sta ik altijd stil bij het feit dat onze jongens ons Volendammer dorpje Europese bekendheid geven. Ze zijn mijn part zowat de grootste Europese ambassadeurs van het dorp en dienen een fundament te zijn van het nog niet bestaande Europese city-marketing plan van de Gemeente Edam/Volendam.

Het mooie is ook, dat ik constant opnieuw wordt bevestigd dat onze jongens iets unieks doen.

Amateurs die zo goed zijn dat kan niet… "Hij schildert overdag." leg ik uit aan de collega Algemeen Manager. Waarop hij zegt: "Hoe krijg je hem zover om te trainen dan?" Ik leg hem dan uit dat ik daar niets mee te maken heb, en dat wij als club draaien op passie en plezier van de jongens zelf. Samen ergens voor staan. Ik leg hem uit dat het enige wat wij doen als organisatie is deze jongens het zo makkelijk mogelijk maken om hun passie en dromen te verwezenlijken. Europees kampioen worden daar droom ik ook van. Maar ik blijf realistisch. Wij leven bij de gratie van onze eigen jongens die het prachtig vinden om dit soort dingen mee te maken. En laten we eerlijk zijn… wie vind dit niet prachtig?

 Handbalstartpunt