Nieuws

‘De droom met Oranje komt uit’

Door Frits Feuler – Ooit droomde hij van een grootse carrière in de Duitse Bundesliga. Maar het liep totaal anders voor de nu 29-jarige linkspoot uit Eindhoven die zich met Oranje voorbereidt op het eerste EK ooit in Noorwegen. “Geluk, pech en misgelopen financiële afspraken liepen als een rode draad door mijn handballeven,” opent hij het gesprek.

Als 17-jarige verliet hij zijn jeugdliefde PSV en verkaste naar BFC in Beek. “Totdat BFC, V&L en Sittardia op gingen in LIONS hield ik het voor bekeken. Ik vond dat toen geen goede zaak,” kijkt hij terug. De start van een reis door half West-Europa was meteen geboren. “Wat nu? Waar ga ik het zoeken? Veel vragen. Het werden drie jaar E&O (van 2008 tot 2011). Kwam goed uit, achteraf gezien. Het begin van een lange reis langs acht clubs. Iets dat Sluijters toen nog niet vermoedde.

Lange reis

"In die laatste fase in Emmen zocht Matthijs Vink contact met me. Hij speelde voor het Spaanse Alcobedas in de hoogste liga. Die club zocht een linkspoot. De financiën waren goed, het weer in Zuid-Europa was uitstekend. Niks te klagen.” Althans, zo begon het buitenlandse avontuur. “Het was wel een stap, hoor. Mijn droom om in Spanje of Duitsland op het hoogste niveau te staan was al snel een feit.” In Emmen speelde Sluijters mee om de landstitel. “Jammer nog steeds dat ik de ploeg halverwege het seizoen moest laten gaan om richting Spanje te verhuizen. Maar trainer Peter Portengen gunde mij deze stap en zei meerdere keren dat ik die kans moest pakken.”

            

                                                         foto Tina Kolthof

Zoals maar al te vaak in Spanje ging het met het goed bijhouden van inkomsten en uitgaven bij de topclub in het tweede jaar behoorlijk mis. Sluijters zocht een uitweg en kwam midden in het seizoen bij HC Erlangen in de tweede Bundesliga terecht. “Opmerkelijk: ik heb daar geen minuut gespeeld. Ik werd feitelijk betaald om niks te doen!” kan hij er na zoveel jaren nog om lachen.

Spanje opnieuw

Maar een sporter wil op het veld staan, geen maanden toekijken hoe zijn ploegmaats het doen. Het geluk lachte hem opnieuw toe na dit bizarre half jaar: vanuit Spanje meldde  San Antonio, in 2001 nog winnaar van de Europa Cup en gelouterd met vele Spaanse en internationale successen, zich in 2011 plots bij de Nederlandse international die twee jaar eerder als 18-jarige tegen Oostenrijk in Oranje debuteerde. Geld speelde op dat moment geen rol, zo leek het. “Maar ook hier bedroog de schijn: ik maakte het laatste seizoen van de topclub mee, speelde tegen grote ploegen in de Spaanse Liga Asobal. We werden zevende, vonden geen nieuwe hoofdsponsor, dus ging de stekker eruit!”

Wat Sluijters inmiddels in San Antonio wel gevonden had was zijn Spaanse vriendin. Nu zijn ze al ruim zeven jaar bij elkaar. Zij volgt hem trouw. Leuk of niet, zij moest ook mee naar het volgende stulpje dat het tweetal in Limburg vond. “Natuurlijk overleggen we dit soort zaken,” haast hij zich te zeggen. “Volendam en Quintus boden me de kans om bij hun ‘te overwinteren’ maar het werd uiteindelijk LIONS. Ik kreeg de kans bij de club om mee te doen, totdat ik een nieuwe werkgever had gevonden. Lovenswaardig, zonder meer. Half januari 2013 konden de koffers worden gepakt richting Noorwegen. Elverum, nu actief in de Champions League, was op zoek naar versterking aan de rechterkant.” Dus kon de verhuiswagen opnieuw voorrijden. In Elverum – “een dorpje waar niet zoveel te beleven valt” – moest het tweetal wennen aan een totaal andere levensstijl. “In Spanje leefde je grotendeels buiten, hier is het koud en zit je de meeste tijd binnen vanwege het weer.”

