Nieuws

Van de Redactie – Dat de Oranjeploeg inmiddels zijn visitekaartje in Europa heeft afgegeven, hoeft geen betoog. Na het debuut twee jaar geleden op het EK in Noorwegen – eenmaal winst, tweemaal verlies – stootte de ploeg van de IJslandse bondscoach Erlingur Richardsson bij de tweede deelname meteen door naar de hoofdronde. Verrassend? Niet voor de spelersgroep en staf. Die kennen de marsroute naar een zo hoog mogelijk niveau. Daarbuiten weinigen die met dit scenario rekening hadden gehouden.

Net als met alle plotse positieve testen die in de selectie opdoken. Om te huilen! Florent Bourget sloot later aan, Ephrahim Jerry al helemaal niet. Vervolgens mochten Rutger ten Velde, Robin Schoenaker, Iso Sluijters, Bart Ravensbergen, Dennis Schellekens, Jeffrey Boomhouwer, keeperstrainer Gerrie Eijlers – drie minuten stand in tegen Frankrijk – en ook de IJslandse bondscoach op hun hotelkamer blijven. En zondag kwamen ook Kay Smits, Jasper Adams, Samir Benghanem en fysio Robert Baardse tot de ontdekking dat ze er tegen de wereldkampioen niet bij zullen zijn. Getraind wordt er de laatste dagen niet meer. Doelman Van Leeuwen bijvoorbeeld (volgende maand wordt hij 35) was vrijdagochtend nog gewoon aan het werk, liet de boel de boel, kuste zijn jarige vriendin en reisde af naar Hongarije, bereid om de ploeg te helpen. De sluitpost bij het Belgische Sporting Pelt voelde dat hij geen 'nee' kon zeggen.

Nederland spel

Het spel van Nederland is dynamisch: veel beweging, veel tempo. Met Limburger Luc Steins als optimale gangmaker. Een potje tegen Denemarken, regerend wereldkampioen en verliezend Olympisch finalist, daar had iedereen wel zin in. In het najaar van 2016 was Oranje, in Brondby onder leiding van Joop Fiege en Martin Vlijm, de eerste opponent in de WK-2019 kwalificatie. Voor ruim vijfduizend Deense fans bracht Oranje een op zich prima resultaat mee naar huis: 29-20 verlies. Voor de Denen was het wennen, toen al, aan die beweeglijke, veelal onbekende Nederlandse mannetjes die tot aan de rust (15-12) prima stand hielden. Ruim een half jaar later werd het verschil in de return niettemin wat duidelijker: 24-36. Bij het oefentoernooi, begin november in Noorwegen, werd een niet compleet Nederland onder de voet gelopen: 19-33.

Totdat de afgelopen dagen in Boedapest ‘het staafje in de neus’ zich ermee bemoeide en Nederland zijn sterkhouders een voor een zag uitvallen. Nieuwelingen werden ingevlogen, zelfs doelman Thijs van Leeuwen – inmiddels zesde of zevende keus – reisde vliegensvlug af, liet de verjaardag van zijn vriendin schieten en kreeg van zijn baas wel werkopdrachten mee! Maar Van Leeuwen onderscheidde zich in zijn pas tweede A-interland met 14 stops tegen Montenegro, goed voor 42%. Ongekend hoog! Een duel waar Nederland zijn zinnen op had gezet en terecht met winst afrondde: 34-30. Maar die gedreven ploeg wil van geen opgeven weten. De drie zeges – Hongarije, Portugal, Montenegro - in zes duels smaken naar meer. Maar of er tegen de sterke Denen een toetje in zit? Hoogst twijfelachtig. Denemarken, kandidaat weer voor een finaleplek, kwam foutloos door de voorronde en won in de hoofdronde al tweemaal.

