Nieuws

‘IK ZAL ALTIJD KATRINE DE KEEPSTER BLIJVEN’

Door Courtney Gahan / EHF -  “Op een bepaalde manier zal ik altijd Katrine de keepster blijven. Daar ben ik trots op, en tegelijkertijd ga ik mijn eigen nieuwe wegen verkennen. Het is niet makkelijk. Moet ik toelaten dat ik dit voel? Of moet ik het juist wegstoppen? Maar het is lastig. Ik krijg een brok in mijn keel en mijn ogen vullen zich met tranen.”

Het ​​was het einde van de meest illustere handbalcarrière tot nu toe: Katrine Lunde verrichtte haar laatste reddingen in haar geboortestad Kristiansand, tijdens een wedstrijd in de EURO Cup 2026 met het Noorse nationale team. 389 interlands – een record voor het Noorse vrouwenteam – verspreid over 24 jaar. Drie olympische gouden medailles, drie wereldtitels en zeven EK-trofeeën. Twintig seizoenen in de belangrijkste internationale clubcompetitie, de Champions League. Ze won zeven titels met drie verschillende clubs. Lunde nam afscheid als de meest gelauwerde speelster in de geschiedenis van haar sport.

BEKIJK DE TRAILER HIER!

'Lunde: The Life and Death of an Athlete', een productie van Infront en de EHF, wordt op 28 november om 19:00 uur CET wereldwijd uitgebracht op het YouTube-kanaal 'Home of Handball'. In Lundes geboorteland Noorwegen is de documentaire op 29 november om 19:00 uur CET te zien op TV2. 

https://www.youtube.com/@HomeofHandball/videos

Haar eerste prijs met het nationale team won ze in 2004 tijdens het EHF EURO; haar laatste in 2024. De eerste wereldtitel behaalde ze in 2011; de laatste in 2025. Het eerste olympisch goud in 2008; het laatste in 2024.

                               

Daarnaast won ze acht medailles van een andere kleur op de drie grote toernooien, waarvan de allereerste tijdens het EHF EURO 2002, toen Noorwegen zilver veroverde. Niemand kan tippen aan haar verzameling titels. Niemand kan tippen aan haar jarenlange carrière op topniveau.

HOE KUN JE HIEROP VOORBEREID ZIJN?

“Hoe kun je hierop voorbereid zijn? Ik zou niet weten hoe,” zegt Lunde tegen haar moeder en haar tweelingzus – voormalig handbalster Kristine Lunde-Borgersen – in de aanloop naar haar afscheidswedstrijd. Dit moment is vastgelegd in de avondvullende documentaire “Lunde: The Life and Death of an Athlete”.

Het is vreemd. Je gaat iets anders doen in het leven. Maar het leven heeft zoveel andere mooie dingen te bieden. Ook spannende dingen. Dingen waar je tot nu toe geen tijd voor hebt gemaakt. Eigenlijk veel te weinig tijd”, antwoordt Lunde-Borgersen. “Maar ik zie het niet als een opoffering. Het heeft me juist zoveel meer opgeleverd”, zegt Lunde. Ze lijkt het bestaan ​​als topsporter uitsluitend van de meest positieve kant te bekijken. “Het is alsof ik me in een toevluchtsoord bevind. Misschien betekent sport daarom wel zoveel voor me. Ik kan er gewoon mezelf zijn, zonder dat er andere gedachten door mijn hoofd spoken. Je moet doorgaan zolang je kunt en wilt, zolang het tenminste niet ten koste gaat van anderen”, aldus Lunde. “Buiten het veld ben ik rustig. Dat komt denk ik deels doordat ik anderen graag de aandacht gun; maar op het veld is er meer kracht, meer emotie, meer uitbundigheid. Dat is wat ik zo mooi vind aan sport: het haalt iets anders in me naar boven.”

WEET NIET WAT AAN DE ANDERE KANT LIGT

De woorden van Lunde vatten de identiteit samen die ze op het veld aanneemt — ze voelt zich daar een heel ander persoon dan de Katrine die ze daarbuiten is. Het was onmogelijk om te voorspellen hoe het zou voelen om dat los te laten. “Alleen al bij de gedachte krijg ik een brok in mijn keel. Ik vind het lastig om erover te praten. Misschien gaat het er vooral om dat ik onder ogen moet zien hoe het daarna zal voelen. Wanneer deze week voorbij is en wat er daarna komt. Het is een beetje beangstigend. Ik weet eigenlijk niet wat er aan de andere kant ligt,” vertelt Lunde.

