Nieuws

In Denemarken is HÖJ Elite uit de hoogste klasse gedegradeerd, het Noorse Kolstad worstelt met de gevolgen van zijn miljoenenprojekt. PSG is nog altijd op zoek naar het winnen van de eerste CL-titel. Het moderne handbal heeft geld nodig, heel duidelijk. Maar succes komt pas als de naam, het budget en de ambitie zich vertalen in een team met een visie, een mentaliteit en een gezamenlijke richting, betoogt columnist Daniel Duhr in het Duitse medium Handball.world.com

HÖJ Elite is dus gedegradeerd. Je zou kunnen zeggen: de club maakt, in ieder geval qua naam, zijn eigen ambities niet meer waar. Elite was gisteren. Tweede divisie is morgen. Natuurlijk is dat een flauwe grap. Maar soms schrijft de sport zijn eigen grappen. Want HÖJ was niet zomaar een opkomende club die indruk wilde maken in de Deense topcompetitie, nee. HÖJ was een van die projecten die, zelfs vóór het eerste grote succes, veelbelovend klonk. Als een aanvallende kracht. Als prestige. Als een groots plan. De namen alleen al bewijzen het: Hans Lindberg. Hampus Wanne. Michael Damgaard. Till Klimpke. En Lasse Andersson en Jannick Green zouden in de zomer komen.

En nu? Degradatie. Of deze degradatie zal uitmonden in een complete ineenstorting, hangt nauw samen met de vraag of Andersson, Green en anderen daadwerkelijk zullen komen spelen in de Deense tweede divisie vanaf deze zomer. Men kan aannemen: nee.

Het sportieve fiasco van HÖJ dient dus als een zoveelste herinnering dat geld veel kan betekenen in de handbalwereld. Maar niet alles. Natuurlijk heb je geld nodig. Heel veel geld. Dit besef is ongeveer net zo revolutionair als de constatering dat een snelle tegenaanval makkelijker is met de bal dan zonder. Iedereen die iets wil winnen in de internationale top van het handbal heeft sterke spelers nodig. Iedereen die sterke spelers wil, heeft geld nodig. Iedereen met geld heeft betere voorwaarden. Meer diepte. Meer kwaliteit. Meer opties.

Maar geld alleen bouwt geen team. Geld kan namen kopen. Het kan ervaring kopen. Het kan macht kopen. En bovenal koopt het verwachtingen. Maar het koopt niet automatisch structuur. Niet automatisch hiërarchie. Niet automatisch begrip van rollen. Niet automatisch veerkracht. En zeker niet automatisch het moment waarop veel goede handbalspelers een hechte groep vormen. Het gevaar van zulke ambitieuze handbalprojecten is dat ze er van buiten vaak groter uitzien dan ze van binnen zijn.

GROETEN UIT KOLSTAD

Je hoeft niet ver te zoeken. Groeten uit Kolstad. Een paar jaar geleden klonk het daar allemaal als een grote doorbraak in de handbalwereld. Noorwegen wilde plotseling niet alleen meedoen, maar strijden om de top. Sander Sagosen keerde terug. Meer sterren arriveerden. De Champions League was niet langer alleen een plek om bij te wonen, maar om te winnen.

Vandaag rest er van die droom alleen nog maar desillusie. Sagosen is weg. Andere sterren zijn vertrokken. Het budget is drastisch verlaagd. De club kampt met financiële problemen. Kolstad heeft op dramatische wijze laten zien hoe snel een project van miljoenen euro's kan mislukken als ambitie, financiering en sportieve realiteit op de lange termijn niet op één lijn liggen. Het vlaggenschipproject is voorlopig een waarschuwing geworden.

PSG ZOEKT NOG STEEDS DE JUISTE FORMULE

En zelfs aan de top lost geld niet automatisch alles op. Paris Saint-Germain is daar al jaren het meest sprekende voorbeeld van. PSG heeft wereldsterren, grote namen, grote budgetten en geweldige trainers gehad. En toch hebben ze tot op de dag van vandaag de Champions League-titel niet kunnen winnen. De club is er vaak dichtbij geweest, maar ze hebben de Champions League nog nooit gewonnen. Nu wordt Roberto García Parrondo herhaaldelijk in verband gebracht met Parijs. De trainer die in 2019 op sensationele wijze de Champions League won met Vardar en in Melsungen liet zien hoe snel een team met een duidelijke visie zich kan ontwikkelen. Mocht PSG hem daadwerkelijk contracteren, dan zou dat vanuit sportief oogpunt begrijpelijk zijn. Parrondo is een sterke trainer. Maar tegelijkertijd zou het wederom een ​​teken zijn van Parijs' zoektocht naar die ene ontbrekende formule. Nieuwe trainer. Nieuwe aanpak. Nieuwe poging.

Het probleem: als je het sportieve concept om de paar jaar opnieuw uitvindt, is het op een gegeven moment niet alleen de trainer die inwisselbaar lijkt. Dan lijkt het hele idee inwisselbaar. Want de beste teams van Europa ontstaan ​​niet door elke twaalf maanden een nieuwe kop over hetzelfde budget te schrijven. Ze ontstaan ​​wanneer spelers, coaches en de club weten waar ze voor staan.

MAGDEBURG ALS TEGENVOORBEELD

SC Magdeburg is momenteel het beste tegenvoorbeeld. Magdeburg heeft ook geld. Natuurlijk. Magdeburg heeft ook sterren. Natuurlijk. Iedereen die beweert dat SCM kan meedoen in de Champions League met een amateuristische, romantische sfeer en een paar zelfgebakken taarten, romantiseert de wereld heel mooi, maar volkomen verkeerd. Maar Magdeburg heeft meer dan alleen geld. Magdeburg heeft een visie. Snelheid. Diepte. Moed. Zelfvertrouwen. Een speelstijl die niet elke zomer opnieuw wordt uitgevonden, maar continu wordt ontwikkeld. Een trainer die deze club kent. Een team dat niet alleen handbal speelt, maar het beleeft.

Bennet Wiegert is sinds 2015 hoofdtrainer. In de moderne professionele sport is dat op zich al bijna een provocatie. In een branche waar na drie nederlagen al geruchten de ronde doen en na vijf nederlagen namen worden genoemd, heeft Magdeburg iets opgebouwd dat zeldzaam is geworden: continuïteit met ontwikkeling. Dat wil niet zeggen dat alles altijd harmonieus is bij SCM. Geweldige teams zijn nooit perfect harmonieus. Maar ze delen een gemeenschappelijke richting. En dat is precies het verschil. Magdeburg lijkt niet op een project dat zich elk jaar opnieuw moet verantwoorden. Magdeburg lijkt op een team dat weet waarom het 's ochtends opstaat.

GELD IS VOORWAARDE, GEEN OPLOSSING

Uiteindelijk scoort geld geen doelpunten. Geld kan de speler betalen die scoort. Geld kan de coach betalen die de tactiek bepaalt. Geld kan de arena, het personeel, de reizen, de fysiotherapeuten en de kleedkamer financieren. Maar er moet nog steeds iemand scoren. Verdedigen ook. Opstaan ​​voor een doelpunt. En vooral samenwerken.

Handbal kan gemoderniseerd, gepromoot, geprofessionaliseerd en gefinancierd worden. Maar het kan niet volledig gekocht worden. In dit opzicht blijft handbal onverbiddelijk nuchter.

Vertaling: Frits Feuler