|
22 mei 2009 - door Frits Feuler
Spannend letterlijk tot de laatste seconden!
De handballers van United Telecom Tongeren hadden hun handen meer
dan vol aan de jonge honden van Initia Hasselt. Het tweede duel in
de strijd om de Belgische titel - Tongeren won afgelopen zondag in
de Alverberg nipt met 24-25 - stond bol van de spanning en
dramatiek. Met een ware Houdini-act ontsnapten de Eburonen aan een
derde en beslissende duel: 34-30 na verlenging.
De kampioenstaferelen na afloop aan Tongerense
kant hadden iets plichtsmatigs. De aanhang klapte beleefd maar
ging niet echt uit hun dak. Bescheidenheid. De spelers op de
vloer, getooid met hoofddekels a la Asterix en Obelix probeerden
spontaan een feestje in gang te zetten maar de echte motor -
doelman Polfliet probeerde het wel - ontbrak. Geen dolle taferelen
op de vloer, geen supporters die hun idolen de kleren van het lijf
rukten of eens stevig omarmden, geen confetti, geen
klaroengeschal. Het 'we are the champions' was zowat het enige
strijdlied dat de dj van dienst op de draaitafel legde en meerdere
malen de Eburons Dome inslingerde.
Opvallend was het dat de spelersgroep samen
een feestje probeerde te bouwen en trainer Jos Schouterden niet of
nauwelijks in de huldigingen betrok. De relatie tussen een groot
deel van de spelersgroep en de succestrainer is bijna stuk, het
wederzijds respect lijkt verdwenen. "Het is niet echt leuk om
op deze manier vier keer per week te moeten trainen. De motivatie
is bij de meeste jongens verdwenen, dat we hier staan met een
titel en bekerwinst mag eigenlijk als een wonder worden
beschouwd," aldus een van de spelers. Het bestuur van
Tongeren zal de komende periode nog fors aan de bak moeten om alle
neuzen na dit succesvolle seizoen weer in de goede richting te
krijgen.
De huldiging was nog genanter. VHV-voorzitter
Luc Tack, tevens voorzitter van zijn club, liet de honneurs
waarnemen door bondsafgevaardgde Soetaers. In alle haast werd een
karretje, bedoeld voor het opbergen van geluidsmateriaal, bedekt
met een tafelkleed/vlag waarop de kampioensmedailles en beker
werden uitgestald. Het mobiele ding oogde foeilelijk, een kampioen
onwaardig. Zelf arrangeerde de spelersgroep de nodige schalen
Jupiler om in elk geval de eerste dorst wat te lessen. Of er nog
een etentje volgde of andere festiviteiten gepland waren, wist op
dat moment niemand.
Tien meter verderop een en al verslagenheid
bij de Hasselaars. Spelers die elkaar troostten of getroost werden
door trainer Luc Boiten en voorzitter Bruno Willems. Ook huilende
vriendinnen van de spelers trippelden naar de spelersbank om hun
lief te knuffelen en te bedanken voor de geweldige inspanningen
die ze zo juist op het plein hadden geleverd. Bart Kohlen kon geen
woord meer uitbrengen, wilde met rust gelaten worden. De wonden
waren nog heel vers, hij had het liefst de hal willen verlaten, zo
leek het.
Helemaal kapot zat international Tim
Houbrechts op een stoel tegen de muur, ver van het slappe
feestgewoel bij de opponent. De hele heisa rond de huldiging ging
aan hem voorbij. Minutenlang staarde hij voor zich uit, reageerde
op niets en niemand. Hij zal ongetwijfeld de laatste twee cruciale
missers in de slotminuut nog vaak op het netvlies ontwaren. De
anders zo koele pivot faalde twee keer oog in oog met doelman
Polfliet en leidde feitelijk met die missers de ondergang - lees:
derde wedstrijd - van zijn ploeg in. "De derde wedstrijd was
binnen handbereik maar volgend jaar gaan we zeker voor de
titel!" klonk het strijdvaardig uit de mond van voorzitter
Willems. Volgende week mag Hasselt nog een keer opdraven in de
finale van de Beneliga, in dezelfde Eburons Dome. Misschien kan de
hoofdprijs van tienduizend euro deze pijn dan wat verzachten......
De hal stroomde vlot leeg, in het grote
cafetaria werden de beide confrontaties met het jonge Hasselt nog
eens onder het genot van vele pinten besproken. Ook hier geen
uitgelaten feeststemming. Kampioen worden heeft blijkbaar toch
twee kanten!
|
Handbalstartpunt
|
|
 |
|