Een succesvolle sportcarrière vereist jarenlange training in focus: emoties uitschakelen die de prestaties in de weg kunnen staan, en na een fout of verlies direct weer vooruitkijken naar het volgende spelmoment of de volgende wedstrijd. “Ik ben iemand die emoties kan wegstoppen. Als sporter schakel ik snel weer over,” zegt Lunde.

                                

Maar Lunde is niet de enige die geraakt wordt door haar afscheid van de sport. Haar jarenlange teamgenoten bij de nationale ploeg, Nora Mørk en Camilla Herrem, komen onder anderen aan het woord in de documentaire; de ​​emoties die in de aanloop naar de grote dag door het team heen gaan, zijn duidelijk zichtbaar. “Het wordt een moment met een lach en een traan, en vooral erg verdrietig. Ik heb het nationale team nog nooit zonder Katrine gekend. Het voelt alsof er morgen iemand uit mijn eigen kring afscheid neemt,” zegt Mørk, die even later door Lunde wordt getroost. “Het is gewoon een fase. Denk maar eens aan alle jaren en alle mensen die we hebben zien vertrekken,” zegt de keepster. “Het team heeft jullie nodig. We hebben iemand nodig die erin gelooft, die energie brengt en over een echte winnaarsmentaliteit beschikt.”

NET ZO TROTS ALS OP GOUDEN MEDAILLES

Een essentieel onderdeel van de identiteit van een topsporter in een teamsport is de onderlinge band met anderen. Voor Lunde is dat wellicht het moeilijkste om achter te laten. Maar hoewel die relaties niet per se hoeven te eindigen – ze kunnen immers uitgroeien tot iets nieuws – komt er wel een einde aan een fantastisch avontuur; iets wat Lunde ook benadrukt in gesprek met haar dochter Atina. “Denk eens aan alle mensen die we hebben ontmoet. Alle landen waar we hebben gewoond en de culturen die we hebben ervaren. We hebben er ontzettend veel van geleerd. We zijn gaan begrijpen hoe anderen leven. We moeten er niet zomaar vanuit gaan dat onze eigen manier van leven altijd de beste is”, vertelt Lunde. Ze voegt daar nog aan toe dat ze trots is op de lange duur van haar carrière: “Ik ben er erg trots op. Dat ik al die jaren ben doorgegaan, met alle hoogte- en dieptepunten van dien. Daar ben ik net zo trots op als op de gouden medailles zelf.”

                               

“Het draait erom dat je die vreugde, nieuwsgierigheid en motivatie behoudt.” Lunde vertelt dat ze, ondanks dat ze het al zo vaak heeft gedaan, nog steeds met enorm veel plezier naar de sporthal gaat om te handballen. Waarom besloot ze dan toch om op dat specifieke moment te stoppen, met haar laatste wedstrijd op 12 april 2026? Het besluit viel voorafgaand aan het wereldkampioenschap van 2025, een toernooi dat Noorwegen uiteindelijk zou winnen. “Mentaal was ik klaar voor nog één laatste avontuur met het nationale team, en het werd uiteindelijk een van mijn beste toernooien ooit. Om dat seizoen met goud te bekronen, was heel bijzonder. Ik had besloten dat dit mijn laatste toernooi zou zijn. Ik had er vrede mee. En ik wilde dat mijn thuisbasis in Kristiansand zou zijn.” “Dat was de keuze die ik heb gemaakt — en dus komt handbal op de tweede plaats. Dat is de belangrijkste reden waarom ik nu stop. Maar ik had nog wel even door kunnen gaan!”

Na haar afscheidswedstrijd houdt Lunde een toespraak voor het aanwezige publiek, omringd door een groep kinderen. “Allereerst hoop ik dat jullie met plezier sporten,” zegt ze. “Ik hoop dat de sport voor jullie een veilige plek is. Dat jullie vrienden maken, voldoening ervaren en je in je eigen tempo kunt ontwikkelen. Maar het allerbelangrijkste is dat jullie plezier hebben. En onthoud: het is helemaal niet zo belangrijk om op heel jonge leeftijd al de allerbeste te zijn. Het gaat erom dat je dat plezier, die nieuwsgierigheid en die motivatie behoudt. Heb geduld. We ontwikkelen ons allemaal op onze eigen manier.”

In een ander fragment, zittend bij haar thuis in een persoonlijk gesprek met de documentaireploeg, concludeert Lunde:

“Handbal heeft me op zoveel manieren gevormd. Het is een manier van leven, voor de rest van je leven.”

Foto’s website, Facebook, Instagram en X © kolektiff images/Uros Hocevar/Sasa Pahic Szabo/Jozo Cabraja/Eva Manhart/Axel Heimken/Jure Erzen; IHF: Alexander Henningsen

Deel dit bericht