                           

                                         Uitreiking prijs 'beste speler van de maand mei 2019'

Duitsland opnieuw

Na een jaartje was het over en sluiten en toog hij opnieuw naar Duitsland, ditmaal Emsdetten dat in de hoogste klasse speelde maar jammer genoeg vlak voor zijn komst degradeerde. “Maar ook in de tweede Bundesliga wordt stevig gehandbald,” weet de Brabander inmiddels uit eigen ervaring. “In mijn tweede seizoen scheurde ik tijdens de voorbereiding mijn kruisband en lag er ruim zeven maanden uit. Omdat mijn contract na dat seizoen afliep, bood de club mij een behoorlijk lagere overeenkomst aan. Dat accepteerde ik niet. En toen kwam Gornik Zabrze in 2016 in beeld.”

Polen

Inmiddels is Sluijters met zijn vriendin neergestreken in Katowice, op een kwartiertje rijden van zijn club Gornik Zabrze in het zuid oosten van Polen en op een uurtje van toeristenstad Krakau. “Gornik betekent ‘mijnwerker’ want die club heeft banden met de mijnindustrie. De hele regio is een soort Ruhrgebied: niet echt leuk om door heen te rijden maar wel goede levensomstandigheden. Daar wordt bij ons soms anders over gedacht. Ik had nog nooit van die club gehoord, maar de kennismaking voelde prima. Vriendelijke mensen ook, zeker. Het is de oude club van Piotr Konitz die maar wat trots was dat ik juist voor zijn club ging spelen. Twee jaar contract, vorig jaar heb ik nog eens met twee jaar verlengd. Komende zomer maar eens kijken wat het gaat worden,” blikt een bescheiden Sluijters die afgelopen seizoen meermaals tot speler van de maand in de hoogste Poolse divisie werd uitgeroepen, vooruit. Een fysiek sterke competitie, waar Kielce en Plock absoluut de sterksten zijn, geeft Sluijters aan. “De overige ploegen mogen zich focussen op plek drie en lager. Logge en zware spelers, kolossen waar je tegen moet opboksen. Een ander soort handbal lijkt het wel als wat ik zelf gewend ben. De publieke belangstelling valt vaker wat tegen maar de aanhang die er is, is bloedfanatiek.” Half november speelt hij met Zabrze tweemaal Europees in de EHF Cup tegen het Duitse Magdeburg. Duels om naar uit te kijken.

Oranje

Dan valt ook het woord Oranje. Onder de nieuwe bondscoach Erlingur Richardsson kwam Sluijters weer in beeld en maakte in 2017 in Rotterdam tegen de Grieken zijn comeback. Een jaar eerder nog, in juni 2016 trok hij de laatste keer het Oranje-shirt aan onder bondscoach Joop Fiege. Nu staat hij op de drempel van het eerste EK ooit met het nieuwe Oranje, een droom voor velen die uit is gekomen. Ook voor Sluijters. “Als ik er bij ben natuurlijk,” damt hij het optimisme een beetje in. “We hebben meerdere goede spelers in de ploeg, een aantal zal moeten afhaken. Bij mijn club ben ik een inmiddels toch wel een belangrijke speler geworden, ben altijd kritisch op mijn eigen prestaties, zal ook nu top moeten zijn om de bondscoach te overtuigen. Voor de meesten is met name het duel tegen Duitsland iets aparts: in de competitie al elkaars tegenstanders, nu ook op dit EK. Uniek! Misschien onderschat de Duitse ploeg de kracht van dit Oranje, misschien kunnen de spelers in de Bundesliga de boel de komende weken nog wat op jennen!” lacht de tweemeter lange opbouwer met he herkenbare knotje haar.  

De Poolse taal wordt hij beetje bij beetje machtig, misschien een indicatie voor een langer verblijf. Maar ook met Oranje wil hij doorstomen. Een WK in 2021 in Egypte? Zou kunnen, zeker gelet op de uitbreiding van het aantal ploegen van 24 naar 32 zoals dat ook bij dit EK gebeurd is. Hij is nog lang niet aan het einde van zijn carrière, kan nog wel wat jaartjes aan de top mee. Aan deze Oranje-selectie kunnen we de komende jaren nog heel wat plezier beleven. In die ploeg heeft de handbalnomade uit Eindhoven ook zijn plekje gevonden.