Joey Duin "Handbal moet weer een uitlaatklep worden, niet mijn leven".

15 juli 2010

De tocht naar de top van de Duitse Bundesliga bleef niet gevrijwaard van hindernissen voor Joey Duin. Hij nam ze allemaal, soms berustend, soms ploeterend.Vijf seizoenen als handbalprof vormden hem

De Volendammer werd bij zijn clubs niet alleen gewaardeerd als speler, maar vooral als mens. Ondanks aanbiedingen om als prof aan de slag te blijven in Duitsland en Zwitserland, kiest hij voor de terugkeer op het oude vertrouwde nest, bij HV Kras/Volendam. Waar hij handbal gaat combineren met een grafische opleiding. Op weg naar een nieuwe toekomst. ,,Als het om het buitenland-verhaal gaat, kan ik zeggen dat ik voldaan ben", zegt hij dankbaar voor alles wat het hem gegeven heeft.Hij trof verbouwereerde mensen aan, toen ze hoorden dat hij terugkomt. ,,Ik stelde mezelf steeds de vragen: groei ik nog? Waar gaat het heen? Het moest elk seizoen toch naar een stapje hoger leiden in mijn ontwikkeling. Handbal is altijd prioriteit nummer één geweest bij mij. Vanaf het moment dat ik bleek dat ik aanleg had, rond mijn dertiende jaar. De passie zat in me, om als het ware mijn droom te leven. Om zoiets dan los te laten, dat is moeilijk. Die eerzucht, die blijft."Die eerzucht voelde zich dus ook aangesproken toen in de afgelopen weken Duitse en Zwitserse clubs bij Duin en zijn zaakwaarnemer aanklopten. ,,Dan spookt ook door je hoofd: red ik het daar wel? Kan ik daar nog wel een keer die stap omhoog maken? Naar de Eerste Liga. Ik wilde altijd de absolute top halen. Daarvoor moet je in alles investeren en dat heb ik gedaan." ,,Dan komt ook de factor geluk om de hoek zeilen. Je moet heel zien te blijven. De blessures die ik opliep waren vaak slecht getimed. Zat ik er net lekker in, dan gebeurde er weer wat. Dat werd opvallend. Dan moet je daarna weer in beeld zien te komen bij de trainer.

Veertig procent
Bij mijn eerste club Bayer Dormagen heb ik veel te lang doorgespeeld met een elleboogblessure, waarvan de ze aard niet konden ontdekken. Ik speelde op veertig procent van m'n kracht, kon niet wat ik wilde, terwijl ik net een grotere rol had. Na de training smeet ik nog wat ballen op doel, voelde dat mijn arm kapot ging. Maar ik wilde er niet aan en ging maar door. Tot er een andere arts dan de clubdokter aan te pas kwam en de constateerde dat er een band was gescheurd." ,,Na mijn terugkeer was de trainer een beetje het vertrouwen in me kwijtgeraakt. Ik glipte voor hem een beetje in de rol van joker. Als ik in het veld kwam als invaller, dan moest ik die machine zijn. Dat ging in de Tweede Bundesliga nog wel, maar in de Eerste Liga lukte het niet om het eerste of tweede schot in een doelpunt om te zetten. Dat was andere koek qua verdedigers. Maar meer vertrouwen dan dat, had ik op dat moment niet bij de trainer." Vervolgens deed zich de kans voor om te verkassen. Op een half uur afstand van Dormagen ging Duin bij Bergischer HC spelen, de vorige club van maatje Gerrie Eijlers. ,,Ik wilde het, in die tocht naar de top, niet bij één club houden en dan al afhaken. Hoe moeilijk het ook was om de mensen bij Dormagen te verlaten. Waarbij ik wel goed keek waar ik terechtkwam. De sociale component, die familiaire sfeer, is voor mij gewoon heel belangrijk." ,,Bij Dormagen heb ik eigenlijk anderhalf jaar te lang tevergeefs gevochten. Daarom wist ik wel, dat toen ik de deur daar achter me dichtsloeg, het qua speelkansen voorgoed was. Dat was klaar. Bij BHC kreeg ik verantwoording en kreeg ook de lol terug. Ik heb er ook goede wedstrijden gespeeld. Als ploeg verloren we echter enkele wedstrijden op een domme manier." Duin raakte kort geblesseerd, maar vocht zich daarna terug. Ondertussen kreeg hij begin dit jaar te horen dat de club haar vizier wat de toekomst betreft richtte op een jonge Duitse speler. ,,Het ironische was dat ik in de laatste maanden naast de verdedigende rol ook aanvallend veel speelde. We haalden zelfs de tweede plaats nog waardoor we promotie-/degradatiewedstrijden mochten spelen."

