Geduld Ten Broeke raakt op

16 december 2009 - door Marco Houterman. 

ANGEREN - Wat zou ze die 'trage' papiermolen van het NHV graag een slinger willen geven. Lianne ten Broeke gaat liever vandaag dan morgen aan de slag bij HV Angeren. "Ik begin nu wel een beetje de balen te krijgen van het wachten."

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat de 23-jarige handbalster overschrijving aanvroeg van AAC 2 naar Angeren. Eind oktober deed Ten Broeke het verzoek de deur uit, half december wacht ze nog altijd op groen licht van het verbond. "De procedure vreet tijd. Ik ben nu al een week of zeven verder en heb alleen nog maar meegetraind. Is ook leuk hoor, maar er gaat niets boven spelen."

Ten Broeke waagt zich mede op voorspraak van Angeren-coach Wim Snijders aan een tussentijdse transfer. Diens smalle selectie zit dringend verlegen om opbouwspeelsters. Daarbij was de studente orthopedagogiek haar plek bij de 'reserves' van AAC niet meer zo zeker. "Ik zit in het laatste jaar van mijn opleiding. Een druk jaar, waardoor ik niet full-time kan trainen en vaker op de bank zat dan me lief was."

Snijders verloste haar uit de lastige spagaat. "Bij Angeren hoef ik voorlopig maar een keer per week te trainen. Zodra het op studievlak wat rustiger wordt, haak ik volledig aan", aldus Ten Broeke, die weet waarom ze 'gehaald' is. "Angeren heeft niet zo veel opbouwsters. Ik ben geen reddende engel, maar mijn komst geeft de coach wel meer armslag."

Ten Broeke en Snijders zijn geen onbekenden van elkaar. Ze werkten al eens samen bij HV Achilles, de club uit haar geboorte- en woonplaats Apeldoorn, waar ze overigens pas op haar zestiende met handbal begon. "Ik bewaar fijne herinneringen aan de tijd onder Wim. Zijn agressieve manier van coachen wordt misschien niet door iedereen op prijs gesteld, maar ik heb het altijd als zeer positief ervaren. Hij is een trainer die het maximale uit mijn mogelijkheden haalt."

Anderhalf jaar geleden waagde de blonde laatbloeier de sprong van Achilles naar de Arnhemse eredivisionist AAC. "Gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik wilde weten waar mijn grenzen lagen." In ieder geval niet op nationaal topniveau, weet ze inmiddels. "De hoofdmacht was te hoog gegrepen. Op een paar oefenwedstrijden na, heb ik al die tijd bij het tweede team gezeten."

De overstap van AAC 2 naar HV Angeren houdt Ten Broeke op hetzelfde niveau. Beide ploegen komen uit in de regioklasse. De eerste, onderlinge confrontatie van dit seizoen, begin november, ging aan haar neus voorbij omdat Ten Broeke haar afscheid bij de Arnhemse club toen al had aangekondigd. "Ik ben uiteraard wel gaan kijken. Een vreemde gewaarwording, omdat ik niet goed wist voor wie ik nu moest juichen. Heb ik bij elke mooie actie van beide ploegen maar geapplaudisseerd. Hield ik iedereen te vriend."

Nu, ruim een maand later, durft Ten Broeke wel kleur te bekennen. "Omdat ik nog niet speelgerechtigd ben, moet ik de competitiewedstrijden van Angeren vanaf de tribune volgen. Dan heb ik altijd mijn oranje clubsweater aan. Kan iedereen zien bij welke ploeg ik thuis hoor."

De Gelderlander