Nieuws

Door Frits Feuler – Zaterdagmiddag debuteert Kay Smits in de FINAL4 van de Champions League. Meteen een kraker: de Duitse ploeg voor het eerst op het lucratieve eindtoernooi en meteen tegen regerend kampioen Barcelona, al 25 duels ongeslagen. Winst is noodzakelijk willen Magdeburg en Smits zondag in de finale staan. Bij de IHF Super Globe - het WK voor clubteams - won SCM tweemaal: in 2021 en 2022. Die laatste keer door de Catalaanse ploeg te verslaan. "Misschien is dat voor sommige spelers een psychologisch voordeel, dat we van dit Barca kunnen winnen. Maar dit duel is anders. We weten wat we kunnen en wat onze opdracht is," kijkt Smits vooruit naar het topduel in de arena waar hij medio april al aanwezig was voor de FINAL4 in het Duitse bekertoernooi: in de halve finale verloor SCM van de latere winnaar Rhein Neckar Löwen na strafworpen. "Dit is het evenement waar ik altijd van gedroomd heb, nu kunnen we om de Europese titel spelen."

Bijna anderhalf jaar lang zat Kay Smits knarsetandend op de bank bij SC Magdeburg. Hij, de linkspoot van Oranje en het Deense Holstebro, speelde zich bij het EK 2020 in Noorwegen met de nationale ploeg in de kijker bij de technische staf van de Duitse topclub Magdeburg als stand-in voor een geblesseerde speler op zijn positie. Zes maanden duurde zijn verblijf in de Bundesliga die vanwege corona een grillig verloop kende en Smits nauwelijks op de vloer bracht. Dus ging hij terug naar Horsens, het overnamecontract met de Deense club werd niet verlengd. Niet wetende dat hij een jaar later opnieuw richting voormalig Oost-Duitsland koers zou zetten.

Smits begon met handballen bij het Geleense Vlug en Lenig alvorens hij van 2014 tot 2016 speelde voor Limburg LIONS. Daar werd hij ‘klaar gestoomd’ voor het buitenlands avontuur, want dat is wat de telg uit een echte hanbalfamilie ook wilde. Broer  Jorn en zus Inger - wereldkampioen in 2019 - spelen in sterke buitenlandse competities, vader Gino coachte diverse topclubs en nationale jeugdselecties, de laatste jaren is hij  verbonden aan de Duitse Handbal Bond waar hij de opleiding van de U17-meisjesploeg vorm geeft. Bij Wilhelemshavener HV zette Kay de eerste stappen, op weg naar een mooie handbaltoekomst. Twee jaar later klopte het Deense Team Tvis Holstebro aan waarna hij op het EK 2020 in de belangstelling kwam van Magdeburg dat zijn contract tijdelijk overnam. Tien duels later werd die transfer abrupt afgebroken door de economische onzekerheid, mede veroorzaakt door de coronaperikelen en kon men het contract met Holstebro (liep tot de zomer van 2021) niet verlengen.

KWALITEITEN

Toch was men in Magdeburg zijn kwaliteiten niet vergeten. In de zomer van 2021 was er dan eindelijk die lang verwachte transfer, opnieuw Magdeburg dus. Hij wist aan welk avontuur hij begon: op zijn positie speelde de IJslandse superster Ómar Ingi Magnússon, toen 24 jaar. Dat eerste jaar kwam de talentvolle Limburger nauwelijks in de stukken van coach Bennet Wiegert voor: af en toe een invalbeurtje, wat meer speeltijd in de wat ‘mindere’ wedstrijden. Echt genieten was er voor Smits niet altijd bij. Hij voelde zich ongelukkig in zijn bijrol. Met de nationale ploeg haalde hij dat gemis ruimschoots in. Smits leek de verkeerde keuze te hebben gemaakt, maar hij mokte niet. Bleef stinkend zijn best doen, wist dat hij er ooit moest staan als dat van hem gevraagd werd. Hondstrouw, geen negatieve klank kwam over zijn lippen. Zit niet in zijn karakter.

                                      

