Nieuws

Door Frits Feuler –Voorafgaand aan het degradatieduel tussen de mannenploegen van VfL Gummersbach en GWD Minden (22-24) belegde de Duitse Handbal Bond (DHB) een persconferentie met de nieuwe bondscoach van de vrouwenploeg, Henk Groener. Handbalstartpunt sprak met de oud-bondscoach van Oranje.

Haast geruisloos verdween hij in het najaar van 2016 van het Oranje-podium om plaats te maken voor de Deense Helle Thomsen. Gaandeweg 2017 was er al veelvuldig contact met de DHB die Groener polste voor een functie als bondscoach na het WK in eigen land, als opvolger van Michael Biegler. Hij stemde toe, wist dat hij aan een enorme klus moest beginnen. Feitelijk een totaal nieuwe ploeg opstarten, want liefst elf speelsters bedankten na die WK-teleurstelling. “Dat WK verliep inderdaad niet volgens verwachting in het handbal gekke Duitsland, dat is inmiddels wel bekend. Zaak was het eerst om te kijken wie wel achter mijn plannen ging staan en waar de aanvulling gevonden kon worden.”

Haast minutieus ging Groener in januari met zijn nieuwe staf aan de slag. Voerde gesprekken met veel speelsters die hun afscheid al hadden aangekondigd, met nieuwe talentvolle handbalsters die door de trainers naar voren werden geschoven. Zette drie regionale steunpunttrainingen op de kaart en heeft inmiddels een prima beeld van de handbalinternaten in Dortmund en Blomberg.

Bijna vier maanden is de inwoner van Leersum nu aan de slag bij onze oosterburen. In die korte periode heeft hij al ruim 30.000 km op de teller staan: hij doorkruist Duitsland van noord naar zuid en oost naar west om kennis te maken met clubs en collega-trainers die hij achter zijn plannen en werkwijze moet zien te krijgen. Honderden telefoontjes waren nodig. Alles verloopt in een positieve sfeer, vertelt Groener. “Vanmorgen zat ik nog in Magdeburg, vervolgens een gesprek in Hannover met een mogelijk nieuwe vrouwelijke teammanager en dan richting Gummersbach. Nog een praatje voor televisiezender Sky Sport en wat PR-werk rond de wedstrijd van Gummersbach. Dan pas terug naar huis.”

In haast perfect Duits staat hij de media te woord. Naamvallen goed, meervoudsvormen goed, correcte zinsbouw. Duidelijk in zijn antwoorden, geen gezever. Zoiets wordt in Duitsland enorm gewaardeerd, weet ook Henk Groener. “Voor mij geen taalbarrière, ik kan me goed verstaanbaar maken na een reeks jaren als speler en trainer in Duitsland.”

Als speler was Groener twee jaar bij Emsdetten actief, daarna een jaar bij het Zwitserse Wacker Thun en een jaar Aldekerk. Met V&L-speler Wil Jacobs beëindigde hij in 1993 zijn carrière in de nationale ploeg, na de 18-17  nederlaag tegen Duitsland in Sittard. Als trainer ging hij vervolgens drie jaar aan de slag bij E&O. Van 1996 tot 2002 terug bij Emsdetten om dan drie jaar de Nederlandse mannenploeg te coachen. Als manager voor één jaar bij Nordhorn kreeg hij een andere kijk op de Duitse clubstructuur. Bij fusieclub Ludwigsburg was de pret als trainer na een jaar gedaan, de club ging na een ernstige financiële crisis, failliet. Terug in Nederland meldde hij zich aan de Johan Cruijff Academie en startte ook een eigen bedrijf. “In 2008 werd ik door Sjors Röttger gepolst om de nationale vrouwenploeg over te nemen. Die mooie periode duurde tot 2016.”

Met vele successen. Oranje was hot voor de fans en de media, sponsors sloten aan. “Genieten, ja. Een hechte groep meiden die echter na de Spelen van Rio volgens mij toe was aan een nieuw gezicht.” Groener gaf de voorzet om de groep de verder marsroute te laten bepalen.

Een omdenken in spel en structuur is bij de Duitse ploeg noodzakelijk. “Lef en snelheid, dat is onze weg,” luidt zijn credo.  “Kansen benutten, harder werken in de defensie.” Slechts drie dagen training in februari en anderhalve dag in maart kreeg hij als voorbereiding op de twee EK-kwalificatieduels met Spanje. Maar toch! Het leek te weinig om zijn spelconcept op de nieuwe lichting over te brengen. Blijkbaar sloegen zijn passie en inzicht snel over op de heringerichte ploeg die zichzelf nieuwe doelen stelt voor het EK in Frankrijk en het WK in Japan. Twee duels ook waarin Groener een eerste indruk kreeg van de fysieke en mentale kwaliteiten van zijn speelsters.

“De inzet was enorm, gedreven. De kop is eraf. We kijken volgens plan naar de toekomst! Talenten zijn er meer dan voldoende, de clubs moeten aan een aantal voorwaarden voldoen om het optimale uit het opleiden van die talenten te halen. Vandaar ook dat ik de keuze van Bayer Leverkusen, geroemd om haar jarenlange goede opleiding, om met Robert Nijdam in zee te gaan, toejuich. Robert is een van de trainers die met die talenten het optimale kan presteren. Veel trainen is dus een vereiste. In Nederland liep dat via de Handbalacademie, hier hebben de clubs meer mogelijkheden. De competitie in de Bundesliga en ook de jeugdcompetities zijn sterker. Zaak is het om nu te werken aan een goede overgang van jeugd naar senioren. Ruimte om de mogelijkheden optimaal te ontwikkelen. Dat is een van de kernpunten.”

In Stuttgart, voor een uitzinnig publiek, was er een 33-24 zege. Enkele dagen later was de ploeg plots niet bestand tegen de enorme druk, hectiek en ambiance in de Spaanse arena: 23-29 verlies. Resten nog de EK-kwalificatieduels tegen Litouwen (uit, 31 mei) en Turkije (Gummersbach, 4 juni). “Vrouwenhandbal krijgt in Duitsland ook aanzien!” Die twee laatste duels dienen gewonnen te worden om als nummer twee in de groep eind 2018 in Frankrijk erbij te zijn. De damesinterland tegen Turkije is, na twee herenwedstrijden van de Duitse ploeg tegen Finland en Oostenrijk, de eerste in de Schwalbe Arena. “Dat moet een handbalfeest worden!” merkt persvoorlichter Tim Oliver Kalle op. Overigens, op 28 september 2004 speelden de Oranjevrouwen een oefeninterland tegen Duitsland in de inmiddels afgedankte Eugen Haas Halle in Gummersbach. De thuisploeg won met 20-17.

Handbal bij de Duitse vrouwenploeg werd in korte tijd weer ‘hot’. Vergeten was het dramatische WK, zo lijkt het. “Sommige speelsters keken vier weken na dat WK in december nog teleurgesteld terug op dat WK. Nu praat niemand er meer over. De lessen zijn geleerd.”