Nieuws

Door Frits Feuler – Uitgeput zat hij na het verloren duel met zijn ploeg Sporting Pelt tegen Visé op een stoel. Beetje wazig voor zich uitkijkend, beseffend dat een finaleplek om de Belgische titel definitief uit het zicht was na twee nederlagen tegen de Waalse ploeg. Hij, Oranje-international Ephrahim Jerry (24), had alles gegeven was hij in zijn pezige lijf had. “Ik zat vol energie, wilde zo graag nog een keer alles geven! Maar in het laatste kwartier zakten we te ver terug. Topploegen onderscheiden zich hierin. Wij scoren 31 keer, moest voldoende zijn voor de zege. Het zat dus na een prima eerste helft niet mee!”

Hij, Brabantse roots, een ruwe diamant zoals hij vaak wordt genoemd, had het er maar moeilijk mee. Zijn analyses kort na afloop waren glashelder, geen verwijten naar wie dan ook. “Alleen vind ik wel dat arbiters meer oog moeten hebben voor inspanningen die een verdediger levert om een aanvaller correct te verdedigen,” doelde hij op zijn actie in de eerste helft waar hij een geweldige sprint inzette om de aalvlugge hoekspeler van Visé in te halen. “Dan komt het inderdaad vlak voor de cirkel tot contact, ja, maar om strafworp én tijdstraf te geven is ongehoord,” foeterde hij richting arbtrale duo Box/Tuinstra. “Arbiters kunnen die tijdstraffen beter uitdelen aan zeikerds die steeds weer commentaar leveren!”

                  

           Ephrahim Jerry begrijpt de beslissing van arbiter Mario Box niet, foto Rob Creemers

Ongeluk

Studie en handbal lopen de laatste jaren bij Jerry naast elkaar. Begonnen in de jeugd van PSV, dan twee jaar Bevo, gevolgd door een succesvolle periode van twee seizoenen bij LIONS. Vanaf 2017 in het shirt van het Belgische Sporting Pelt, groothandelaar op het gebied van aantrekken van Nederlandse spelers. Zijn studie geneeskunde had de grootste aandacht, in juli studeert hij af als basis arts. Handbal of arts, voor Jerry altijd de vraag. Of hij altijd zijn talenten optimaal benut heeft? “Nee, als ik eerlijk ben, ik heb er niet altijd alles uitgehaald. Mijn beroep als arts was steeds het richtpunt.”

Vorige zomer was het even schrikken: Jerry werd op zijn scooter pardoes aangereden door een auto, met een gebroken linker enkel – sprongbeen dus – als negatief resultaat. “Dat was link. Ik dacht: dit is niet wat ik wil, ik zag heel wat ellende op me af komen,” kijkt de Eindhovenaar terug op die fatale crash. Het begin van een ommekeer ook. “Die periode van bezinning heeft me doen inzien dat handbal ontzettend gaaf is. Maar zou ik nog ooit kunnen handballen? Dat spookte allemaal door mijn hoofd. Voor mij kwam corona toen op het juiste moment, ik kon geleidelijk en in alle rust aan mijn herstel werken, er was geen competitie. Bij Oranje miste ik alleen begin november het thuisduel tegen Turkije. Eenmaal weer fit, kwam ook de competitie weer op gang. Precies op tijd dus!”

Klik

Jerry, een spontane, open jongen, recht voor zijn raap uit hij zijn gedachten en meningen. Niks mis mee, geen geheim in handballand. “Gelukkig heb ik veel toptrainers om me heen gehad, die mij allemaal een stukje in de goede richting duwden. Ben geen makkelijke jongen, het botste ook vaak met trainers. Moeilijk, ja, het nu eenmaal zo. Met een trainer als ‘people manager’ kan ik het altijd goed vinden.”

Onder bondscoach Erlingur Richardsson en zijn assistent Edwin Kippers rendeert Jerry optimaal. “Ook met mijn huidige trainer Bjorn Timmermans heb ik een klik, kan ik goed door een deur, dat maakt me sterk.” Het was uitgerekend de IJslandse bondscoach die Jerry richting Zwitserland duwde. “Toen pas ben ik me in Zwitserland gaan verdiepen. Mooi land, prima economie. Ook de kennismaking met de nieuwe trainer was aller hartelijkst, een gevoelsmens ook. Geen testtrainingen, gewoon tekenen!”

