Nieuws

Door Frits Feuler – Het lijkt er stilaan op dat er een vloek rust op het Limburgse mannenhandbal. Roemruchte clubs – we noemen onder andere Sittardia, Caesar, Blauw Wit, Vlug en Lenig, Swift Roermond, Loreal, Fortuna Geleen, Kerkrade, Blerick, BDC ’90, Mosam, Zwart Wit en onlangs nog LIONS – speelden een belangrijke rol in de hoogste klassen van het mannenhandbal in de nationale competities. Illustere namen van weleer die veel in de belangstelling stonden en op gezette tijden ook talenten naar voren schoven die hun weg elders met verve doorliepen.

Vanaf zaterdag kunnen we opnieuw een naam toevoegen: voor NOAV uit Susteren wordt die dag eentje met een zwart randje: de herenploeg speelt dan de laatste thuiswedstijd (20:30 uur)  in de hoofdklasse tegen Bevo 3. NOAV hoopt daarom op een mooie laatste thuisavond, met een volle hal en veel steun vanaf de tribune. Daarmee komt niet alleen een einde aan dit team, maar ook aan het herenhandbal binnen de vereniging. Zondag 12 april rest nog het uitduel in Weert tegen Rapiditas 2. Dan kunnen de boeken dicht en blijven er 12 teams bij de vrouwen/meisjes over.  

PIJNLIJK EN BELADEN MOMENT 

Voor de club is dat een pijnlijk en beladen moment, weet bestuurder Johan Derrez. “Jarenlang was het herenhandbal een vertrouwd en zichtbaar onderdeel van NOAV. Op het veld, in de hal en binnen het verenigingsleven in de hechte dorpsgemeenschap Susteren heeft het herenhandbal een belangrijke rol gespeeld. Dat daar nu een einde aan komt, voelt als het einde van een tijdperk.” De reden is even begrijpelijk als jammer: een deel van de huidige spelersgroep heeft ervoor gekozen een punt achter hun handbalcarrière te zetten en zich meer te richten op het leven buiten het handbal. In deze fase van hun leven vragen werk, gezin en andere verantwoordelijkheden steeds meer aandacht. “Die keuzes begrijpen we,” aldus Derrez, “ maar het maakt het afscheid voor de club niet minder moeilijk.”

Met het stoppen van de laatste herenploeg binnen de club die officieel in 1948 werd opgericht  verdwijnt dus het herenhandbal bij NOAV. “Daarmee sluiten we een mooi hoofdstuk af dat voor veel leden, supporters, oud-spelers en vrijwilligers veel betekenis heeft gehad. Generaties herenspelers hebben meegebouwd aan de club zoals die nu is. Hun inzet, betrokkenheid en clubliefde verdienen veel waardering.”

Ooit stonden zowel de dames- als herenploeg op de drempel van promotie naar de eredivisie. De club – Nooit Opgeven Altijd Voorwaarts, afgeleid van de naam van een Tilburgse voetbalvereniging Nooit  Ophouden Altijd Doorgaan  – timmerde in de jaren tachtig en negentig behoorlijk aan de weg. Bij NOAV draaide het niet alleen om de wedstrijden, het was een verengiging waar vriendschappen zijn ontstaan, waar vrijwilligers zich met hart en ziel hebben ingezet en waar ouders, supporters en leden samen bouwden aan die hechte club.

Op 4 oktober zag de club onder de naam R.K. NOAV het levenslicht in een provincie die decennia later toonaangevend zou worden in het Nederlandse handbal. De heren volgden in 1960, toen in de plaatselijke garage Kelleners - een van de vier ‘sporthallen’ in Limburg waar in die tijd zaalhandbal werd gespeeld - men op zoek ging naar enthousiaste liefhebbers. Het spelletje werkte blijkbaar aanstekelijk: twee teams konden op 9 april 1960 worden geformeerd, die samen in de laagste klasse van de Limburgse Handbal Bond van start gingen. De eerste ploeg promoveerde meteen, het tweede team gooide bijna roet in het promotietoetje door de hoofdmacht één keer te verslaan. In 1961 fuseerden de dames- en de herenafdeling die, zo zou later blijken, veel huwelijken tot stand bracht waardoor er regelmatig achternamen veranderden.

PROMOTIE EERSTE DIVISIE

Op 28 februari 1994 was het raak: na een 27-19 zege in de streekderby met Swift Roermond  in de tweede divisie vloeide het bier rijkelijk: de ploeg van coach Leo Reijnders promoveerde voor het eerst naar de eerste divisie, op drie wedstrijden van het einde en bleef daar twee jaar ‘hangen’ om vervolgens ook weer een aantal stappen terug te doen richting het provinciale- en hoofdklasse-niveau. De club bleef immer trouw aan haar principes: geen spelers halen, geen spelers betalen. Omdat vanuit de jeugd te weinig aanwas kwam – de voetbalclubs SC Susteren(26 teams) en Susterse Boys (4 teams) pikken flink mee uit het aanbod van de sportende jeugd – kwam de herentak niet meer tot echte bloei.

Tijdens het 75-jarig bestaansfeest in de zomer van 2023 werden nog heel wat herinneringen van leden, oud-leden en supporters opgehaald, toen niet wetende dat drie jaar later afscheid zou worden genomen van de herenploeg.

cover Einde van het mannenhandbal in Susteren: een roemruchte ploeg verdwijnt in de geschedenisboeken

foto HSP / club