Vorige zomer, zowat bij het begin van het nieuwe seizoen, hakte Smits vroegtijdig de knoop door: hij zou de club in de zomer van dit jaar verlaten, hoe dan ook. Meer speeltijd was ook voor de Limburger noodzakelijk met het oog op de toekomst in bijvoorbeeld zijn eigen ontwikkeling en de nationale ploeg waarmee hij inmiddels een succesvolle route in Europa had ingezet. Een bankzitter zonder speelminuten, kon dat wel in Oranje? Hij leverde goals en assists op bestelling, als het moest per ‘vliegertje’. Dat kon allemaal niet bij SCM waar topschutter Magnússon duidelijk de voorkeur kreeg boven Smits. De clubleiding schrok dat hij zijn contract niet wilde verlengen, vond het dapper wat hij deed maar het was te laat. “Als 25-jarige moet ik zoveel mogelijk kunnen spelen,” meldde hij toen op de clubsite. “In de wetenschap dat ik met Omar één van de beste spelers ter wereld op mijn positie een enorme concurrent heb, ga ik verder kijken, ook met het oog op Oranje moet ik meer speelminuten krijgen bij mijn club. Dat heeft ook meegespeeld in mijn keuze om Magdeburg na dit seizoen te verlaten." Een dappere keuze inderdaad van Smits om al zo vroeg de knoop door te hakken. In het najaar werd bekend dat hij aansluit bij SG Flensburg-Handewitt, de club waar zijn landgenoot Mark Bult als assistent werkzaam is. Toeval? Ook een linkspoot, ex-international en met Füchse Berlin in 2011 present bij de FINAL4 met als resultaat een vierde plek.

BLESSURE

Maar zie: bij het WK begin dit jaar raakte zijn IJslandse concurrent langdurig geblesseerd: tot de zomer inactief, luidde de diagnose. Dus greep Smits zijn kans, niet met twee maar misschien zelfs wel met vier handen. ‘This is the moment’ zong René Froger al in 1992. Moet ook Smits nu gedacht hebben om hét te laten zien. In de Bundesliga bleek Smits een ware topschutter. Niet alleen vanaf de strafworplijn maar ook vanuit de opbouw, het liefst na een een-ten-een-situatie tot een afronding komen. Eindigde dit seizoen in die BL als vierde beste schutter, met 190 treffers waarvan 118 velddoelpunten en 72 van de 86 benutte strafworpen, goed voor het hoogste percentage: 84%. En dat allemaal met slechts een halve competitie speeltijd in ‘die stärkste Liga der Welt’. In het voorbije CL-seizoen – er volgen nog twee duels in Keulen - kwam hij tot een gedeelde 12e plek: 16 duels, 109 schoten waarvan 78 treffers. Goed voor 71.6%. In de Champions League kwam de Limburger tot 78 treffers.

Spijt van een overstap naar Magdeburg heeft Smits niet gehad. Veel geleerd, omgaan ook met de teleurstelling van niet veel spelen in die beginfase. Frustrerend. Weinig vooruitzicht. Toen het moest, stond hij er. Altijd in zichzelf blijven geloven. Alsof hij niks anders gewend was. Tegelijk besefte hij ook dat een blessure voor welke speler dan ook nooit leuk is. Maar voor Smits was dit de kans om zijn onnavolgbare talenten en die dodelijke linkerarm nog maar eens in de etalage te zetten. Smits kijkt zeker niet in wrok om als hij zondagavond zijn laatste duel in het groen-rood van SCM heeft gespeeld en met een prijs afscheid neemt van de fans die hem in hun hart hebben gesloten. Blessurevrij gebleven, niet geheel onbelangrijk in een fysiek zware sport als handbal. Achteraf praten en zeggen dat het anders had gemoeten ligt niet in de aard van de Gelener.

NIEUWE DOELEN

Na de zomer de volle focus op Flensburg, later dat jaar gevolgd door Oranje. Blij dat hij op hetzelfde hoge niveau blijft spelen, bij een topclub waar hij ook een grotere rol zal krijgen. Want een rol als bankzitter ziet Smits niet echt zitten. Geen CL met zijn nieuwe club, maar European League. Ook stevig. Twee jaar geleden won hij met SCM die prijs op het tweede Europese niveau. Op de bank rendeert Smits niet, dat is inmiddels duidelijk. In januari volgt het EK in Duitsland. In Mannheim speelt Oranje de groepsfase tegen topland Zweden, Bosnië-Herzegovina en Georgië. Daarna wordt – hopelijk – koers gezet naar de hoofdronde in Hamburg. Het EK 2020 in Noorwegen en 2022 in Hongarije alsook het WK 2023 in Polen hebben Oranje, met Smits als een van de smaakmakers, op de kaart gezet.

Het belooft voor Smits alleszins weer een topjaar te worden.

De vier duels in de Truck Scout24 EHF FINAL4 zijn te zien op ZIGGO Docu.

Zaterdag 15:15 uur Magdeburg - Barcelona (scheidsrechters Jona Elisasson / Anton Palsson (IJsland); 18:00 PSG - Kielce (scheidsrechters: Vaclav Horacek / Jiri Novotny (Tsjechië)

Zondag 15:15 uur duel om het brons (scheidsrechters: Lars Jorum / Havard Kleven (Noorwegen); 18:00 finale (scheidsrechters: Bojan Lah / David Sok (Slovenië)

cover Kay Smits maakt zaterdagmiddag zijn gedroomd debuut in de FINAL4 van de Champions League

foto Reza