Nieuws

AD SPORT / Peter Lotman - Maura Visser (40) won landstitels, bekers, supercups, speelde Champions League en 139 keer in Oranje. Een palmares om jaloers op te zijn. Toch kende haar succesrijke handbalcarrière óók dieptepunten vanwege ernstige blessures. Inmiddels is Visser een gewaardeerd spelersmakelaar. Een rol die haar op het lijf geschreven lijkt.

Maura Visser was tijdens haar grillige loopbaan een topper. Bejubeld en verguisd. Ze beschikte over alle facetten van het handbalspel om te kunnen uitgroeien tot een wereldspeelster: inzicht, schotkracht, passeertechniek én bovenal de optimale wedstrijdmentaliteit. “Dat heeft me ook wel eens in de weg gezeten”, geeft ze eerlijk toe. “Ik ben altijd duidelijk voor mijn menig uitgekomen. Bij de clubs waar ik speelde en in het Nederlands team. Dat werd me niet altijd in dank afgenomen.”

HELLAS TWEEDE HUIS

De latere vedette begon op jonge leeftijd bij Hellas in Den Haag, waar moeder Ingrid en vader Maarten in het eerste team uitkwamen. De eerste handbalstapjes zette ze op haar vijfde jaar bij de club waar ze met broertje Tommie altijd liep te ballen. Tot haar negentiende jaar zou ze haar geliefde club, waar ze inmiddels weer terug is, trouw blijven. “Het was mijn tweede huis, omdat we als gezin daar hele weekenden doorbrachten. Een geweldige club waarmee ik veel prijzen heb behaald.”

In die periode moest Visser al ervaren, dat luid en duidelijk voor jouw eigen mening uitkomen niet altijd werd gewaardeerd. Het klikte niet langer met de toenmalige trainer en het paradepaardje van Hellas stapte over naar de grote concurrent Quintus. “Dat veroorzaakte nogal wat opschudding”, herinnert Visser zich nog goed. “Het was in die tijd niet gebruikelijk om zo’n overstap te maken. Ik heb bij Quintus twee topjaren meegemaakt met trainer René Romeijn. Een superteam met een geweldige sfeer. We wonnen alles wat er te winnen viel. Een onvergetelijke periode.”

VLEUGELS UITSLAAN

Visser besefte, dat het moment was gekomen om de vleugels verder uit te slaan. Het buitenland lonkte al steeds voor haar. “Toen ik 21 was, heb ik die stap gewaagd. Ik was afgestudeerd aan de sportacademie en ik voelde me na mijn afgeronde studie vrij om te gaan.” In 2007 ging ze aan de slag bij topclub Horssens in Denemarken. Een droom leek uit te komen, maar het werd een nachtmerrie. Binnen zes weken sloeg het noodlot toe toen Visser haar kuitbeen brak. “Zat ik daar ineens in een land waar ik de taal nog niet beheerste. Alleen maar zes maanden concentreren op de revalidatie. De zwaarste periode in mijn handballoopbaan. Er waren momenten dat ik dacht: dit wil ik niet. Ik stop ermee. Ik ga terug naar huis.”

Op dat moment kwam echter de ware aard van Maura Visser naar boven. Knokken, doorvechten, je niet laten kennen. “Het was niet makkelijk, maar door die periode ben ik ook veel sterker geworden. Het heeft me mede gevormd.”

Daarna ging het internationaal snel met de loopbaan van de ambitieuze Visser. Nog mooie seizoenen bij Vejen, Kolding en Viborg in Denemarken en topjaren in de Duitse Bundesliga bij onder meer HC Leipzig, Thüringer HC en SG Bietigheim, waarmee ze twee keer de Duitse titel veroverde. “Hoogtepunten en ook momenten waarop je beseft, dat al die opofferingen het meer dan waard zijn geweest. Het bereiken van doelen die je als jonge speelster hebt gesteld, voelt als een bevestiging. Dát heb ik toch maar mooi bereikt, denk je dan.”

SCHADUWKANTEN

Maura Visser, die op 34-jarige leeftijd moest stoppen vanwege knieproblemen, realiseert zich tegelijkertijd dat zo’n intensieve carrière óók zijn schaduwkanten kent. Tegenslagen die ze dankzij haar wilskracht overwonnen heeft. “Breuk kuitbeen, kraakbeen afgebroken in de knie, neus gebroken, middenhandsbeentje gebroken. Het moeten terug knokken na die blessures. Het weg zijn van familie en vrienden. Het missen op die moeilijke momenten van een knuffel of een goed gesprek. Dát is de tol die je moet betalen voor al die successen.”

Tegenwoordig zijn de internationals van Oranje benaderbaar en geliefd bij de supporters. “Ik had dat veel minder”, weet Visser nog goed uit het verleden. “Ik was in het veld een totaal ander mens dan daarbuiten. Als speelster was ik niet echt leuk. Ik wilde zó graag winnen en de beste zijn. Dat ging nog wel eens ten koste van mijn populariteit. Ik had nooit de drang om het iedereen naar de zin te maken. Daarom heb ik wel eens dingen gezegd, waarvan ik achteraf dacht: dat had ik beter niet kunnen doen. Dat gebeurde ook bij Oranje tijdens het WK in 2011. Ik kon toen vanwege een blessure niet vlammen zoals ik graag had gewild. Dat zorgde voor frustratie”, aldus Visser die tijdens EK’s zilver en brons veroverde. Na het toernooi onderging ze een knieoperatie.

ARSENAAL AAN CONTACTEN

Inmiddels is Maura Visser moeder van de 7-jarige Mexie en een geslaagd spelersmakelaar bij het Bureau GrandSlam van voormalig Dalfsenmanager René Cloo. Een rol die geknipt voor haar is. Zij spreekt haar talen en heeft een groot arsenaal aan contacten in de handbalwereld. “Boeiend om te doen”, vindt Visser die onder anderen de regiotalenten Twan en Sil Klompé, Mats Hulspas en Daan van Vliet in haar ‘stal’ heeft. “Het is fijn werken met René. Nooit gedacht, dat ik het zó leuk zou vinden. Spelers begeleiden naar clubs in het buitenland en ze met alles terzijde staan. Niet om veel geld te verdienen, maar om te zorgen dat ze goed terecht komen. En ze daarna ook te blijven volgen.”

“Het voordeel is”, zegt ze gepassioneerd, “dat Nederlandse spelers extra gedreven zijn om in het buitenland te slagen. Ze beseffen, dat je alleen dáár een profcarrière kunt opbouwen. Om die reden hebben ze een grote drang om juist in een vreemde omgeving succes te hebben. Die motivatie spreekt mij erg aan en maakt het werk extra interessant.”

HARTENWENS

Dan tenslotte nog een hartenwens. Maura Visser zou graag willen, dat meer spelers die stoppen actief blijven in de handbalsport. “Het is zó jammer dat al die ervaring verloren gaat. Er zijn veel leuke functies bij clubs en de bond te vervullen waar hun kennis van grote waarde kan zijn.”

cover Maura Visser als actief handbalster

foto's archief HSP