24 oktober 2003
ROTTERDAM - De Nederlandse handballiefhebbers moeten deze week aan hun trekken komen bij het oefentoernooi met de naam Lucardi Cup. Meer zit dit jaar niet in het vat. De Nederlandse handbalsters, die maandag werden voorgesteld aan de nieuwe bondscoach Olaf Schimpf, ontbreken in december bij het wereldkampioenschap in Kroatië.

Over absentie gesproken, hoe is met de grote ster van weleer, Natasja Burgers? Terwijl Schimpf de ploeg maandag voor het eerst onder handen nam, huppelde Natasja Burgers even verderop door de hal. Ze gooide een balletje met teamarts Rob Eijkelenboom. Het had weinig om het lijf. In actie komt ze deze week ook niet. Ze mikt op een rentree begin december, in het tweede team van haar Deense club Viborg.

Regelmatig is ze in Amsterdam te vinden, bij haar vaste fysiotherapeut Ron Massing. "Over de medische begeleiding in Denemarken ben ik niet zo te spreken. Dat vinden ze niet leuk om te horen, maar het gaat er toch vooral om dat ik me er prettig bij voel."

Burgers, die al vanaf mei 2002 van een achillespeesoperatie revalideert en daarvoor ook al grossierde in voetblessures, schudde maandag volkomen blanco de hand van Schimpf, de nieuwe bondscoach. "Ik had nog nooit van de man gehoord."

Toen het handbalverbond bij de Nederlandse internationals in de Deense competitie informeerde naar kandidaten voor het ambt van bondscoach, schoot ook haar louter Deense namen te binnen. Voor een oordeel vindt ze het evenwel te vroeg. In de ogen van Burgers telt maar één kwaliteit. "De bondscoach moet in belangrijke wedstrijdsituaties de juiste beslissingen nemen."

Schimpf ontbeert enige ervaring in de top van het internationale vrouwenhandbal heeft, maar dat hoeft volgens Burgers geen belemmering te zijn. "Het moet in je zitten. Je kunt wel vijfhonderd interlands achter je naam hebben, maar ben je een domme speler, dan blijf je een domme speler. Inzicht heb je in de vingers of niet."

Dat Burgers nog niet het bijltje er bij neer heeft gegooid mag best bewonderenswaardig worden genoemd. Haar carrière had er zonder blessureleed veel mooier uitgezien en wie weet was het Oranje mét Burgers in de twee WK-kwalificatiewedstrijden tegen Tsjechië in mei wel anders vergaan. Daardoor vervloog ook de hoop op deelname in Athene.

Inmiddels droomt Burgers niet meer van de Olympische Spelen. "We zijn daar niet goed genoeg voor. Ik zal het in ieder geval niet meer meemaken. Maar meedoen aan een EK of een WK blijft toch iets speciaals. Bovendien heb ik altijd een hoop lol met de meiden van Oranje. Waarom zou ik dat laten schieten?"

Toch was het niet de wil om te blijven handballen die haar tot een operatie met een lange revalidatie verleidde. Maar wel de gedachte anders met een pijnlijke herinnering aan haar loopbaan te moeten leven. "Ik zou anders bij elke sportactiviteit last hebben van mijn voet. En ik ken mezelf: ook na mijn handbalcarrière zal ik niet kunnen stilzitten."