Nieuws

Bron: Gooi en Eemlander - Wat een feest, wat een feest. We zijn met Esbjerg kampioen van Denemarken geworden. In de derde en beslissende wedstrijd versloegen we Odense, het team van onder anderen Nikita van der Vliet. Vorig jaar won dat team nog van ons, maar nu waren wij de besten. Wat volgde was een groot feest en een indrukwekkende rondtoer door de stad. Overal juichten mensen ons toe. Het leek wel of alle inwoners van Esbjerg waren uitgelopen. Zo druk was het. Ik had zelf de animo voor de huldiging vooral een beetje onderschat.

            Kampioen 2025/2026, Team Esbjerg, met Sarah Dekker, foto Europamester.dk

In de winter besloten de club en ik dat we aan het einde van het seizoen ieder ons eigen pad zouden gaan volgen. Ik was bang dat ik vanwege een overschot aan rechterhoekspeelsters in het restant van het seizoen minder aan spelen zou toekomen. Maar gelukkig heb ik best veel minuten gemaakt. Daardoor voelt het alsof ik ook flink heb bijgedragen aan deze titel. Deze titel is extra bijzonder voor mij. Het is mijn allereerste prijs als handbalster. Ja, in de jeugd van SEW ben ik wel kampioen geworden, maar als senior nog niet. Het is voor mij het mooist denkbare afscheid van deze club. 

AANDENKEN

Alle vertrekkende speelsters kregen namens de club na het seizoen als aandenken onder meer een mooie (fruit)schaal van een duur merk aangeboden. Hartstikke lief, maar het zadelde mij wel met een flink probleem op: de verhuiswagen had immers Esbjerg al verlaten en had koers gezet richting Roemenië, het land waar ik vanaf volgende maand actief ben. Dus ging de schaal mee op de eindejaarstrip van ons team naar Marbella. De oorspronkelijke vlucht was echter geannuleerd, daarom vloog ik via Amsterdam en Brussel naar onze bestemming. Dat betekende dat ik elke keer extra voorzichtig met mijn koffer moest omgaan. De schaal is gelukkig heel aangekomen in Marbella, en na het feestweekend ook ongeschonden in Noord-Holland terechtgekomen. Hij staat nu bij mijn ouders in De Goorn in huis.

Ik ben nu op vakantie in Albanië, met een vriendin en haar vriend. We verblijven in een appartementje aan het strand bij Durrës. Het is hier een graadje of dertig, met een lekkere briesje van zee. Hier in Albanië ga ik mij helemaal opladen voor het nieuwe handbalseizoen. Op 10 juli vlieg ik naar Roemenië. Twee dagen later gaat het nieuwe avontuur van start met de eerste training op nieuwe bodem. Tot die tijd dompel ik me onder in het WK voetbal, want dat volg ik op de voet, vooral alles over Nederland. Ik heb mijn oranje shirt mee. Ik denk dat het een succesvol WK gaat worden.