Nieuws

Bron: Handbal Oost - Voor haar laatste thuiswedstrijd mocht Kwiek-speelster Isa Lokate (24) naast haar teamgenoten op de bank plaatsnemen. Vanwege een achillespeesruptuur – de derde zware blessure voor de Heetense in een paar jaar tijd – kon ze zelf niet spelen, maar op de bank was ze er toch dichtbij.

Twee maanden geleden in de thuiswedstrijd tegen MHV’81 (37-30 winst) ging het – niet voor het eerst – mis voor de linkshandige Lokate. Op de rechteropbouw wilde ze een schijnbeweging inzetten. “Veel gebeurde er niet. Ik deed een aanzetje en toen knapte hij”, vertelt ze over dat moment. Ze kende het gevoel. “Ik heb het al eerder gehad aan mijn andere achillespees. Ik weet ook niet waarom mij dat nu al voor de tweede keer overkomt. In het ziekenhuis waren ze ook verbaasd. Meestal zagen ze dit alleen bij mannen boven de vijftig.”

De eerste keer dat het haar gebeurde werd ze geopereerd. “Toen stond ik een maand of vijf later weer op het veld. Nu ben ik niet geopereerd. Ik heb mijn been twee weken in het gips gehad en daarna kreeg ik een grote brace. Dat is fijn, want daardoor kon ik vrij snel wel weer lopen. Inmiddels ben ik het wandelen en ook de kracht weer aan het opbouwen.”

KRUISBAND

Het herstel duurt dus ongeveer vijf maanden, weet ze uit eigen ervaring. “Een pees heeft lange tijd nodig om te herstellen. Maar vergeleken met een kruisbandblessure valt dat wel mee. Dan ben je er langer uit.” Want ook daar heeft de ongelukkige Lokate ervaring mee. In de voorbereiding op seizoen 2023-2024 scheurde ze er eentje af. “Naast gekneusde vingers en gezwikte enkels heb ik nu al drie grote blessures gehad. Het is verstandig om nu helemaal rust te nemen.” Rust voor het lichaam, tijd om volledig herstellen. En daarom even helemaal geen handbal. “Halverwege het seizoen had ik al besloten dat ik zou stoppen.”

Lokate is gymdocent op een middelbare school in Nijverdal en werkt volledig. “Het was altijd haasten en vliegen. Ik stapte ’s ochtends om zeven uur in mijn auto en kwam ’s avond om tien uur, half elf thuis. Eten deed ik ook altijd in de auto. Dat breekt je op een gegeven moment op.” Bovendien kan ze vanwege haar blessure nu niet werken. “Ik mag nu geen lessen geven. Het is niet veilig, ik kan niet ingrijpen als er iets gebeurt. Ook dat zette me aan het denken: wil ik dit wel? Mijn werkgever is blij dat ik deze keuze heb gemaakt, al vonden ze het ook heel leuk wat ik deed.”

DOEL BEREIKT

Want ze heeft heel wat bereikt in haar korte handbalcarrière. Acht jaar geleden maakte ze de overstap van haar club Heeten, in haar woonplaats, naar het grote Kwiek. “Ik ben in de B1 ingestapt en heb de rest van de jeugd bij Kwiek doorlopen. Natuurlijk was het mijn doel om dames 1 te halen en dat dat gelukt is, daar ben ik trots op. Ik heb nu twee seizoenen in dames 1 gespeeld en heb om de prijzen mogen spelen. We hebben de beker binnengesleept en zijn eerste geëindigd in de reguliere competitie. Dat is echt vet. Ik ben zo trots op die meiden. Het is spijtig dat ik nu zelf niet Europees ga handballen, maar ik ga zeker mee met de wedstrijden om de meiden vanaf de tribune aan te moedigen.”

GEEN VERPLICHTINGEN

Dat ze het handballen gaat missen staat vast. “Het was een lastige keuze. Het plezier was er absoluut nog wel, maar het is heel vermoeiend om alles te combineren. Nu ga ik een jaar herstellen en genieten van even geen verplichtingen. Ik kijk ernaar uit om in het weekend spontaan wat te kunnen doen. Misschien dat ik over een jaar weer ga handballen, bijvoorbeeld bij mijn oude club Heeten. Dat ga ik nu nog niet doen, maar dat kan ik over een jaar misschien wel gaan oppakken.”

VRIENDINNEN VOOR HET LEVEN

“Ik was altijd bezig met handbal, zag mijn teamgenoten elke dag. Daardoor deel je veel met elkaar. We begrijpen elkaar en kunnen goed met elkaar ouwehoeren, daar hou ik van. Ik heb vriendinnen voor het leven gemaakt. Aanvoerster Kaylee Damman had na de laatste wedstrijd mooie woorden voor me. Zo lief. Ze moest erbij huilen. Ja, dan hou ik het zelf natuurlijk ook niet droog.”0

cover Isa Lokate wordt tijdens haar afscheid geknuffeld door teamgenoten en vriendinnen Kaylee Damman en Lizz Olde Bolhaar, foto Johan Wolff