Spiegel
'Relegation', zoals dat heet. ,,Ik heb er ervaring mee omdat ik het drie keer heb meegemaakt." Voor BHC liep het echter niet goed af. Geen promotie. ,,Dat was jammer. BHC was een ambitieuze club en toen ik er kwam, dacht ik: dit is een kans om het nog eens te doen, promoveren zoals met Bayer. Maar nu het niet was gelukt, heb ik mezelf eens goed in de spiegel aangekeken. En stelde mezelf de vraag: gaan we weer opnieuw beginnen?" Vanuit Zwitserland lonkte er via Winterthur een uitstekend (financieel) aanbod. ,,Moest ik weer dat gepensioneerde bestaan gaan leven, of moest ik nu eens de stap nemen tot de combi studie/handbal? Er moest balans in komen. Handbal en iets ernaast. Eigenlijk had ik in de eerste jaren bij Dormagen al geconcludeerd dat dat handballeven niet voor altijd kon zijn. Al die grote sporthallen met duizenden toeschouwers, die topspelers. Supermooi en ik ben dankbaar dat ik het mee heb mogen maken, maar of het voldoening zou geven voor het leven, dat niet. Ik wil over zoveel jaar niet alleen kunnen zeggen: ik ben ooit nog eens handbalprof geweest in Duitsland. Er moet meer komen." Het oude warme nest lonkte en HV Kras/ Volendam, de club waar hij opgroeide, haakte daar op in. ,,Ik heb meerdere gesprekken gehad en eigenlijk voelde het de eerste keer al als een hele goede optie. De structuur die ze hebben neergezet, de insteek, het netwerk dat ze hebben opgebouwd, ze zijn hier vertegenwoordigd in SportKoepel en Sportplatform, als ik het met Duitse clubs vergelijk, dan is Volendam in visie, concept en structuur zelfs verder dan sommige Duitse clubs. Daar mogen zij en de mensen hier trots op zijn." ,,Ik ben heel zelfstandig geworden in Duitsland, maar heb altijd een sterke draad gehad met mijn familie. Ze hebben me altijd gesteund en ook bij de overstap naar de toekomst, die ik nu moest gaan maken. Vanaf moment één voelde het goed bij Volendam. Tijdens de gesprekken met Joost Ooms, Piet Kes en Dick Tuip heb ik kunnen merken hoe HV Kras/Volendam is gegroeid in de afgelopen vijf jaar. Wat ze hier neer hebben gezet, het is zo inspirerend om daar straks een rol in te gaan spelen."

