Nieuws

AD SPORT / Peter Lotman - Lois van Ruijven (23) was eerste keepster bij Quintus in de Super Handball League. Een mooie toekomst lag voor haar open op topniveau. Totdat vorig jaar het noodlot toesloeg. De pechvogel kreeg hard een bal op haar hoofd geschoten en sindsdien ligt de carrière van de Naaldwijkse aan gruzelementen. “Ik heb wekenlang alleen maar op bed in het donker en stilte gelegen.”

De onfortuinlijke keepster kan zich het fatale moment nog precies herinneren. “Het was op 15 maart 2025 in de thuiswedstrijd tegen VOC, ongeveer tien minuten voor tijd. De klap was hard en het spel werd stilgelegd. Maar ik deed eigenlijk wat ik altijd deed: even rustig bijkomen, slokje water, weer opstaan en vrolijk doorgaan. Een keeper krijgt wel vaker een bal op het gezicht. Dat is niet fijn, maar je denkt niet gelijk het ergste.”

BESEF LATER

Dat besef kwam pas twee dagen later herinnert zij zich. “Dit gaat niet goed, dacht ik en ben mijn rust gaan nemen. Ik heb nog één dag gewerkt en merkte toen dat het niet meer ging”, vertelt Van Ruijven die afgestudeerd fysiotherapeut is en toen net was begonnen aan de master tot geriatrie fysiotherapeut. “Ik ben direct gestopt met handballen. Een paar dagen later heb ik nog een uurtje online college gevolgd, maar dat ging ook niet.”

VEELBELOVENDE CARRIÈRE LOÏS VAN RUIJVEN VOORTIJDIG KAPOT GESCHOTEN 

Op dat moment begon de lijdensweg voor Lois van Ruijven, die op haar vijfde jaar met handballen begon bij Westlandia en naderhand overstapte naar Quintus waarmee ze successen boekte in de vaderlandse competitie en in de Europa Cup. Het keepen had ze niet van een vreemde. “Mijn moeder en oma hebben ook in het doel gestaan. En verder kom ik uit een echte handbalfamilie.”

BALANS VINDEN

“De ergste klachten waren in het begin hoofdpijn en vermoeidheid”, weet ze nog goed. “Ik ben naar de huisarts gegaan en de diagnose was een lichte hersenschudding. Dat zou twee tot vier weken moeten duren. Het advies was ‘doe rustig aan’. Die raad heb ik opgevolgd en de hoofdpijn nam iets af, maar het lukte niet om meer activiteiten te ondernemen. Ik moest de balans vinden tussen meer gaan doen en niet te veel doen. Dát viel enorm tegen.”

Af en toe voelde Van Ruijven zich beter en ging het even goed. “Maar vervolgens liep ik weer tegen de muur aan dat het te veel was. Er kwamen concentratieproblemen bij, misselijkheid, zware oververmoeidheid en last van overprikkeling. Op het dieptepunt heb ik wekenlang alleen maar op bed in het donker en stilte gelegen. Als die klachten aanhouden na een hersenschudding, dan wordt het een postcommotioneel syndroom genoemd. Een verzameling van klachten die langer dan drie maanden aanhouden na een hersenschudding.”

STAPPEN GEMAAKT

Er volgde een intensief revalidatietraject om met behulp van verschillende disciplines de balans te vinden en te kunnen opbouwen naar meer activiteiten. “Het gaat niet snel”, merkt Van Ruijven die werkzaam is in een verpleegtehuis op de revalidatieafdeling, “maar ik durf wel te zeggen, dat ik zeker stappen heb gemaakt. Sinds twee maanden ben ik voorzichtig begonnen met het opbouwen van mijn werk. Ook lukt het me om af en toe wat meer sociale activiteiten op te pakken met mijn vriend en vriendinnen. Dat doet mij erg goed. Maar ik realiseer me, dat het totale herstel nog wel maanden gaat duren.”

AFWEGING MAKEN

Of Lois van Ruijven, die te boek stond als een groot talent, ooit weer in het doel gaat staan, weet ze nog niet. “Keepen brengt natuurlijk risico’s met zich mee, maar of het echt gevaarlijk is, weet ik niet. Ik heb gewoon ook echt pech gehad. Fysiek gezien, ga ik er van uit dat ik weer kan gaan keepen, maar mentaal zal ik dan nog wel de nodige stappen moeten zetten. Het handballen heeft mij veel mooie momenten gebracht, maar ik heb nu ook gemerkt hoeveel het kan kosten. Die afweging moet ik dus nog gaan maken.”

cover Keepster Loïs van Ruijven kampt nog met de naweeén van een harde bal op het hoofd

foto Perry Biemans