Nieuws

Van de Redactie – Er is veel geschreven, veel op beeld vastgelegd over de toch redelijk onwaarschijnlijke plaatsing van Oranje voor de halve finale van het 24e WK in Japan. Acht duels, drie nederlagen. Nederlagen die hard aan kwamen en die bijna roet in het sportieve eten gooiden. Winnen van een handbaldwerg als Cuba zet geen zoden aan de dijk, Angola en Servië wogen al een paar kilo's meer.

Zeker na de dramatische start tegen Slovenië – uiteindelijk als 19e geplaast – was er nog weinig hoop dat Oranje uit de malaise zou geraken. Maar eerlijk is eerlijk: de ploeg knokte, niet altijd met mooi spel, niet altijd met de routiniers voorop. Wisselvallig, zoekend. Soms wanhopig ook, gefrustreerd zelfs. Maar wel leefde het besef binnen de ploeg dat men zich nog lang niet afgeschreven voelde. Oranje leek weer een brutale smoel te krijgen. Op social media golfde het intussen in eigen land van de steunbetuigingen. Positief, positief kritisch, maar ook af en toe een paar zeurpieten ertussen.

 

foto IHF

Hoe zuur dan de twee eerste verloren duels in de hoofdronde tegen uitgerekend Duitsland en Denemarken. Niemand gaf nog iets voor de kansen om tot de halve finale te geraken. Een hele kleine kans, die nauwelijks tot de mogelijkheden behoorde. Ja, Zuid-Korea moest te doen zijn maar o, die andere duels mochten niet qua resultaat zodanig zijn dat Nederland alsnog met lege handen stond.

Woensdagmorgen nam Oranje met 40-33 de eerste horde, trok zich terug in het spelershotel en volgde onder hoogspanning die twee beslissende duels. En zie! Het geluk was na Servië – Denemarken (28-28) al deels op de hand van Oranje. Nu mochten Noorwegen en Duitsland zeker niet tegen elkaar gelijk spelen. Geen salonremise. Oef! Spannend! De bondscoach wilde helemaal niets van tussenstanden weten, sommige speelsters sloten zich op, ver weg van de actuele handbalwereld.

Verlossend

En dan! Rond de klok van tien uur ’s avonds hét verlossende bericht: Noorwegen klopt Duitsland en gaat met Oranje richting de halve finales! Datzelfde Noorwegen dat pas één nederlaag incasseerde – uitgerekend tegen Nederland – scoorde plots de meeste punten in de groep. Zonder sterren als Lunde, Kristiansen, Mork. Maar Nederland heeft ook geen Groot, Broch en Visser meer.

Minpuntje voor Nederland: in de halve finale komt het nu tot een duel met het ongeslagen Rusland. Acht duels, acht zeges voor de ploeg van Rostov-coach Ambros Martin die een jaar geleden nog met Roemenië op het EK in Frankrijk vierde werd. Voor Loïs Abbingh morgenvroeg een uurtje ‘niks Rostov’ want ze komt binnen de lijnen ook heel wat ploegmaten tegen. Even tellen geen vriendschappen. De Deense speelsters gaven in het duel met Nederland Polman, Bont, Nüsser, Wester en Housheer ook geen vrije doortochten. 

                    

                     foto HSP

Op een WK hebben Nederland en Rusland elkaar nog maar weinig ontmoet. In 1978 (Tsjechië) verloor Oranje, met oa. Hannie de Kok en Jenny Rogge, met 21-28. Oranje werd uiteindelijk negende, Rusland tweede.

In eigen land – 1986 – kwam Oranje Rusland tegen in de hoofdronde. Wat volgde was een behoorlijke afstraffing door de latere wereldkampioen: 17-27. Nederland werd tiende.

In het eerste succesvolle toernooi in 2005 – Nederland werd onder leiding van Sjors Röttger vijfde na een 28-26 zege op Duitsland – verloor Oranje in de groepsfase van het organiserende land en latere wereldkampioen met 34-22.  De laatste WK-titel dateert van 2009 (China). Een jaar eerder was er nog een Olympische medaille evenals in 2016. Een Europese triomf was er nog in 2006, met brons in 2000 en 2008.

Voor Nederland is het nu de zesde keer op rij dat de halve finales van een groot eindtoernooi wordt bereikt. In 2015 (tweede bij WK), 2016 (tweede bij EK, vierde bij Olympische Spelen), 2017 (derde bij WK) en 2018 (derde bij EK) hoorden ze ook bij de beste vier handbalploegen.

Maar: een titel wonnen de handbalsters nog nooit.

Cijfers

Rusland zat, vergeleken met Nederland, in een wat minder sterkere poule met China, Argentinië, Congo en Japan. Tegen nummer twee Zweden moest men wat meer energie verbruiken: 30-22. In de groepsfase scoorden de Russinnen 158 keer en kregen 91 doelpunten tegen. Voor Nederland, met die enorme uitschieter tegen Cuba (51-23) staan die cijfers op 178-134.

In de hoofronde scoorde Rusland uitgerekend tegen 'concurrent' Spanje de meeste wedstrijdtreffers: 36-26. Met 98 treffers voor en 72 tegen waren ook de drie zeges in de hoofdronde een feit. Nederland leed twee pijnlijke nederlagen (Duitsland en Denemarken) en legde de wat magere score van 87-85 vast.

Totaal: Rusland 256 - 163, Nederland 265 - 219.

Vrijdag de dertiende......nee, we zijn niet bijgelovig......Oranje is ook niet bang......het duel is dan vanaf 9.20 uur te zien op ZIGGO SPORT met commentaar van Raymond Koning. Om 12.30 uur spelen Noorwegen en Spanje tegen elkaar.

Zondag duel 95 en 96 van dit WK, de duels om het brons en het goud.

Zondag wordt ook bekend welke landen een van de OKT's gaan organiseren in maart 2020.