Marije Duineveld is heel benieuwd naar de eredivisie
Veel plezier en minuten maken

30 juni 2010 - Door Ruud Ramler

Het is in eerste aanleg een ontdekkingstocht. Nieuwsgierig naar de eredivisie hoopt Marije Duineveld straks in haar debuutjaar bij Nieuwegein vooral op speelminuten. Maar ze denkt bij de nummer negen van afgelopen jaar ook het plezier in handbal terug te vinden dat ze bij ZAP kwijt raakte.

Dragan Petrov, die zelf ook uit de polder is vertrokken, kon de keuze van Duineveld wel begrijpen. "De andere meiden vonden het maar raar toen ze het vertelde", zegt de speelsters die haar ambities volgt. "Ik was geen buitenbeetje in de ploeg en kon best met de rest opschieten. Maar ook als deze kans niet was gekomen zou ik zeker zijn vertrokken bij ZAP. Het liep niet zoals ik wilde en dat gevoel van onvrede werd met gewoon te veel. Achteraf had ik die beslissing halverwege het seizoen al moeten nemen."

Maar toen was Nieuwegein nog niet op haar pad verschenen. Het is een droom die uitkomt. "Ik heb me er min of meer zelf aangeboden" zegt de handbalsters die in Nieuwegein een studie fysiotherapie volgt en er daardoor veel vaker op haar eigen kamer, dan thuis in Breezand verblijft. "Na een keer of drie met het tweede te hebben getraind kwam de coach van het eerste naar me toe. Wat ik volgend seizoen deed, want hij zou me er wel bij willen hebben. Dat was snel geregeld".

Het is een flinke stap van de hoofklasse naar de eredivisie, maar Marije Duineveld heeft zeker niet het gevoel dat ze zich moet forceren. Helemaal niet als een schouderblessure die nu nog voor pijn zorgt straks is genezen en ze op volle kracht haar aanwezigheid kan laten gelden.

"Het gaat allemaal wel een paar streepjes harder en feller dan ik gewend was. Dat verschil is zeker merkbaar. Bij ZAP trainden we soms tweeënhalf uur, nu steeds anderhalf tot twee uur. Maar wel met een veel hogere intensiteit. Volle bak knallen, harder schieten en scherper verdedigen, zodat je na afloop helemaal kapot bent".

Ze pakt de handschoen maar al te graag op. "Ik hoop bij Nieuwegein veel te leren. Maar ook het plezier in handballen terug te krijgen. Dat ben ik, om allerlei redenen waar ik nu niet op in hoef te gaan, verloren. Zoals het nu voelt, ben ik thuis in Nieuwegein. Een hechte club met hele gezellige meiden. Begin juni zijn we de voorbereiding begonnen voor de competitie die in september start."

Voor zover daar nu al iets over te zeggen valt, is Marije Duineveld tevreden over haar inbreng. "Spieren die minder hebben kunnen doen moet in nog tapen. Langzaam aan ben ik weer aan het opbouwen. Twee keer in de week ga ik naar de fysiotherapeut en ik doe veel oefeningen voor mezelf om straks helemaal fit aan het seizoen te beginnen."In de hoop voorzichtig minuten te gaan maken en zichzelf verder vooral op de training te laten zien zodat ze volgend seizoen van die inspanningen kan profiteren. "Nu kan ik niets eisen. Het is in de eerste plaats een kwestie van mijn plaatst zoeken en pakken wat er te pakken valt. Maar ik ben niet van plan de eredivisie als bankzitter te beleven. Ik wil doorschuiven in de hiërarchie."

Bij een club en in een plaats die op alle fronten voorlopig haar nieuwe thuishaven zal zijn. Zelfs haar baantje als zwemjuf heeft ze mee kunnen nemen naar het midden van het land. "Allen heet Den Krieck nu zwembad Nieuwegein".

Noord Hollands Dagblad