Familie Stet neemt afscheid
Einde van een tijdperk

22 juni 2010 - door PETER LOTMAN

Den Haag - Afscheid nemen van topsport is een moeilijk moment. De familie Stet weet er alles van. Vader Nico, dochter Inge en zoon Wessel stoppen alle drie op het hoogste handbalniveau. Door de hechte band vinden de Stetjes steun bij elkaar.

Het zal even wennen zijn. Niet langer vier, vijf keer in de week trainen. Geen uren in de bus. Een ander sociaal leven dient zich aan. Ze verheugen zich er op, zeggen ze collectief. Maar ze zullen het ook missen. Die spanning voor de wedstrijd. Dat teamgevoel in de kleedkamer. Samen de overwinning vieren. En ook met elkaar het verdriet van de nederlaag verwerken.

De mooie momenten overheersen voor alle drie. Moeiteloos herinneren ze zich de promoties, de nationale titels, de bekers, de supercups. Trainer Nico Stet, al zo'n 45 jaar lid van Hellas: "En dan te bedenken, dat ik veel liever wilde voetballen. Een vriend van de middelbare school nam me mee naar het handbal. Ik was meteen verkocht. Ik werd met de junioren kampioen van Nederland. Dat smaakte naar meer. Ik heb lang in het eerste team gespeeld en ben daarna trainer geworden."

De 58-jarige adjunct-directeur van praktijkschool De Einder had Westlandia onder zijn hoede, maar werd al snel oefenmeester bij zijn eigen club. Trainde verschillende keren de heren en de dames. Met als hoogtepunt de beker in 2001 en het jaar erop de dubbel. In 2007 werd hij als de verlosser teruggehaald. Hellas was voor het eerst in de geschiedenis gedegradeerd. "Binnen één jaar waren we terug in de eredivisie", vertelt hij met gepaste trots. En dan direct in de finale om de landstitel tegen VOC. Net als dit jaar. Jammer dat ik niet met de titel afscheid heb kunnen nemen. Dat had ik de meiden zo gegund.

Dochter Inge (30) maakte het allemaal van dichtbij mee. Zij was de aanvoerster en de spelbepaalster van die succesvolle ploeg. "Ik heb er totaal geen moeite mee gehad dat mijn vader trainer was. Hij is een eerlijke vent. Gedreven, emotioneel ook, maar altijd bereid tot overleg. Als vader en als trainer."

De lerares lichamelijke opvoeding aan het Hofstadlyceum maakte nòg een landstitel mee. "In 2005 en toen wonnen we ook de supercup. Een ander hoogtepunt? Dat ik in het seizoen 2005/2006 topscoorster van de eredivisie werd. Maar het is nu mooi geweest. Ik heb met die landstitels en de Europa Cupwedstrijden het maximale uit mijn loopbaan gehaald, ondanks een paar ernstige blessures".

Gelukkig hoeft broer Wessel niet jaloers te zijn als er over de landstitel wordt gesproken. Want ook hij pakte als aanvoerder van Hellas die begeerde hoofdprijs. In 2008, dertig jaar na de titel van Hermes, kwam de bokaal terug naar Den Haag. Uitgerekend op de verjaardag van Wessel Stet, die met zo'n cadeau zijn geluk niet op kon. "Een onvergetelijk moment. Als ik er aan terugdenk, krijg ik nog kippenvel. Maar ook de promotie naar de eredivisie en de hele opbouw van de ploeg naar die titel toe was prachtig", weet de 27-jarige adjunct-directeur van basisschool Oase nog goed.

Sinds afgelopen zaterdag is het  voorbij. De Stetjes gaan vast wel weer eens iets anders doen bij hun club Hellas.

AD Haagse Courant