12 maart 2010 - door André Verhoeven

Als Atomix in de play-offs een finaleplaats wil halen, is er maar één weg: zaterdag winnen tegen Bocholt. Bovendien zal het na het verlies tegen Tongeren dan de tweede thuismatch gespeeld hebben En blijft er alleen Hasselt over om naar toe te leven.

Atomix is aan de vooravond van deze thuiswedstrijd niet in het voordeel. Want de concurrentie heeft bonussen meegebracht uit de reguliere competitie. Kortom: zonder winst mogen de Haachtenaars een kruis maken over hun toch al beperkte titelkansen.

Hoe het in deze omstandigheden met de motivatie zit?

'Die zakte direct na het thuisverlies tegen Tongeren wel even weg, maar vandaag staat iedereen opnieuw scherp,' stelde coach Danckaert vast.

'We verloren van een sterke ploeg. Toch werden we niet op onze waarde geklopt. Eigen schuld omdat we ons te fel met het spel van de tegenstrever gingen bezighouden in plaats van met onze eigen mogelijkheden. Toegegeven, als coach heb ik in de tweede helft misschien ook een foutje gemaakt. Maar hoe verdedig je op Tuur De Preter, als die al van heel ver gaat dreigen? Moet de verdediging dan uit haar kot komen of moeten de middenopbouwers of de aanvallers het doen?'

Tegen Bocholt verwacht Atomix opnieuw zo'n fenomeen. Want Bart Lenders is nog altijd de beste handballer van het land. Al is de sterspeler van Bocholt wel een ander soort speler dan De Preter. Lenders moet het vooral van zijn insnijden en zijn verrassend snelle worp hebben.

'In de competitiematch tegen Bocholt deden we het meer dan goed en wonnen we thuis', herinnert Danckaert zich . 'Toen hielden we ons niet zozeer met Lenders bezig - dat is vaak te zware kost - en fixeerden we ons op de overige Bocholters. We deden dat met succes. Dus best terugdenken aan die wedstrijd.'

Atomix kan compleet naar de wedstrijd van zaterdagavond (deze keer in de vertrouwde sporthal in Wespelaar en niet in Keerbergen) toeleven. Geen afwezigen, geen geblesseerden. En iedereen opgeladen. Eric Smeijers en Jos Riské vergaten deze week de stramheid na een lange reis. Tegen Tongeren zat de skistage bij hen nog in de kleren. 'Ik voelde me een vod', zei de verwoed trainende Jos Riské. 'Maar we hebben intussen alles weggewerkt. Dus geen verontschuldigingen.'

Nieuwsblad