'Het ongeluk heeft mij aan het denken gezet'

29 december 2009 - door Pim Roelofs 

Willem en Winniefred Polman hadden de Hyundai Tucson volgepakt. Het was half juli en de familie Polman uit Arnhem stond op het punt voor vakantie af te reizen naar Italië. De eindbestemming was dezelfde camping als vorig jaar, omdat het daar zo leuk was geweest. De tweeling Estavana en Dario nam plaats op de achterbank. Timothy, de oudste zoon, bleef thuis. Hij had andere plannen.

Estavana, 17 jaar inmiddels, had veel zin in de vakantie. Het grootste handbaltalent van Nederland was kort daarvoor met haar club AAC 1899 gepromoveerd naar de eredivisie. Met het talententeam van de Nederlandse HandbalAcademie had ze een prima seizoen in de eredivisie gedraaid. Het was een mooi, maar ook zwaar jaar geweest. Het was tijd om lekker te luieren op het strand aan de Adriatische kust.

Italië werd echter nooit bereikt. Op de snelweg bij het Duitse Frankfurt raakte het gezin betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Estavana herinnert zich de kleinste details. "Het was een driebaansweg. Wij reden op de middelste baan. Het was noodweer, de regen viel met bakken tegelijk naar beneden. Ik had oordopjes in en luisterde naar muziek van R Kelly. If I could turn back the hands of time. Een nummer dat twee jaar eerder op de begrafenis van een vriendinnetje van mij, Suus Vissers, is gedraaid. Zij overleed na een scooterongeval. Plotseling werden we aan de linkerkant ingehaald door iemand die naar mijn idee veel te hard reed. Ik denk dat hij ons niet zag, want hij sneed ons af. De achterkant van zijn auto raakte de voorkant van onze auto, waardoor die begon te tollen. De auto raakte de vangrail en sloeg over de kop. Ik hoorde mijn moeder schreeuwen."

Na een paar harde klappen lag de auto stil op het asfalt. Winniefred vroeg aan Estavana of ze pijn had. Ze kreeg in eerste instantie geen antwoord. Haar dochter had moeite met ademen en kon nauwelijks iets uitbrengen. Wel was ze in staat om een deur open te trappen. Ze kroop naar buiten en wilde opstaan, maar dat ging niet. "Ik voelde mijn benen niet meer. Mijn broer en vader bleven ongedeerd en kropen door dezelfde deur naar buiten en hebben zich over mij ontfermd. Mijn moeder kroop door een kapot raam naar buiten en liep daarbij een slagaderlijke bloeding op."

Estavana en haar moeder werden in het ziekenhuis in Frankfurt opgenomen. Het werd een hectische dag. Winniefred werd direct geopereerd, van de rug van Estavana werden scans gemaakt. Haar vijfde en zesde rugwervel bleken gebroken. "Mijn moeder vond het voor mij heel erg dat het Europees kampioenschap handbal onder 19 jaar aan mijn neus voorbij ging. Mij kon dat eerlijk gezegd niets schelen. Ik was zo blij dat ik mijn ouders en broer nog had. Handbal is en was alles voor mij, maar op zo'n moment besef je dat eigenlijk maar een ding telt: de familie."

Tweelingbroer Dario week die eerste dag niet van de zijde van zijn geschrokken zusje. Hij was erbij toen Estavana door het scanapparaat ging. Vader Willem moest met de politie mee. "De politie ging op zoek naar de veroorzaker van het ongeluk. De man die ons afsneed, was doorgereden. Hij is ook nooit gevonden. We hadden een paar cijfers onthouden van het nummerbord, maar dat was niet voldoende", aldus Estavana.

Boos op de roekeloze automobilist is Estavana niet. "Dat heeft geen zin. Ik ben vooral blij dat ik een tweede kans heb gekregen. Want ik had ook dood kunnen zijn of een dwarslaesie kunnen hebben. Dan had ik nooit meer kunnen lopen."

Estavana is inmiddels volledig hersteld van haar verwondingen. Ze draait weer volop mee op sportcentrum Papendal, waar de beste handbalsters van Nederland doordeweeks tweemaal per dag trainen. En ze is weer volledig inzetbaar voor zowel AAC 1899 als het team van de HandbalAcademie. "Ik ben weer fit. Mijn rug is nog wel wat stijf, maar dat is een kwestie van tijd. Ik verwacht dat ik in januari, begin februari helemaal de oude ben. Nu zit ik op 70 procent."

Het ongeluk heeft haar veranderd. Estavana volgt een opleiding aan het Cios in Arnhem en wil volgend jaar als keuzevak 'aangepaste sporten' volgen. Ze wilde iets gaan doen met sportmassage of fysiotherapie, maar komt daar nu op terug. "Het ongeluk heeft mij aan het denken gezet. Ik wil mensen met een beperking helpen met sporten. Voor het ongeluk had ik daar niet zo veel mee. Ik dacht er gewoon niet over na. Wat dat betreft ben ik echt wakker geschud."

Een half jaar na het ongeluk stapt ze nog steeds niet met een goed gevoel in een auto. Ooit wil ze terug naar de camping in Italië, maar dan met het vliegtuig. "In de auto, maar ook in de bus ben ik extra alert. Ziet de automobilist links ons wel? Remt de bestuurder wel op tijd? Ik ben daar heel erg mee bezig. Maar gelukkig ben ik weer gezond. Ik hoop dat ook mijn moeder helemaal opknapt. Ze heeft nog steeds regelmatig last van haar pols."

Estavana vindt het ook belangrijk haar broer Timothy te noemen. Want al was hij tijdens het ongeval gewoon thuis, ook hij heeft het erg moeilijk gehad. "Wij konden hem aanvankelijk niet bereiken. Mijn tante wel en zij heeft een sleutel van ons huis. Ze is toen naar binnen gegaan en heeft mijn broer, die lag te slapen, gewekt. Hij schrok natuurlijk enorm. Ze waren de volgende dag bij ons in Frankfurt."

Estavana en Winniefred moesten een week in het Duitse ziekenhuis blijven. De laatste dagen lagen ze samen op een kamer. "Gelukkig wel. Met mijn moeder kan ik lekker kletsen. Mijn moeder spreekt slecht Duits en ik helemaal niet. Het leidde tot hilarische momenten. 'Ik verstehe Deutsch, aber kan het niet sprechen', zei ze tegen de zuster."

Eenmaal thuis in Arnhem bleek dat honderden mensen met de familie Polman hadden meegeleefd. "Ik weet nog goed dat wij naar de Velleper Donderdag gingen. Iedereen sprak ons aan. Ik merkte dat niet iedereen precies wist hoe het met mij ging. Sommige mensen dachten dat ik half dood was. Terwijl ik juist veel geluk heb gehad. Maar over het algemeen waren de reacties hartverwarmend."

Niet veel later arriveerde de auto in Nederland. De zwarte Hyundai was total loss. Estavana keek met een heel apart gevoel naar het wrak. "De neus zat behoorlijk in elkaar, maar het dak zag er relatief nog goed uit. Die auto is onze redding geweest. Het is een hoge, sterke wagen. Als het dak was ingeklapt, dan had ik dit verhaal niet kunnen navertellen."

De Gelderlander