Taniguchi zit ook in Berlijn vol vragen

30 december 2009 - door Floris Brandriet

RAALTE - In sporthal Tijenraan wordt ze deze zondagmiddag door de een na de ander hartelijk begroet. Hisayo Taniguchi, de eerste profspeelster in de geschiedenis van Kwiek, is even terug in Raalte.

Henny Nijboer - spin in het Sallandse handbalweb en mede-organisator van de Sallandse handbalweek - ontfermt zich enkele dagen over de Japanse handbalster, zoals hij dat ook deed toen ze hier speelde.

Eind maart vertelde Taniguchi (27) over de beproeving die haar verblijf in Raalte was geweest. Nu heeft ze een gelijkgestemd verhaal, alleen speelt het zich af in Berlijn. Na haar periode bij eredivisionist Kwiek was ze volledig afgestompt van het profwereldje. Toen nog had Taniguchi het idee om de Japanse jeugd te leren handballen, maar het lot leidde haar naar Berlijn. ,,Toen ik had besloten dat mijn leven niet meer alleen uit handbal zou bestaan, wist ik niet wat ik moest doen'', zegt de Japanse, die vóór Kwiek jarenlang broodhandbalster was in Duitsland. ,,Ik ben nog jong en zou nog kunnen spelen, maar mijn motivatie was niet meer goed. Ik liep tegen een paar problemen aan en wilde langzaam een nieuw leven beginnen. Maar in Berlijn kende ik niemand en dus heb ik maar wat mailtjes verstuurd.'' Het vergde het nodige van haar geduld, maar uiteindelijk reageerde het Berlijnse handbalverbond. Ze 'stalden' haar bij BVB Füchse Berlin, een ploeg in de 2. Bundesliga. ,,Ik zou in september een trainersopleiding kunnen gaan volgen en zou daarvoor bij deze club een jeugdteam trainen. En omdat ze heel graag wilden dat ik ging spelen, heb ik ook dat toegezegd.'' Maar toen ontstonden opnieuw problemen. De regels schrijven voor dat profhandbal voor buitenlanders in de 2. Bundesliga alleen is weggelegd als ze een talententraject volgen. En dat Taniguchi, die geen broodspeelster meer wilde zijn, pas prof-af is als ze een jaar niet voor geld heeft gespeeld. Daarmee begon het lange wachten. ,,Ik heb wel elke dag meegetraind, omdat de coach zei dat hij graag gebruik van mij zou maken.'' Maar toestemming om te spelen kwam er niet. Nog steeds niet. ,,Nu heb ik gehoord dat ik in april mag spelen, maar ook dat is nog onzeker.''

Het maakt ook haar verblijf in Berlijn een beproeving. Taniguchi wil graag coach worden, maar heeft geen licentie. Ook wil ze graag studeren, maar daarvoor moet ze eerst een certificaat van de Duitse taal halen. ,,Mijn ouders, die me nu onderhouden, willen graag dat ik terugkom naar Japan.'' Op de tribune van de sporthal lijkt ze kort haar toekomst te overdenken, terwijl ze in de zaal twee trainers uit haar verleden aan het werk ziet. Torben Hansen, met wie het bij Kwiek niet echt boterde, traint nu de Noorse jeugd van Bjørnar. En Bert Bouwer, oud-bondscoach van Japan, geeft scholing aan pakweg 75 trainers. Taniguchi vertelt nog een anekdote uit Berlijn, over de vreemde keuzes die haar huidige coach maakt. ,,Ik train altijd mee, maar als ik de wedstrijden zie, snap ik het niet. Nee, als ik ooit coach word, zal het wel anders gaan.'' Haar toekomst is ongewis, de tijd zal het leren.

De Stentor