Het verhaal van Jasper Snijders

20 januari 2010

Jasper Snijders deed in het tijdschrift "vrijetijdsnetwerk" zijn verhaal. Hoe hij kwam, zag en overwon bij KRAS/Volendam

Deze week in de rubriek "de Inspiratie" top handballer Jasper Snijders. Het leven van de 25 jarige Zuid-Hollander staat volledig in het teken van maar één ding: Sport! Jasper Snijders begon al op jonge leeftijd met handballen bij handbalvereniging Atomium '61 in Rotterdam. Na vele succesvolle jaren in Rotterdam verruilde Jasper zijn club voor KRAS/Volendam een opkomende eerste divisie club. Jasper begon toen tegelijkertijd aan zijn studie bewegingswetenschappen aan de VU in Amsterdam. In het seizoen 2004-2005 wist hij met KRAS/Volendam zijn eerste grote prijzen te pakken daarna zouden er nog vele volgen.
Wat beweegt deze 25 jarige handballer en waaruit put hij de kracht om zich een leven vol activiteiten te veroorloven. Jasper Snijders aan woord:

"Als je een goeie handballer wil zijn, moet je er eerst één worden!" zei mijn vader na afloop van het jaarlijkse verenigingsafsluitingstoernooi in Rotterdam. We haalden de finale en de prijs waarvoor we speelden was een beker zoals ik die daarvoor alleen nog maar op tv had gezien. Het had de eerste prijs kunnen zijn die ik ooit zou winnen , maar het mocht niet zo zijn. Ik, als 10 jarige jongen, werd voor de vierde keer gepasseerd door een "jongetje" dat misschien wel twee jaar jonger was dan ik. Hij passeerde mij de laatste keer buiten om en wist vanuit een moeilijke hoek te scoren: 9 - 10 voor de tegenpartij met nog slechts een luttele 10 seconden op de klok. Ik rende naar de bal om een "snelle midden uit" te nemen, maar werd niet begrepen door mijn teamgenoten. Ik was tegelijkertijd boos, teleurgesteld en gedesillusioneerd. Mijn teamgenoten snapten niet dat we zouden verliezen als we de snelle midden uit niet zouden nemen en ik snapte niet dat zij mij niet zouden begrijpen. De scheidsrechter floot af en ik zag hoe dat twee jaar jongere "jongetje" mijn beker kreeg uitgereikt. "Dit kon toch niet waar zijn…"

Ik dacht na over dat wat mijn vader tegen mij zei, maar wat moest ik ermee? Ik zag sport als iets dat ik leuk vond. Het was de activiteit op zichzelf die mij ontzettend veel voldoening gaf tot ik die finale speelde en die beker zag. Het verschil tussen winnen en verliezen lag ineens verder uiteen dan ooit te voren. "Alleen verliezers weten wat winnen is" luidt het gezegde. Gezegdes blijken echter nauwelijks alles omvattend. Ik had nog nooit stil gestaan bij het verschil tussen winnen en verliezen en toch voelde de finale op het afsluitingstoernooi als een verlies. Moet er dan iets op het spel staan om te kunnen winnen of verliezen?..... vroeg ik aan mijzelf. Nu ruim 15 jaar later weet ik het antwoord: JA.

Winnen is een gevoelsbeleving. Ik als handbalfanaat in de Nederlandse Eredivisie ben verslaafd geraakt aan het gevoel. De les van mijn vader heeft er toe geleid dat ik een winnaar ben geworden. Winnen kan je echter niet alleen van iemand anders maar ook van jezelf. Dat laatste is mij des te meer gelukt en het maakt mij een gelukkig mens.

Sinds mijn tiende jaar weet ik des te beter dat je eerst moet investeren voordat je resultaat bereikt. Mijn investeringen waren heel veel trainen en leren. Mijn beide talenten heb ik weten te ontwikkelen, maar verzadigen doen ze echter nog niet. Zo speelde ik al op relatief jonge leeftijd interlands voor oranje, maar had ik nog geen prijzen gewonnen. Nu ben ik 25, A-international en 9 prijzen rijker…. wat is dan verzadiging?

Bij mijn club, HV KRAS/Volendam denk ik meer innerlijke rust te hebben gevonden. Ik speel bij zowel de beste als de gezelligste ploeg van Nederland en dat is mij heel wat waard. Ik train door de week maar liefst acht keer om in het weekend het oranje shirt van Volendam aan te mogen hebben. De energie die ik steek in mijn passie geven mij tevens energie. Ik heb samen met mijn teamgenoten in het afgelopen seizoen opnieuw de NHV Beker en de Super Cup gewonnen… en dit seizoen volgen er meer prijzen, hopen we!

Het is mijn intrinsieke motivatie die mij geleerd heeft een winnaar te worden. Waar een klein afsluitingstoernooi wel niet allemaal goed voor is!

Vrijetijdsnetwerk