Patrick Catteeuw: Belg heeft het naar zijn zin in het bronsgroen eikenhout

Patrick Catteeuw groeide op in het onder de rook van Eindhoven gelegen Neerpelt en was jarenlang de aanvoerder van het plaatselijk Sporting Neerpelt. Daarnaast speelde hij een slordige 150 interlands voor Belgie; veelal samen met de bij ons al even bekende Jo Delpire.

De laatste jaren had Patrick Catteeuw een haperende relatie met enkele verantwoordelijke binnen Sporting Neerpelt en toen iedereen dacht dat het nooit meer zou gebeuren gebeurde het dan toch: een transfer in de winterstop naar het buitenland d.w.z. naar TVA Saarbrucken in de 2e Bundesliga.

Ben je achteraf blij met je beslissing?
De hele transfer was binnen 1 week beslist en het woord spijt is nimmer in mij opgekomen! Ik kan slechts met plezier terugkijken op mijn periode in Duitsland. Elke competitiewedstrijd was fysiek zwaar en de nummer 1 kan winnen van de nummer laatst.

Had je het eerder moeten doen?
Natuurlijk waren er weleens voorzichtige contacten met clubs uit het buitenland maar nu kan ik zeggen dat als ik eerder weg had gekund dat ik dat had moeten doen; zeker met de ervaring van nu. Elke topspeler zou zo'n kans moeten benutten. Spelen in bijvoorbeeld Duitsland, Frankrijk of Spanje is een verrijking zowel sportief als sociaal. Uiteraard heeft mijn overstap ook mijn sociale leven veranderd en ik begrijp dat dat niet voor iedereen makkelijk zal gaan maar bij ons is dat prima uitgewerkt.

Hoe zie je TVA Saarbrucken nu?
De club en haar omgeving zijn zeer sociaal; het Saarland is een fijne streek met fijne mensen. De mensen rondom de club gingen zeer familiaal met elkaar om. De sportieve mogelijkheden zijn begrensd mede door de eveneens begrensde financiële mogelijkheden. We gingen elk jaar een stapje hoger op de ranglijst maar dit jaar gaat het helaas alweer een stuk minder.

Waarom heb je afscheid genomen van de club?
In april 2002 namen mijn vrouw en ik het besluit om terug te keren naar een club in de omgeving van onze woonplaats Neerpelt omdat mijn vrouw promotiekansen maakte. Zij had mij al die jaren gesteund met mijn carrière en ik wilde andersom ook haar steunen.

En toen kwam Sittardia?
Ja, de ploeg nam contact met me op een goed moment. Een terugkeer naar Sporting Neerpelt lag om diverse redenen niet voor de hand en dus was de Nederlandse topclub voor mij direct een serieuze gesprekspartner.

Hoe kijk je terug op de eerste maanden?
De club en het team stonden en staan voor een grote uitdaging. We hebben een zeer jonge ploeg. Voordeel is echter wel dat er gewerkt kon worden zonder al teveel druk. Het is ook plezierig om deze groep mee te helpen de weg omhoog te doen inslaan. De voorbereiding verliep, ook voor mezelf, niet vlekkeloos maar gaandeweg de competitie verliep alles alweer een stuk beter. In zo'n eerste halfjaar is het toch ook zoeken naar het juiste ritme; we missen de juiste timing en de afstemming op elkaar vraagt nu eenmaal tijd. Dat geduld moesten we durven opbrengen.

En nu?
We willen heel graag de Play Offs halen en we staan er nu natuurlijk ook goed voor en hebben alles in eigen hand. Iedereen kan van iedereen winnen in het lopende seizoen, de komende weken blijven daardoor toch nog erg spannend. Waar we uitkomen als we de Play Offs bereiken zullen we bezien maar we kunnen vrijuit spelen en wedstrijd voor wedstrijd spelen voor wat we waard zijn.

Wat zijn je ambities voor de toekomst, voor na je actieve handbalcarrière?
Ik wil verder als trainer maar ik wil dat boven alles rustig opbouwen. Dat betekent dat ik zeker niet op het hoogste niveau zal starten maar eerst ergens als assistent zal starten of als hoofdtrainer op een lager niveau. Uiteraard zijn er al vragen in deze richting gesteld maar ik ben nu bezig met Sittardia en dat bevalt mij prima!