Nieuws

Bron: HV Volendam / Frits Feuler - Hij loopt al een tijdje mee in het handbal. Ook Tom van der Zee rolde bij HV KRAS/Volendam zoals zoveel vrijwilligers via de kinderen in de club. Die vrijwilligers zijn onmisbaar maar het worden er overal minder. Liefde voor de sport, voor de club. Hoe lang houden de mensen dit vol? Niet alleen binnen Volendam is Van der Zee een bekend gezicht, ook rond Oranje U18 dat komende week actief is op het EK Championship in Skopje volgt hij alles van nabij en is niet te beroerd om ‘klusjes’ te klaren. Met plezier! Ontdek hoe hij zijn liefde voor sport en handbal in het bijzonder bij Volendam inzet voor de jeugdige handballers.

HET BEGIN…..

Tom van der Zee, inmiddels 49 jaar oud, trotse vader van Oranje U18-speler Vince en Tom jr., Vince (18) woonachtig op de Handbalcademie in Papendal en Tom jr. middelbare scholier op het Don Bosco College. Vince speelt inmiddels op eredivisieniveau met het opleidingsteam Volendam HS2. Tom jr. (14) heeft al sinds hij kan lopen een handbal vast en speelt inmiddels bij de C en B junioren. “Mijn betrokkenheid bij HV Volendam begon dus zo’n 12 jaar geleden, toen Vince zijn eerste stapjes zette bij de mini’s. Sindsdien ben ik regelmatig betrokken geweest als begeleider van het team en als vrijwilliger bij de vereniging.”

      

De selectie van zoon Vince voor de nationale jeugdploegen roept inmiddels weer andere activiteiten op, maar deze zijn met name voor het eigen gezin bedoeld; werk en reisschema’s afstemmen op elkaar. Afgelopen anderhalf jaar zijn we inmiddels in België, Slowakije en Duitsland geweest en reizen we nu mee met U18 richting de hoofdstad van Noord-Macedonië voor hun EK Championship. “Ik hoop voorlopig als supporter en handbalouder vaak zulke wedstrijden te mogen meemaken. Daarnaast kunnen we ook met de overige meegereisde ouders weer een aantal prachtige dagen samen hebben in landen en steden waar je niet zo maar een, twee, drie anders naar toe zou gaan. Je hebt dan het gevoel dat je met z’n allen op de tribune toch een beetje deel uitmaakt van het wel en wee van de jongens op het veld. Op zo’n eindtoernooi moet er gepresteerd worden, er wordt van iedereen een optimale inspanning verwacht. Soms lukt het prima, soms gaan wedstrijden ook pijnlijk verloren. Dat zijn leermomenten. En als je dan later de berichten terugziet op de socials, geeft dat veel voldoening. Iedere ouder is dan terecht trots op hun zoon.”

SPORT EN HET GEZIN

“Bij ons thuis is sport een groot onderdeel van het dagelijks leven. De jongens zijn bijna elke dag bezig met handbal, mijn vrouw Marije is fitness- en personal trainer, en zelf probeer ik elke dag iets aan sport te doen door thuis of in de sportschool wat cardio en krachttraining te doen. Ik ben daarnaast erg geïnteresseerd in het mentale aspect van sport. Als kind begon ik op zesjarige leeftijd met voetbal bij de jeugd van Volendam, en ik schopte het tot de B-selectie. Vanaf mijn 18e tot mijn 22e ben ik als militair bij de landmacht fysiek en sportief zeer actief geweest en eigenlijk is sport een dagelijkse bezigheid en haal ik nu mijn voldoening gehaald uit meerdere sporten zoals krachttraining, triatlons, zaalvoetbal, en zelfs een paar keer meetrainen met HS4.”

VOLENDAM: EEN BIJZONDERE VERENIGING

“Wat ik zo mooi vind aan HV Volendam is dat iedereen verbonden is, van de allerkleinsten tot aan de topteams. Of het nu een toernooi voor de mini’s is, de rommelmarkt met Koningsdag, of de landelijke handbalfinale, iedereen helpt op zijn manier mee. En ons gezin dus ook. Dit is iets wat ik mijn jongens als voorbeeld probeer mee te geven: de waarde van samen bijdragen aan een groter geheel.” 

BIJZONDERE MOMENTEN: TOERNOOIWINST IN DENEMARKEN, VOLENDAM LANDSKAMPIOEN

Afgelopen seizoen heeft Tom meerdere bijzondere momenten beleefd met de club waaronder als staflid van de jongens A1 het winnen van de finale van het toernooi in Kolding (Denemarken), voor zo’n 4000 toeschouwers met een geweldig team waarin zoon Vince de allesbeslissende penalty tegen de touwen joeg maar ook zeker als supporter voor het eerst de hele beleving meemaken van het landskampioenschap van KRAS/Volendam heren één waarbij hij ook een aantal hand en spandiensten op zich nam bij de thuiswedstrijd in een kolkende Opperdam. Ieder handbalseizoen is voor het gezin steeds opnieuw een vol seizoen.

“Ik ben voor, tijdens en na de wedstrijden en soms toernooien bezig met allerlei taken, vanaf komend seizoen ga ik proberen de taak van teammanager bij het opleidingsteam Volendam HS2 zo goed mogelijk te vervullen, eigenlijk betreft dit organisatorische zaken rondom alle wedstrijden. Daarnaast probeer ik er voor de jongens te zijn mochten ze ergens mee zitten en kan ik wellicht helpen bij niet-handbal gerelateerde zaken. Bij echt goede inspiratie schrijf ik na afloop van de wedstrijden ook nog een verslag voor de spelers en ouders zodat ze de wedstrijd nogmaals kunnen beleven.”

Iets dat Tom opnieuw gaat doen namens Oranje U18, op zo’n tweeduizend kilometer afstand. “Geloof me, mijn weekenden zijn goed gevuld. Het geeft me hoe dan ook veel energie. De ritjes onderweg met de spelers, de teambesprekingen, de euforie na een overwinning en de teleurstelling na een verlies - ik maak het allemaal van dichtbij mee en het is natuurlijk bijzonder dat ik dit samen met mijn eigen jongens mag meemaken en dan sinds bijna twee jaar eerst bij OranjeU16 en nu bij OranjeU18, ik voel me zeer bevoorrecht”.

DOELEN BINNEN VOLENDAM

“Mijn doel is simpel: zolang mijn jongens nog handballen, blijf ik me inzetten als vrijwilliger. Ik hoop nog een paar jaar door te kunnen gaan met het begeleiden in een team en het ondersteunen van de club mocht hier behoefte aan zijn. Het is niet alleen een geweldige manier om betrokken te zijn bij hun sportieve ontwikkeling, maar ook om deel uit te maken van de bijzondere en gezellige gemeenschap die HV Volendam is. Ik kijk ernaar uit om nog veel meer mooie momenten mee te maken, zowel op het veld als daarbuiten.”

Als aanloop naar wéér een nieuw seizoen vormt Oranje U18 in Skopje het vertrekpunt. In het achterhoofd speelt stiekem promotie mee naar het hoogste Europese jeugdniveau. De klus lijkt niet onoverkomelijk. Om met de handbal hit van de Keulse cultband Die Höhner uit 2007 tijdens het WK in Duitsland te spreken: ‘Wenn nicht jetzt, wann dann?