Nieuws

Door Frits Feuler – Haast ongemerkt pakte de vrouwenploeg van Aalsmeer afgelopen weekeinde, na een zenuwslopende strijd in de eerste klasse NW de titel na een 26-23 zege op nummer twee, VOC 4. Gedurende het seizoen liet de ploeg zich zien als meest stabiele ploeg: verzorgd handbal, strijdlust en spelen als een hecht team. VOC maakte het de aanstaand kampioen nog knap lastig, het duel bleef lang spannend. Maar de ontlading na zestig minuten was enorm. Zestien duels gespeeld, dertig punten. Nog twee duels te gaan (Westsite 2 en DSS 3), Niets bijzonders zo op het eerste gezicht. Maar toch.

De vrouwenploeg speelt al tientallen jaren in de schaduw van de succesvolle mannenploegen maar was begin jaren 90 een grootmacht in het vaderlandse vrouwenhandbal onder leiding van coach Frans van Iersel z.g. Helaas duurde die opleving maar kort: Van Iersel verliet de club en sloot aan bij stadsgenoot De Volewijckers, de voorloper van het huidige VOC. Het seizoen 1990/1991 ging de boeken in als meest succesvolste met het winnen van de beker ten koste van Vlug en Lenig en het veroveren van de landstitel. In 1991/1992 volgden nog vier Europese duels in de toen zogeheten Champions Cup: in de kwalificatieronde werd het Belgische Initia Hasselt tweemaal verslagen (21-11 en 20-14) waarna in de volgende ronde het Roemeense Valcea met 29-40 en 24-31 een einde maakte aan de Europese droom.

Een terugval kon niet uitblijven, speelsters stopten of vertrokken waardoor degradaties een feit werden. In 2001/2002 en 2011/2012 volgde vanuit de eerste divisie opnieuw de stap omhoog. Vanaf 2013 was het kwakkelen geblazen: zevende, tiende en in 2015 de zoveelste degradatie na zeven jaar spelen op eerste divisieniveau. Met een vijftiende plek nam de ploeg in 2022 afscheid van het op een na hoogste niveau, daalde een jaar later af naar de tweede divisie (15e plek) gevolgd door degradatie uit de hoofdklasse. Afgelopen zaterdag volgde de ‘herstart’: de titel en promotie naar de hoofdklasse zijn binnen, de ploeg en hun trainer willen met een ongeslagen status hogerop door ook de laatste twee duels in winst om te zetten.   

LUUK OBBENS

De grote animator achter de remonte van de vrouwenploeg - zonder voorgangers als onder meer Ruud van den Broeck (dit seizoen coach van de A-junioren) tekort te doen komt onder meer door de aanwezigheid van Luuk Obbens, gepokt en gemazeld op het hoogste niveau als speler bij Quintus en Aalsmeer. Hij, 36 inmiddels, kwam terecht bij Aristos, speelde in de eerste divisie mee. “De promotie maakte ik echter niet mee, daarna wel weer aangesloten op het hoogste niveau om halverwege het seizoen 2022/2023 zijn carrière bij de ‘cultclub ‘af te sluiten. Het moment ook dat ik instapte ik in als trainer bij Aalsmeer-vrouwen om een training per week te geven, meer was voor mij toen niet haalbaar”, kijkt hij terug op dat startmoment. De laatste jaren was Obbens al voornamelijk actief als trainer/coach bij de c-jeugd van Aalsmeer.

Luuk Obbens als speler van Aalsmeer, foto's archief

“Dit seizoen bal ik nog af en toe mee met de vierde ploeg van Aalsmeer. Ook met die ploeg werd ik een dag later kampioen in de tweede klasse met een 34-29 zege op Lotus.” Dat feestje ging aan hem voorbij: “Ik ging snel naar huis omdat het gezin mee was en de kids waren wel klaar na alle feestgedruis op zaterdagavond!” Kampioen worden, samen met spelers als onder meer Jeffrey Groenveld, Jarcha van Dijk en Pieter Bol. Oude tijden, mooie avonturen. De ploeg verzamelde 22 punten in 13 duels, met nog één wedstrijd te gaan tegen US handbal 5.

