Nieuws

Anel Mahmutefendic lonkt met Gummersbach opnieuw naar de Bundesliga

Anel Mahmutefendic lonkt met Gummersbach opnieuw naar de Bundesliga

Door Frits Feuler – Als laatste van de in totaal 20 ploegen in de tweede Duitse Bundesliga begonnen VfL Gummersbach – met assistent-trainer Anel Mahmutefendic – en Lübeck-Schwartau – met Niels Versteijnen – dinsdagavond  aan hun nieuwe seizoen. In de Schwalbe Arena bleef de ‘Traditionsverein’ die nu voor het tweede seizoen in de op een na hoogste Duitse liga uitkomt, overeind in een duel dat stroef op gang kwam (rust 13-10) maar na de pauze vlam vatte: 31-22.

Met name voor Mahmutefendic wordt de komende reeks van 38 duels iets om naar uit te kijken. Een lang seizoen waarin van iedereen veel gevraagd wordt. Mentaliteit is hierbij het kernwoord in de analyse met de speler en trainer die ook in Nederland geen onbekende is. “Verleden seizoen kenden we een prima start, halverwege stonden we er goed voor en redelijk vast op een van de twee promotieplekken.”

Toch liep het na de jaarwisseling niet meer zo gesmeerd en duikelde de thuisploeg – vijf keer winnaar van de Europa Cup, vier keer Super Cup, tweemaal EHF Cup en EHF Super Cup alsmede 12 nationale titels en vijf bekersuccessen – uit de top van het klassement. “Niet gehaald, boot gemist,” klinkt het strak. “Maar hier willen ze de topploegen uit de Bundesliga na twee seizoenen weer terug zien, dus hebben we dit seizoen maar één opdracht: promoveren!”

Gerenoveerd

Ten opzichte van vorig jaar is de ploeg behoorlijk gerenoveerd. “Te weinig kwaliteiten toen om dat 38 wedstrijden vol te houden. Als je dan ook tegen laagvliegers als Aue, Rimpar en Fürstenfeldbrück in de slotfase punten gaat verspelen, is de balans snel opgemaakt. Deze zomer had ik voor het eerst in mijn leven 10 tot 14 dagen nodig om alles los te laten, nu kriebelt het weer behoorlijk. Waarmee nogmaals bewezen is dat iedereen van iedereen kan winnen. En dat zal dit jaar niet anders zijn.”

Verwijten, vliegen afvangen, elkaar publiekelijk afvallen: niets van dan alles. Respect en samenwerking, overleggen, doelen nastreven, de juiste snaar raken, spelers beter maken. Samen met hoofdcoach en voormalig IJslands topspeler op de linker flank Gudjon Valur Sigurdsson bewaakt Anel de ploeg. Ieder detail, ieder moment legt hij haast fotografisch vast. “We overleggen veel, hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn,” kijkt hij naar zijn technische baas, “maar naar buiten toe komen we met één mening naar de groep toe waar we mee aan de slag gaan. Dat werkt hier perfect! Ik de emotioneel Nederlandse Joegoslaaf, hij de koele IJslander!”

Dit jaar dus een metamorfose binnen de selectie: meer kwaliteit, meer wisselmogelijkheden. “Het tempo in de wedstrijd kan hoog blijven.” Zoals tegen Lübeck-Schwartau dat in de tweede helft totaal overlopen werd en niet in staat bleek de blauwe trein adequaat af te stoppen.

Tablet

Wat zeker mee hielp bij die eerste winstpartij was de steun van de ruim 1500 fans, die gecontroleerd werden toegelaten. “Je zag vanavond wat die fans voor de ploeg kunnen betekenen met hun aanmoedigingen,” geeft hij een compliment. “En dat na een werkdag voor de meesten. Misschien zijn sommigen nog huiverig om naar de hal te komen, maar dat gaat zeker goed komen.”