Instituut
,,HV Volendam is één grote familie, met nobele doelen. Een instituut met een uitstekend fundament van eerlijkheid, vriendelijkheid, vertrouwen. Het gaf me een gevoel van thuiskomen. En dat gevoel moest concurreren met een club als Winterthur uit Zwitserland, waar ik eveneens op goed niveau kon spelen en goed kon verdienen. Een paar jaar geleden hadden die aanbiedingen m'n hoofd nog door elkaar gehusseld, maar nu niet meer." De omgeving waar hij opgroeide bleef altijd trekken aan Duin, met zijn sociaal kloppend hart. ,,Ik merkte, dat als ik een keer op Volendam was, dat ik altijd in korte tijd langs iedereen wilde. Terwijl ik het echt héél goed had in Duitsland. Geborgenheid is iets wat ik nodig heb. Ik weet nog dat ik voor de eerste keer Volendam uitreed om voorgoed naar Dormagen te gaan. Tranen in m'n ogen. Ik had hier immers een prettig en beschermd leven. Belde neef Marco Beers me op, die had daar zes jaar gezeten. Hij zei dat ik best mocht huilen en dat het de komende acht keer bij het vertrek ook zou gebeuren, maar daarna zou het minder worden. Toen was het 'loslaten' van dat leven in Volendam heel moeilijk, maar wel heel gezond, om te leren op eigen benen te staan, voor jezelf te denken. Als mens ben ik enorm gegroeid." ,,Zoals gezegd, die geborgenheid heb ik nodig, dus waar ik ben creëer ik die. Bij mijn Duitse clubs had je een grote schare fans. Dan heb je mensen die na elke thuiswedstrijd met een Milka-reep op je afkomen, omdat ze weten dat je van chocola houdt. Of kinderen van drie en zes jaar, die steevast een cadeautje voor je borduren. Dat doet het voor mij. Wat is roem en status, als dat andere er niet is?" Hij definieert zijn eerdere woorden, over het 'gepensioneerde bestaan'. ,,Je bent zó gefocust op alleen het handbal, in het begin heb je daar vrede mee. Je traint één of twee keer per dag. Op je vrije uren ga je daar een kopje koffie drinken of ergens heen. Op een gegeven moment ging het teveel vrije tijd vragen oproepen bij me. Ik was te jong om die uren in te vullen met die bakkies koffie drinken. Je geniet pas van die vrije tijd als het niet gewoon is en dat werd het nu wel. Het werden verloren uren en daar was ik te ambitieus voor." ,,Ik wilde ook met een maatschappelijke toekomst bezig zijn. Als ik me mee zou laten slepen in het leven dat ik leidde tot pakweg m'n 34e, dan zou ik op dat moment vreselijk de deur in m'n gezicht krijgen." Naast topsporter is hij bovenal gevoelsmens. ,,Want het betekende wel dat ik twee hele goede vrienden, twee Noorse medespelers met wie ik de woning deelde, moest achterlaten in Duitsland." Ze waren net als Duin tot voor kort, getooid met lange manen, snor en stoppelbaardje. ,,Ze noemden ons de drie musketiers. Veel mensen zien er trouwens zo uit in dat gebied, Neanderthal. Maar wij hadden een selectie met correcte jongens en het sociale aspect hoog in het vaandel."

Dankbaar
,,Dat zal ik straks best gaan missen, het beleven van topsport op dat niveau. Het elke dag met die ploeg bezig zijn, voor die prestatie. Het vooraf bij elkaar komen, het zijn medespelers maar vooral collega's. Naderhand samen aan een biertje, hard werken voor die punten in dat weekeinde, waarbij zelfs het samen verliezen soms iets moois had. Ik ben dankbaar dat ik dat heb mee mogen maken, spelen met jongens van verschillende nationaliteiten. Dat is misschien wel meer waard dan alleen je ontwikkeling als speler. De band met die twee Noren is voor het leven, dat bracht geluk. Dan is het moeilijk om weg te gaan, ook al weet je dat dat beter is voor je." Inmiddels is het wilde van het uiterlijk af. ,,Spelen met zo'n haarbandje, dat functioneerde niet. Ach, ik heb het midden tussen twee werelden gezocht." Vergelijkbaar met zijn kruistocht door het Duitse handballandschap. Het Volendamse ventje van toen is vooral in de breedte gegroeid en een stevige man geworden. ,,Je fysiek is belangrijk in Duitsland. Ik word gekenmerkt door mijn rol als afmaker in de opbouw en verdediger in het middenblok. Dan heb je een geweldige massa nodig om het geweld dat op je afkomt te bezweren." ,,Wat ik in Nederland qua krachttraining heb opgebouwd, heb ik consequent doorgetrokken, naturel, zonder preparaten. Alleen heb ik wellicht het accent in de jeugd fysiek gezien iets verkeerd gelegd, waardoor ik de laatste jaren heel voorzichtig om heb moeten gaan met mijn benen." Hij oogde minder wendbaar. ,,Er zijn wat peesproblemen, het vereiste meer discipline wat de krachttraining van de benen betreft. Ze zijn ordelijk, maar het zijn zeker niet de zuilen die de meeste Bundesliga-spelers hebben."

