‘CAPTAIN JACK’ REIJNDERS: AFSCHEID NA 25 JAAR BIJ GEMINI VOERENDAAL

Door Frits Feuler – Zomaar een zaterdagavond in Limburg. Handbalwedstrijden zijn schaars. Toch een lichtpuntje: ‘Op Verzeuk op Bezeuk’. Teammanager Michel Wiertz van eerste divisieploeg Gemini informeerde, haast zachtjes, of ik interesse had het afscheid van aanvoerder Jacky Reijnders in een verhaal te weven. Nou, leuke opdracht, in de thuishaven van Luc Steins waar ik de afgelopen seizoenen al vaker op bezoek ging en de sfeer op de druk bezette tribunes altijd dik in orde is.

Via diezelfde Wiertz had ik voorinformatie ontvangen, stukje voorbereiding gedaan en ruim voor aanvang van het duel tegen EHC – met de immer keurig geklede coach Zsigmond Mackay – in de kantine her en der wat bij gepraat. De laatste thuiswedstrijd van Reijnders, voor eigen publiek. “Volgende week ga ik zeker nog mee naar Hellas Den Haag! Dan is het over en uit,” aldus de captain die komende dinsdag zijn 32e verjaardag viert en samen met keeper Rob Leufkens de oudste van het stel is.

De Gemini-aanvoerder kwam kort na mij binnen, begroette mij spontaan: zou hij weten dat ik speciaal voor zijn afscheid kwam? In de sporthal de fotograaf van de club aangesproken om een paar foto’s van nummer 3 te maken. “Kump in orde!” antwoordde hij vriendelijk.

Met een oog naar het gebeuren op de vloer gekeken, vanaf de rust op het tablet de ontwikkelingen bij het kampioensduel tussen Unitas Rolde en DWS Schiedam gevolgd. Hier en daar een paar aantekeningen gemaakt, waarbij ik Reijnders nauwkeurig in zijn doen en laten observeerde zonder dat hij iets in de gaten had.

Hij stond niet op zijn favoriete positie op de rechterhoek: coach Maurice Janssen had hem links van het centrum in de dekking geplaatst plus de daarbij behorende positie aan de cirkel. “Ik speel overal waar de trainer of de ploeg mij nodig heeft,” zou Reijnders na afloop opmerken. “Nadeel op die positie is wel dat ik minder kans heb om ballen te onderscheppen en dan op snelheid op te stomen naar de overkant.”

RODE KAART, KAPOTTE BEZEM

Als de dag van gisteren herinnert Reijnders zich een bijzonder voorval uit een competitiewedstrijd bij VIOS in Heythuysen. “Thuis wonnen wij altijd, uit was er altijd verlies. Maar ditmaal was de scheidsrechter wel heel erg wazig, alles zo’n beetje in ons nadeel. Hard tegen haard, water en vuur. Bij een break kreeg ik een duw in mijn rug, niks. Kort daarop loop ik met een aanvaller mee, die tuimelt zo ongeveer over zijn eigen voeten en jawel hoor: rood! Pisnijdig richting kleedkamer, in de douche stond een bezem. Uit pure frustratie sloeg ik dat ding in vier stukken!”

Een kwart eeuw geleden begon Reijnders met handballen bij de jeugd van Gemini. Speelde 14 seizoenen in de eerste ploeg waarmee hij opklom vanuit de tweede klasse in de afdeling Limburg tot in de eerste divisie. “Mooie kampioenschappen, mooie promotieduels waaronder dat in Houten.”

Hij heeft de opmars van nabij meegemaakt van een club die inmiddels over een meer dan gemiddelde goed geleide jeugdafdeling beschikt. Had er ook alles voor over. “Toen ik negen jaar lang in Wageningen studeerde, trainde ik een en later zelfs tweemaal bij WHC Centauri, een studentenclub. Op vrijdag naar huis, trainen met de ploeg en dan in het weekeinde de wedstrijd spelen.” Over clubliefde en motivatie gesproken……

SAMEN MET LUC

“Bij de B-junioren speelde ik met Luc Steins samen, hij was toen al zó goed! Toen ik bij de A-junioren terecht kwam, ging Luc naar Sittardia.” De rest is bekend. “Hij was snel in al zijn doen, had hij de bal, kon ik mijn sprintjes langs de lijn trekken, Luc was in staat om dan een perfecte pass te geven. Niet één keer, maar héél vaak. Enorme drive, enorm inzicht.” Reijnders stond eigenlijk, met zijn rechter werphand, aan die kant eigenlijk op een niet zo gunstige positie. “Dus moest ik vooral leren een goede knikworp te ontwikkelen waardoor ik het einde van een aanval toch op een prima manier kon afronden.”