Zijn inbreng tijdens de wedstrijd is velerlei. Als coach afwisselend aanval en verdediging, aanwijzingen gevend. “Soms sta ik wel eens te lang voor de bank, ben niet vervelend of agressief, de tafelofficial grijpt terecht in, er mag er maar een van ons tweeën staan. Geen probleem.” Zijn taak binnen de ploeg is dus veelzijdig, naast alles wat een assistent normaliter behoort te doen. Hij beschikt op de bank over een tablet waarmee hij snel via een statistieken-app bepaalde gegevens invoert die dan ‘iemand’ op de tribune verwerkt tot leesbare overzichten. “Als we driemaal een tegendoelpunt krijgen uit dezelfde actie, staat dat genoteerd. Tijdens de pauze kunnen we in de kleedkamer de spelers daarmee confronteren en de ploeg kunnen bijsturen. Een aantal parameters zijn voor ons heel belangrijk, we willen de ploeg beter maken en dan heb je dit soort hulpmiddelen echt nodig. Inderdaad, nieuw voor ons dit seizoen, vorig jaar een beetje kunnen oefenen, nu gaan we dit materiaal optimaal inzetten én gebruiken.”

Scouten

Zijn overgang van de Opleidingsploeg van Füchse Berlin naar Gummersbach heeft Mahmutefendic nog geen seconde berouwd. “Een familieclub die hunkert om terug te keren naar het hoogste niveau. Daar horen we ook thuis. Ik voel me hier prima thuis, ik hoop samen met Gudjon en de ploeg die ene stap omhoog te kunnen maken.”

Naast het dagelijkse werk bij de ploeg struint Mahmutefendic ook met name de Nederlandse markt af. Steeds op zoek naar talenten voor de eigen Academie of die meteen in de hoofdmacht ingezet kunnen worden. Die Academie waar oud-Sittardia-trainer Jörg Bohrmann de leiding heeft, heeft een goede naam. “Jazeker, we hebben er een aantal op de radar,” glimlacht hij. “Heb veel contact met Nederlandse spelers en trainers, kijk veel livestreamwedstrijden terug, heb een goed beeld van de BENE-League. Maar we hebben hier ook spelers op proef gehad die denken dat hier het grote geld meteen te verdienen is zonder er al te veel voor hoeven te doen. Na twee, drie trainingsdagen haken die oververmoeid af. Geen mentaliteit, geen doorzetters. Dat soort spelers zoeken wij en ook andere clubs niet. Je moet eerst behoorlijk in jezelf investeren, dan pas weet je of je geschikt bent om op een hoger niveau te spelen.”

Zijn uitsmijter mag er ook zijn: “Ik snap nog steeds niet dat het NHV niets doet met de expertise die Nederlandse spelers en trainers in het buitenland hebben opgedaan. Namen? Nou, simpel: Mark Schmetz, Henk Groener, Bert Bouwer, Peter Portengen, Joop Fiege, Robert Nijdam, Mark Bult, mezelf en nog wat anderen. Zet die groep eens bij elkaar en brainstorm eens om een goed opleidingstraject in gang te zetten.”

Uit zo’n sessie borrelen allicht ideeën op die buiten de hokjes- en ons-kent-ons-cultuur op Papendal functioneler kunnen zijn.

Paspoort Anel Mahmutefendic
  • 21 januari 1978, Banja Luka (Joegoslavië)
  • Voormalig Bosnisch/Nederlandse handballer
  • 1984-1993: jeugd: Borac Banja Luka
  • 1993: PSV, Nijenrodes, Emsdetten, UDSV, E&O, Tachos en van 2006-2008 Volendam
  • Trainer: 2010-2013 Houten; 2013-2016 Volendam 2; 2016-2017 HSG Freiberg (Oberliga); 2017-2018 TV 1893 Neuhausen (3e Liga zuid; 2018-2020 Füchse Berlin Opleidingsploeg; vanaf 2020 VfL Gummersbach (assistent)
De oorlog in voormalig Joegoslavië zorgde ervoor dat Anel op 15-jarige leeftijd zijn land ontvluchtte en naar zijn tante in Eindhoven trok. Als 18-jarige werd hij gekozen tot ‘talent van het jaar.’ Via NOC*NSF kreeg hij de kans om de Olympische spelen van 1996 van dichtbij mee te maken.
Hij werd in zijn actieve periode in Nederland als speler Nederlands kampioen, won de Super Cup en beker en speelde Europees met Tachos en Volendam.

cover Anel Mahmutefendic (links), met Gudjon Valur Sigurdsson, voelt zich thuis bij Gummersbach

foto Rob Creemers

Deel dit bericht