Dalfsen pikt in Europa nog een ronde mee

15 februari 2010 - door Herman Nijman

KASTAMONU - Dik tweehonderd kilometer van Ankara, verstopt achter hobbelige B-wegen, is Kastamonu een provinciestad in lichte staat van opwinding. De Turkse club deed al twee keer eerder mee in Europa, maar nooit in de rol van verzorgende gastheer.

Het gebeurt nu, en het gebeurt grondig. Als de handbalsters van Dalfsen op de wedstrijddag na het ontbijt om zich heen kijken zien ze zo zeven agenten, klaar voor hun bodyguardrol.

Het ontspannen wandelingetje door de stad van 85.000 inwoners gebeurt met een politieauto voor en na de groep. Als de dames de hoofdstraat willen oversteken, nestelt de wagen zich dwars op de kruising. Met zwaailichten aan. Alsof Atatürk zelf op bezoek is. " Te bizar voor woorden", zegt Marlie Mentink en ze is niet de enige die er zo over denkt. De vrouwen voelen zich enorm bekeken in de stad, waar het straatbeeld wordt gedomineerd door mannen.

In de hal vormt de polis met vier man een buffertje tussen de visite, negen man sterk, en de vooral jonge fans van de thuisclub. Er valt geen onvertogen woord, het zingen gebeurt in koor als de wedstrijd eenmaal is beslist.

Het is heel snel bekeken. Dalfsen staat na het eerste duel al een straatlengte voor en neemt de angst voor een lastig karweitje in het Turkse binnenland weg met een sterk eerste kwartier (5-10). "Ze konden totaal niet omgaan met onze snelheid", constateert Wendy Smits niet voor het eerst dit seizoen. In de catacomben neemt de opbouwster met een grimas op het gezicht de schade op. Ze is 'rechtgezet' door fysiotherapeut Hans Mentink en heeft een imposant ei geoogst op de elleboog. "Onkunde", noemt ze als oorzaak voor het bikkelharde spel van de tegenstander, die veertien tijdstraffen en tien strafworpen moet verwerken. Die feiten rieken naar een Europees record. "Ze gingen slaan, duwen en smijten. Dit was meer een worstelwedstrijd dan een handbalduel."

Nancy Gerritsen concludeert na de 32-34 zege dat er nooit paniek is geweest, en daardoor ook nooit twijfel heeft geheerst over de goede afloop. Een gedachte die door coach Richard Kuijer wordt gedeeld. In de geest van PSV-trainer Fred Rutten heeft Kuijer het over een zakelijke zege. Op basis van kwaliteit en een gezonde agressiviteit in de verdediging.

De plaatsing voor de kwartfinale - als enige Nederlandse club in Europa na de eliminatie van SEW en VOC - wordt gevierd met een uurtje shoppen. Uiteraard met de hermandad in de buurt. De mannen in blauw gaan nog net niet mee naar het toilet. Bij de afsluiting van de dag met het traditionele banket, waar de gastheren met gezichten als oorwurmen aanzitten, pronken de dienders aan de kop van de tafel. Gratis meëeten in diensttijd. De shift zit er dan nog niet op. Als Dalfsen in het holst van de nacht door de bergen voor de ochtendvlucht verdwijnt richting Ankara, gaan de zwaailichten nogmaals volle bak draaien. Met een toetertje ten teken van afscheid.

Kuijer en een aantal speelsters willen de Europese rondtocht graag vervolgen tegen het verrassende Fram Reyjavik. Sportief aantrekkelijk en een bijzonder reisdoel. Iets wat penningmeester Niels Eriks met gemengde gevoelens bekijkt. De liefhebber knikt, de schatbewaarder gromt. Europees handbal is geen Europees voetbal, de kosten zijn hoger dan de baten. Nu Dalfsen al twee stappen verder is dan begroot, is de kas bijna leeg.

De Stentor