Was er plots geen cirkelspeler? Jacky ging zonder morren op die plek staan alsof hij daar al jaren stond. Alles in het belang van de ploeg. Die knikworp kwam hem begin dit jaar duur te staan. “Bij een afsluitende actie kwam ik op mijn rechter duim terecht, de duim kon niet teruggezet worden. Dus volgde er een operatie.” Het litteken is enorm, de duim nog altijd dik opgezwollen vanwege allerlei plaatjes die erin zitten. “Ik had eerst gips om die duim, later een brace. Maar die ben ik ergens kwijtgeraakt,” grapt hij. “Als landschapsarchitect in mijn dagelijks leven had er ik in het begin wel even last van, je moet immers veel tekenen.” Maar ook dat malheur overleefde Reijnders en keerde voor de slotserie van het seizoen weer terug binnen de lijnen.

Prins Jack I van de Kaatboere, in 2024, foto cv De Kaatboere

CV De Kaatboere is een carnavalsvereniging in het dorpje Kunrade bij Voerendaal waar Jackie in 2024 als prins Jack I met het thema ‘Wat ’n kirmis in Kunder’ door het leven ging. CV de Kaatboere is opgericht in 1954 en had als voorgangers een heuse spaarclub en later een kaartclub. Kaatboere in het Nederlands betekent dus ‘kaartboeren’, mensen die veel kaartspelletjes spelen.

Aan de wedstrijd tegen Atomium, medio april, bewaart Reijnders minder leuke herinneringen. “Ik wisselde aanval-verdediging en wilde naar de verdediging rennen toen ik de lange pass van de keeper zag aankomen. Peter Jussen kwam van de andere kant, wilde de bal ook hebben, we sprongen beiden naar de bal en kwamen met elkaar in botsing. Een flinke klap! Zijn scheenbeen lag op mijn onderbeen, je hoorde het kraken, de afdruk van zijn been stond er bij mij ook goed op. Maar hij werd afgevoerd: dubbele beenbreuk.”

Geen verwijten, twee krukken zijn voorlopig zijn ‘steunpilaren’. “Peter is ook hier om samen met de ploeg gezellig afscheid te nemen.” Daarbij gaan zijn gedachten terug naar de blessure die hij vorig jaar opliep: de achterste kruisband scheurde hij af. Paar maanden herstel, klinkt het haast achteloos. Niemand lijkt Reijnders klein te krijgen.

In het duel met EHC, inzet plek 10, gaat hij een paar maal als aanvoerder de discussie aan met een van beide arbiters die voor met hun beslissingen voor lichte irritaties zorgen bij beide ploegen. Ook op de tribune klinkt veel ‘spelregelkennis’. “Blijf altijd netjes, al is dat niet makkelijk. Maar het tweetal zat er toch een aantal malen flink naast, dan wordt het een kaartenfestival met een blauwe prent in de slotfase nog voor Rolf Keulen.” EHC domineerde vanaf 3-3, had wat meer vernuft en fysiek vermogen en behoorlijke schutters op bijna elke positie. Bij 14-17 werd van speelhelft gewisseld. Ook Reijnders mocht even ‘brommen’. 20-29 was een pijnlijke tussenstand voor de thuisploeg die in de slotfase nog wat restjes energie samenvoegde en zowaar tot 28-32 naderde. De ploeg uit Leidschendam-Voorburg was echter slim genoeg om die twee punten voor de lange busreis mee terug te nemen.

Na afloop de ene na de andere huldiging, ook Reijnders ontkomt er niet aan. Op de bombastische tonen van ‘Hey yo, Captain Jack’ wordt hij naar voren geroepen en ontvangt een mooie fotocollage. Daarna dragen zijn teamgenoten hem op de schouders langs de supporters die spontaan klappen en zingen voor hun aanvoerder. Onder die fans ook zijn moeder Tineke. “Normaliter is ze weg, als de spanning te groot wordt. Ze gaat dan even buiten wandelen of loopt al naar huis.” Vader Hub, het oudst spelende lid bij de recreanten van de club, doet tweewekelijks de kassadienst. Een handbalfamilie, want ook zijn schoonbroer en vriendin Celine zitten bij dezelfde club.

Vanaf de zomer alleen nog maar Captain Jack op de tribune. “Misschien bij de recreanten een balletje gooien, voor mij is het zo goed geweest.”

Dinsdag weer een feestje: 32e verjaardag. Misschien toch niet te vroeg gestopt met handbal, vraag ik Jackie: “Nee, het is mooi geweest.”

Deel dit bericht