SPORTIEVE UITDAGING

In de zomer van 2025 nam Luuk Obbens definitief het stokje over van Mark van Leeuwen. Obbens startte in een periode waarin er sportief een flinke uitdaging lag. “Vanaf dag één hebben we met z’n allen hard gewerkt aan vernieuwing en groei. Ook een andere manier van coachen, een nieuwe dekkingsvorm en vooral een frisse, energieke benadering van het spel.” Hij is maar wat trots op zijn ploeg. “Ik kan best zeggen dat we leuke wedstrijden hebben gespeeld, modern handbal ook, met her en der wat aanpassingen. We zijn niet te beroerd om bijvoorbeeld 7 tegen 6 aan te vallen, met 4 opbouwers te spelen of in een 3:2:1-dekking te gaan staan. Je ziet dan dat de tegenpartij verrast is en veel moeite moet doen om antwoorden te vinden.”

Hij geniet nog na van deze twee kampioenschappen afgelopen weekeinde. Maandag was een vrije dag: papa-dag voor zijn 8-jarige zoon en 4-jarige dochter. “Ja, de titel met de vrouwenploeg hebben we best wel aardig gevierd,” lacht hij. “Mag ook wel, zeker de vrouwen hebben er bijna een jaar lang hard voor gewerkt. Komend seizoen breiden we de trainingen uit van twee naar drie en doen nog een extra krachttraining. Ik begrijp dat sommige speelsters dit niet willen en mogelijk afhaken. Maar dan denk ik dat we onze talentvolle A-junioren sneller erbij moeten betrekken om de voortgang richting tweede divisie, want dat staat in ons vijf-jaren-plan, in stand te houden. Die stap hoeft niet echt groot te zijn, want er loopt genoeg talent rond binnen de jeugd.”

MOTIVATIE EN AMBITIE

Obbens genoot vooral van de hechte speelstersgroep die zijn ideeën snel oppakte. Het seizoen 2024/2025 eindigde voor de ploeg in mineur, handhaving in de hoofdklasse lukte niet. “Die degradatie was natuurlijk een teleurstelling, maar geen eindstation. Integendeel – het was een nieuw begin. In de eerste klasse wilden we als Aalsmeer bovenin meedraaien, kampioen worden met leuk en snel handbal. De basis was gelegd, de motivatie was groot en de ambitie helder. We hebben de laatste maanden laten zien wat we echt in huis hebben.”

Verschillende speelsters zijn zichtbaar gegroeid in hun spel, en, misschien nog wel belangrijker: er werd met steeds meer zelfvertrouwen gespeeld. “De speelsters begrepen steeds beter wat we van elkaar konden verwachten en lieten geregeld mooie momenten zien op het veld. Het spel werd aantrekkelijker, sneller en tactisch sterker,” kijkt Obbens terug op de afgelopen maanden die dit weekeinde titel plus bijbehorende promotie naar de hoofdklasse bracht. “En ook nog ongeslagen! Wat het komende seizoen gaat brengen? Geen idee. Het wel of niet spelen met hars bijvoorbeeld is zo’n ding, maar ook de onbekende tegenstanders. Nog genoeg tijd om ons voor te bereiden!”

MARTINE TER HAAR

Even zat Obbens in de problemen toen zijn keepster voor langere tijd een trip naar Azië had gepland. Good old Martine ter Haar (43) werd bereid gevonden om – weer – onder de lat plaats te nemen. “Met haar routine bij clubs als VOC (drie jaar) en Aalsmeer, met prachtige successen, is dat een enorme versterking,” weet Obbens. Ook Kirsten Theron (26), met een verleden bij VOC en Volendam, is een welkome aanwinst gebleken. Met Oranje U19 speelde ze in 2019 de finale van het EK tegen Hongarije. “Met haar ervaring vond ik haar de perfecte aanvoerster: voorop in de strijd, echt een verlengstuk voor mij in het veld. Die meiden kunnen nog veel van haar ervaring leren!”

cover Klus geklaard: vrouwenploeg Aalsmeer kampioen en promotie naar hoofdklasse; maar de ploeg wil ook ongeslagen hogerop, dus moet er nog tweemaal worden gewonnen

foto Wilco Hoekman