Forceren
,,Maar ik kreeg ook niet de tijd gedurende wedstrijden in een automatisme te groeien, dan wordt het vanzelf iets soepeler. Bayer Dormagen en Bergisch HC stonden bekend om het handballende aspect, het goed rondspelen van de bal en dan een opening creëren. In dat systeem was ik de vreemde eend in de bijt. Als het vastzat, werd ik ingebracht, om met mijn kracht iets te forceren. Dat betekende dat als het liep, ik niet werd ingebracht. Terwijl ik ervan overtuigd was, dat ik ook in zo'n spelsysteem paste. Juist toen de trainer een keer het roer om zou gooien en het meer richting mij af zou stemmen, raakte ik geblesseerd." ,,Wat dat betreft, heb ik me vaak alleen gevoeld en raakte ik ontzettend teleurgesteld. Waarom raakte ik telkens geblesseerd op dat soort momenten? Je wilt jezelf telkens nog meer bewijzen. Het dwong me tot dieper nadenken en ik richtte me ook dikwijls tot Onze Lieve Heer. En ik geloof ook dat het allemaal een reden had. Om uiteindelijk uitgebalanceerd te geraken. Ik moest vechten en dat vormde me. Het was niet gemakkelijk, het was de keerzijde van de medaille, terwijl je het liefst steeds die glimmende kant ziet." Zijn bagage zal hem van pas komen bij de club waarmee hij in 2005 landskampioen werd. In het middenblok van de defensie zal hij de plek van de naar Spanje vertrokken Felix Jansen overnemen. ,,En Volendam speelt snel vanuit de verdediging en dat ligt mij goed. Bovendien hoop ik een rustpunt te vormen in de ploeg, een stabiele factor, die de basis legt in een wedstrijd. Deed Marco ook toen hij terugkwam uit de Bundesliga. Het eerste jaar onder Peter Portengen hadden we al een favorietenrol, maar zakte de ploeg soms opeens in; toen Marco terugkwam, was dat net het stukje lijm dat daarvoor had ontbroken en werden we landskampioen." Bovendien verwacht hij er puur spelplezier terug te krijgen. ,,Ik was in Duitsland een broodhandballer geworden, iemand die zich inschikte in de machine, een radertje in het geheel. Tot in het extreme werd ik gebruikt op mijn kwaliteit. Ik wil weer lol hebben in het veld. Laatst zette Dick Tuip de dvd op van die eerste finale om de landstitel met Volendam. Zag ik mezelf rennen, toen dacht ik: dat ben ik kwijtgeraakt. Tuurlijk is het prachtige als duizenden mensen jouw naam scanderen, daar doe je het voor. Maar het was werk geworden in Duitsland." HV Kras/Volendam zal hem niet alleen als speler willen inzetten. ,,Maar ook op maatschappelijk vlak, zoals ik dat voor mijn vertrek deed. En in Duitsland heb ik ook handballes gegeven aan schoolkinderen, of mensen geholpen op het Kinderdagverblijf. Bezig zijn met kinderen is heel leuk." ,,Weet je, het summum van lol zou zijn als ik in het eerste nog eens samen met m'n broers Billy en Randy kan spelen. Wie weet. Als wij elkaar aankijken, weten we wat we voelen en denken." Theoretisch denken zal straks weer van hem worden gevraagd, in de schoolbanken. ,,Ik ga naar de Grafische School van Amsterdam. Ik ben er echt lang uit geweest, zal me eerst oriënteren en dan een richting kiezen. Ik zal er de oudste leerling zijn. Ome Joe, zullen ze me noemen", lacht hij. ,,Maar voor wat ik wil moet ik nou eenmaal de studieboeken in. Ach, da's toch een klein offer voor de verdere invulling van mijn leven. Handbal moet weer een uitlaatklep worden, niet mijn leven. Daarom heb ik er bij Volendam zoveel zin in."

Nieuw Volendam