Topscorer afwezig

Nederland lijkt, hoe uitgedund de groep ook is, er vol voor te gaan. Zonder hun topscorer Kay Smits, dat wel: hij testte zaterdagavond positief, samen ploeggenoot Benghanem en Adams. “Dit is voor ons een Covid-EK geworden,” valt in de Nederlandse groep meermaals te beluisteren. Verrassend is plaatsing van Nederland voor de hoofdronde bij het EK, dat qua bezetting hoger ingeschaald moet worden dan een WK met een hoop exotische ploegen, bij de volgers al lang niet meer. Er wordt positief kritisch gekeken naar het verrassende, frivole spel dat Nederland op de vloer legt in de immens grote Budapest Arena. Daar, waar Oranje in het openingsduel 20.000 Hongaarse fans het zwijgen op had gelegd. Niks rustig aan, niks statisch spel. Tempo, met spelers die volop in beweging zijn. De meesten al gelouterd in sterke buitenlandse competities en Europese toernooien met hun clubs. Weer anderen moeten zich waarmaken via de clubs in de BENE-League. Maar die verschillen zijn voor de neutrale toeschouwers niet te zien, de gedrevenheid en het collectieg straalt ervan af. Nederland is ‘hot’ op dit EK.

Nederland beschikt niet over honderden kilo’s aan spelersmateriaal in de gelederen, geen twee-meter-schutters. Luc Steins, met zijn 1.73m een van de kleinere spelers in het internationale mannenhandbal – vergelijkbaar vroeger met de Zweedse spelverdeler Ljubomir Vranjes en huidig coach van de Sloveense ploeg – zet de lijnen uit. Is beweeglijk, heeft overzicht en is vaak ongrijpbaar voor de tegenstander. In 2016 keek toenmalig Deens centrumverdediger Jesper Nøddesbo, toen 36, tegen de twee meter en onder contract bij Barcelona, een paar keer flink op zijn neus wanneer hij weer eens in de luren werd gelegd door Steins. “I didn’t see him,” moest hij na afloop eerlijk toegeven.  

Meters maken

Sinds 2017 heeft Richardsson de leiding over de nationale ploeg. Een rustige, aimabele persoon die het klappen van de internationale zweep kent. In de time outs laat hij Luc Steins het merendeel aan het woord, beiden spreken dezelfde handbaltaal. In het duel met Frankrijk bleek nog maar eens hoe belangrijk het is om op elke positie twee gelijkwaardige tophandballers te hebben die hun ervaring uit buitenlandse clubs kunnen inbrengen. Door de afwezigheid van een hele rits spelers kwam de basis tegen de Franse reuzen steeds meer in het nauw. Het uiteindelijke verschil van – 10 was iets aan de hoge kant, gegeven de omstandigheden. Wedstrijden in de EK-hoofdronde zijn erg waardevol ‘om meters te maken’. Zoals tegen Frankrijk en Montenegro al is gebleken. Tegenstanders van een hoger geen niveau, waar je een uur op de toppen van je tenen moet lopen om resultaat te halen. Door het uitvallen van een resem spelers krijgen anderen plots een kans om zich waar te maken. Flankaanvaller Tommie Falke, die wat sip keek toen de bondscoach bij zijn selectie de voorkeur gaf aan Ten Velde en Boomhouwer, ging er meteen vol in.

Alle ditjes en datjes hebben vanavond (18:00 uur, ZIGGO Sport) geen zin, de focus ligt, hoe moeilijk ook, op een zo goed mogelijk resultaat tegen de Scandinavische handbalgigant. Woensdagavond komt Kroatië nog op bezoek.

Nederland heeft zijn visitekaartje afgegeven, het is nu wachten welke toplanden binnenkort Arnhem bellen om de ploeg als een serieuze sparringpartner uit te nodigen. Er volgt een kwalificatiereeks voor het komende WK 2023 in Polen en Zweden, in 2024 wacht het EK in Duitsland. Een jaar later (2025) het WK in Kroatië, Noorwegen en Denemarken, gevolgd door het EK van 2026 in Denemarken, Noorwegen en Zweden. Misschien is het WK 2027 in Duitsland een uitdaging. De Spelen in Parijs zullen de te vroeg komen, 2028 (Los Angeles) is een mooie optie. Voldoende perspectief voor dit Oranje om aan de weg te timmeren.

cover Kan doelman Thijs van Leeuwen zijn kunststukjes herhalen?

foto Reza