Nieuws

‘Januari moet mijn maand worden’

Door Frits Feuler – Dinsdagavond begon Oranje in Sittard aan de voorbereiding op het historische EK 2020 dat op 9 januari in het Noorse Trondheim begint met drie groepsduels. Duitsland, Letland en Spanje zijn de opponenten. Nederland kwam als een van de vier beste nummers drie uit de kwalificatiepoule en mag zich nu dus voor het eerst sinds 1961 meten met de Europese toplanden. Voor de 39-jarige doelman Gerrie Eijlers een waanzinnige droom die uitkomt, zo aan het einde van een imposante loopbaan.

Duitsland

Veertien jaar speelde de geboren Amsterdammer op het hoogste niveau in de hoogste en een na hoogste competitie in Duitsland: Die stärkste Liga der Welt. Fanatiek baasje binnen de lijnen, die Gerrie. Heel anders dan die bedachtzame gozer buiten het veld die zijn woordkeuze afweegt en geen gekke uitspraken doet. “Deze week nog vier oefenduels, dan begin januari nog drie interlands in Zwitserland voordat we Duitsland in het openingsduel ontmoeten.” De teller achter zijn naam zal dan ergens rond de 120 interlands én vier doelpunten staan. Hij kijkt er, na de kwalificatie tegen Estland in Almere, al maanden naar uit: het einde van een indrukwekkende interlandcarrière. Maar het had in juni ook zo maar zijn laatste interland kunnen zijn. “De maand januari moet mijn maand worden!”

Blessure

Blessuregevoelig is hij de laatste jaren geweest, zijn rug speelde op. Met medicatie kon hij bij zijn club Volendam heel lang mee maar moest af en toe ook wel eens gas terug nemen op training of wedstrijd. Maar altijd dat ultieme doel met Oranje voor ogen. “De jonge jongens om me heen hebben alles voor de sport over, zijn full time bezig, moeten er veel voor laten om aan de top te kunnen spelen.” Handballen, eten, studeren en slapen. Zoiets. “Vroeger was dat anders. Ik herinner mij mijn eerste interland. Als 18-jarige en keeper van Jong Oranje die in 1998 mee mocht naar een interland tegen Luxemburg. Mannen als Marco Beers en Rutger Sanders die overdag nog werkten. Voor die gasten was het een uitje, namen het niet 100% serieus denk ik. De druk van echt iets moeten presteren was destijds anders. Gedoe ook met verzekeringen en verlof vragen. Afmelden was toen ook vanzelfsprekend als het allemaal niet paste. Daar lag wel mijn kans om me in het grote Oranje te spelen.”

Loopbaan

Tussen Luxemburg 1998 en het laatste EK-groepsduel tegen Spanje 2020 ligt een immense loopbaan. Een traject dat niet veel spelers hem zullen nadoen. Maar een groot eindtoernooi stond nog niet op zijn palmares. Dat frustreerde een beetje. Nu is de ervaren doelman omringd met een groot aantal talentvolle jonkies. “Sommigen kunnen nog heel veel EK’s en WK’s spelen,” klinkt het een tikkeltje jaloers. Hij zag Oranje in al die jaren veranderen. “Zij moeten van deze momenten genieten, alles wat mogelijk is in hun rugzakje mee nemen.”

   foto Rob Creemers

Eijlers behoorde tot de besten van zijn generatie, verlegde zijn ambities in 2003 van Volendam naar het Duitse Solingen. Drie jaar later (2006) volgde Essen waar hij o.a. samen speelde met Patrick Wiencek, nu THW Kiel en een van de Duitse internationals die hij op 9 januari ontmoet. Balingen mocht een jaar van zijn kunsten profiteren, in 2009 verbond hij zich vijf jaar aan Magdeburg waarmee hij drie Europese successen behaalde. Speelde tegen de beste clubs van Europa. Via drie jaar Minden belandde hij in 2017 terug op de plaats waar het allemaal begon: Volendam.

Gezin

“In die periode in Magdeburg werden mijn twee kinderen Sophie – nu 9 jaar -  en Daan – nu 6 - geboren. Tussen alle trainingen en wedstrijden door was ik veel met hen bezig, gaf ze veel aandacht zoals dat hoort,” klinkt hij als een echte huisvader met passie. Gingen zijn ploegmaats met de nationale ploeg mee, zat hij thuis bij zijn gezin, want Oranje deed nergens aan mee. “Dat was niet echt leuk!”

Hij kwam een aantal malen voor in de verkiezing ‘beste keeper van de maand’, een eervolle vermelding voor datgene wat hij allemaal tussen de palen liet zien. “Ja, als keeper ben  je individualist én teamspeler tegelijk. Je bent bevoorrecht dat je daar mag staan! Sommigen denken dat je een mafkees bent omdat je ballen met een snelheid van meer dan 100 km per uur probeert te stoppen. Gaat ook wel eens mis, bal op het hoofd. Dan moet je toch wat langer rust nemen, vind ik. Wie doet dat als je graag handbalt? Je bent ook degene die je ploeg kan redden of breken. In het doel staan is het mooiste wat bestaat. Maar met een nationale ploeg presteren is nog een tikkeltje beter dan de successen bij je club,” spreekt hij uit ervaring.

Jeugd

Eijlers kan genieten als hij jeugdige handballers met een bal bezig ziet. “Mijn zoon Daan wil ook keeper worden, let op, hij wordt een goeie!” kijkt hij vooruit. “Kinderen kijken veel van ons af en gaan dat nadoen. Dat is mooi, belangrijk voor hun ontwikkeling.” Handbal bij de mannen en vrouwen is verschillend, weet ook Eijlers. “Te weinig op televisie, kinderen kunnen zowel van de vrouwen als mannen veel leren.” Vrouwen op snelheid, mannen meer op kracht. “Ik wil later op een of andere manier als trainer mijn steentje bijdragen aan de ontwikkeling van jonge talenten. Ga binnenkort met de HT-4-opleiding van start. Verloren voor het handbal ben ik zeker niet.”

                                                                             Bondscoach Erlingur Richardsson

Over de IJslandse bondscoach Erlingur Sigurdsson niets dan lof. “Echte toptrainers uit dat land, ademen handbal. Die hebben een visie, elke training leidt tot iets. Of het over voeding of krachttraining gaat, ze weten van wanten. Niet alle Nederlandse trainers hebben die ervaring. Komt misschien wat stug over, maar dat is altijd beter dan met de groep meelopen in de polonaise. Afstand bewaren maar toch aanwezig met verstandige teksten. Hij is de perfecte man voor dit Oranje!”

Volendam haalde Eijlers terug en bezorgde hem als tegenprestatie een job. Anders dan de hele dag met handbal bezig zijn, weet hij inmiddels. Het bevalt goed, heeft met zijn gezin zijn draai gevonden. “In de BENE-League is voor onze nieuwe ploeg dit seizoen een bijrol weggelegd, denk ik. De ploeg moet ontwikkeld worden, moet nog groeien. Of ik na dit seizoen nog mee doe? Ik bekijk het van jaar tot jaar. Midden in het seizoen er tussenuit knijpen doe ik niet. Ik kan die gasten zeker nog met raad en daad bijstaan.”

cover Gerrie Eijlers in het oefenduel tegen Polen B

foto Rob Creemers