Ziekte dwingt handbalscheidsrechter tot stoppen
Betrus Tobeas neemt afscheid met een traan

23 juli 2010 - door PETER LOTMAN

Den Haag - Het liefst was hij nog jaren doorgegaan. Het fluiten was zijn lust en zijn leven. Maar de gevreesde ziekte toonde scheidsrechter Bertus Tobeas de rode kaart, waardoor hij noodgedwongen moest stoppen. De onderscheiding van de handbalbond maakte veel emoties bij hem los.

Praten over die feestelijke dag ontroert Tobeas nog steeds. "Als ik er aan terugdenk en er over praat, schiet ik weer vol", bekent hij. "Het was geweldig. Mijn kinderen en kleinkinderen waren uitgenodigd. Ik heb geregeld, dat het bij mij op de club zou gebeuren. Met alle bekenden erbij. Ik wilde het op mijn manier. Zo eigenwijs ben ik dan ook wel weer. Al heb ik me verder niet met het programma bemoeid."

Dertig jaar was Bertus Tobeas (net 64 geworden) in touw om handbalwedstrijden in goede banen te leiden. Eerst als solist, daarna met een koppelgenoot en uiteindelijk weer in zijn eentje. "Een mooie tijd. Gezeur van spelers? Welnee, er is nooit iets gebeurd. Ik heb van die partijen genoten. Ik ben als speler begonnen. Ik heb het ouderwetse veldhandbal nog meegemaakt. Eigenlijk was ik voetbalkeeper. Maar ik kreeg verkering met een meisje dat handbalde bij CWP. Tja, toen moest ik wel switchen."

Tobeas verhuisde voor zijn baan naar Alkmaar en werd lid van Kolping. "In 1980 ben ik gaan fluiten. Dat ging me beter af dan zelf spelen. Ik leerde Erik Kerkman kennen en heb met hem een duo gevormd. Daarna ben ik weer teruggekeerd naar Den Haag en naar mijn oude club CWP. Ik heb met jonge scheidsrechters gefloten om die wegwijs te maken in het vak. Totdat Erik Kerkman in 1989 naar Alphen aan de Rijn verhuisde en ik met hem de draad weer kon oppakken als koppel. Dat waren topjaren. Toen Erik stopte, omdat hij duiken leuker vond, ben ik weer solo gaan fluiten."

Inmiddels was CWP gefuseerd met AHC'28 en later opgegaan in HVL, dat weer samenging met Wings. "Dat zag ik allemaal niet zo zitten en ben toen lid geworden van SOS-Kwieksport. Voor die club fluit ik nu al jaren en maak de jeugd er enthousiast om scheidsrechter te worden. Ook treed ik op als, zeg maar, gastheer, Ik ontvang de scheidsrechters en de pers. Heel belangrijk om de vereniging op een correcte manier naar buiten toe uit te dragen."

Totdat Bertus Tobeas, die ook deel uitmaakte van de werkgroep scheidsrechters van de afdeling Den Haag, vorig jaar geveld werd door die vreselijke ziekte. "Ik was nooit echt ziek geweest. En opeens was het goed mis. Ik slik vijftien pillen per dag. Heb eigenlijk nergens zin in. Andere hobby's boeien me niet. Ben in mijn hoofd alleen nog met handbal bezig. Elk weekend ben ik bij de club, op het veld of in de zaal. Dat houdt me voorlopig nog op de been. En die onderscheiding beschouw ik als een erkenning voor al die tijd die ik er aan heb besteed. Ik ben er hartstikke trots op."

AD Haagse Courant