                            

                          Karakteristieke schotpoging van Ephrahim Jerry, foto Rob Creemers

Ephrahim Jerry, speler met een lontje dat vlak voordat hij het veld opgaat aangestoken wordt. De bundel energie die daar vervolgens bij vrij komt, is voor de handballiefhebber genieten. “Alles geven, alles eruit halen! Gaan voor elke bal! Finales halen én winnen!” Jerry straalt het allemaal uit. Ook gisteravond in Visé. Maar samen met zijn ploeg was het net te weinig. “Op mijn manier wil ik altijd alles geven. Dat zal ook zo blijven!”

Zwitserland

Via de huidige bondscoach van Oranje kwam hij in contact met de Zwitserse club Kadetten Schaffhausen. Een avontuur voor twee jaar, samen met zijn vriendin Donnee. Een club die komend seizoen in de Champions League wil schitteren en naast Jerry ook de Spaanse routinier Joan Canellas (34) overnam van het Hongaarse Szeged. Het wordt de tiende topclub voor de Spaans international (188 caps, 470 treffers) die in 2020 met de nationale ploeg Europees kampioen werd in Noorwegen.

De Nederlandse opbouwspeler en schutter kijkt al uit naar de komende samenwerking met Canellas. “Ja, we speelden met Oranje tegen Spanje in de groepsfase. Was op het EK niet echt tevreden met mijn prestatie, had meer van mezelf verwacht. Er is toch wel verschil tussen spelen in de BENE-League en spelen op een EK. Wat dat betreft kunnen we het met Oranje op het volgende evenement zeker nog beter doen. Veel internationals spelen al in topcompetities, dat maakt Oranje alleen maar sterker. Samen moeten we het Nederlandse handbal op de kaart zetten. Maar ja, Hongarije, IJsland en Portugal zijn bij het volgende EK niet de minste tegenstanders.”

Aanbiedingen

Eerdere aanbiedingen van topclubs in Europa konden Jerry niet bekoren. “Sommige competities liggen mij niet, om dan op het tweede of derde niveau te gaan handballen zie ik niet echt als uitdaging. Jonge jongens gaan te snel richting buitenland, dat wilde ik niet. Alleen als er iets bijzonders langs zou komen, zou ik erover nadenken. Maatschappelijk moet je ook vooruitkijken. De komende twee jaar richt ik alle pijlen op Schaffhausen waar ik in een prima georganiseerde club terecht kom. Alles goed geregeld. Tweemaal per dag als full prof trainen met topspelers, in mijn vrije tijd wil ik mee kijken in ziekenhuizen, cv opbouwen en kennis uitbreiden.” Een club waar hij enkele maanden geleden nog niet van had kunnen dromen. “Ik ben er op bezoek geweest, was meteen onder de indruk. Ooit, voor mijn dertigste, kom ik terug, misschien dat ik dan nog een stapje hoger heb gemaakt. Wie weet!”

En dat avontuur begint deze zomer bij de grootste waterval van Europa, de Rheinfall in Schaffhausen. Aan de oevers van de Rijn, met wijnranken begroeid. De stad telt 35.000 inwoners, pal op de grens met Duitsland. “Zes uurtjes met de auto en ik ben in Eindhoven,” grapt hij. “Ik wil de top bereiken. Twee kansen: het lukt of het lukt niet. Het is dan maar zo. Zal me zelf moeten bewijzen dat ik op dit niveau kan meedoen. Zo niet, dan ga ik verder als arts.”

Komende zaterdag sluit Ephrahim Jerry zijn verblijf bij Sporting Pelt af met de troostfinale in het Belgisch kampioenschap. In Hasselt wacht provinciegenoot Tongeren. Nog één keer zal Ephrahim Jerry voluit gaan. Het is nooit anders geweest.  

cover Ephrahim Jerry, op weg naar het doel van Visé-doelman Kevin Siraut

foto Rob Creemers